) dat soort dingen. Heeft ertoe geleid dat ik het nog steeds eng vind om een onbekend nummer op te nemen
Dat weet je niet als je eraan begint, en als het eenmaal uit is word het natuurlijk niet beter
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
) dat soort dingen. Heeft ertoe geleid dat ik het nog steeds eng vind om een onbekend nummer op te nemen
Goof schreef:Ik ben idd bij de politie geweest. Ik heb melding gedaan wat betekende dat ze op dat moment geen actie ondernamen, maar dat ik de eerstvolgende keer maar hoefde kicken en ze zouden wel actie ondernemen. Toevallig liep het toen af en bleef het rustig, dus ik heb nooit meer hoeven bellen.
Ik heb later wel via via begrepen dat ik niet de enige ben geweest die in die periode een melding heeft gedaan, ik was niet de enige die last van hem had. Hoe bizar.
Esmeralda schreef:O ja zo,n klerejong heeft mijn dochter gehad. Tjonge daarvoor echt een vriendelijke beleefde jongen. Wilde wel constant weten waar ze was enzo. Keek haar facebook na. Belde mij op als hij haar niet te pakken kreeg!!! Eenmaal uit, begon de ellende nog veel erger. Tot bedreigen en bij school staan opwachten aan toe. Tot wij het behoorlijk zat waren. Toen zijn we even langs geweest!! Gesprekje gehad en klaar................................tot een paar weken later. Begon het gezeur weer, aangifte gedaan, gesprek wijkagent, en tot nu toe....................horen we niks, laten we het zo houden
lieveli schreef:Goof schreef:Ik ben idd bij de politie geweest. Ik heb melding gedaan wat betekende dat ze op dat moment geen actie ondernamen, maar dat ik de eerstvolgende keer maar hoefde kicken en ze zouden wel actie ondernemen. Toevallig liep het toen af en bleef het rustig, dus ik heb nooit meer hoeven bellen.
Ik heb later wel via via begrepen dat ik niet de enige ben geweest die in die periode een melding heeft gedaan, ik was niet de enige die last van hem had. Hoe bizar.
Neee meen je? Wat een trieste idioot!
Yviertje schreef:Wat erg voor je dochter. Het is sowieso erg ingrijpend, maar zeker op je 16de is het niet goed voor je zelfvertrouwen.
BelRosa schreef:Ik heb dit vanaf heel dichtbij meegemaakt namelijk toen mijn ouders gingen scheiden. Mijn vader veranderde als een blad aan de boom toen mijn moeder van hem af wilde, van een lieve aardige ontzettend makkelijke vent veranderde hij in een stalkende, bedreigende rare gek. Dit heeft 2 jaar geduurd, wilde in de tussentijd ook niks met z´n kinderen te maken hebben. Toen hij mijn stiefmoeder tegenkwam draaide dat blaadje weer de andere kant om. Het gekke is dat toen mijn stiefmoeder van hem wilde scheiden hij wel gewoon normaal bleef.
Ik kan me dus heel goed voorstellen dat iemand 2 kanten heeft...
)
Maar al die bezitterige trekjes werden gewoon 10000 keer erger toen we uit elkaar waren. Hij kon gewoon niet accepteren dat ik verderging met mijn leven (want ik was héél blij dat ik eindelijk van hem af was) en gelukkig was zonder hem. Nadat ik het uitgemaakt had is hij zeker nog een jaar bezig geweest met me te achtervolgen naar feestjes tijdens het uitgaan (geen idee hoe hij wist waar ik zou zijn want ik had hem op alle mogelijke manieren geblokkeerd), kreeg 6 maanden erna nog smsjes in het midden van de nacht en toen hij me één keer met een andere jongen had gezien (meer dan een half jaar nadat we uit elkaar waren) kreeg ik in het midden van de nacht enkele voicemails à la "als je een kerel was had ik je al 10x in elkaar geslagen" en "let maar op want ik ken veel zware kerels in jouw stad". Had hem ook ooit verteld dat mijn beste vriendin toen haar vriend enkele keren had bedrogen en toen kwam hij ook dreigen dat hij dat aan die vriend zou vertellen. Zijn doel met al dat gedreig en gestalk was dat hij "gewoon even met me wou praten" terwijl ik hem klaar en duidelijk had uitgelegd waarom ik niet meer met hem samen wou zijn. Uiteindelijk heb ik hem altijd genegeerd, overal geblokkeerd maar wel zijn ouders op de hoogte gehouden van z'n stalkerige gedrag en bedreigingen. Zij stonden gelukkig aan mijn kant omdat zij ook ontzettend veel problemen met 'm hadden altijd, en zij hadden ook aangeraden om naar de politie te stappen, maar net op het moment dat ik dat wou doen hield hij op met zijn zieke gedrag.
Maar het was dus gezien zijn karakter niet zo verbazend dat hij zo'n ex werd. Het was zo'n typische kerel die geen doel in zijn leven had (geen studie, geen werk, hing de hele dag maar op de bank van z'n vrienden te roken en ging de hele avond/nacht uit) en dus gewoon niks beters te doen had dan me te stalken. YellowGray schreef:Ik heb zo'n ex nooit gehad, ik ben eerder zelf degene met zulke neigingen en dat vind ik érg vervelend.
Twee maanden geleden ging het uit tussen mijn ex en mij. Ik was (en ben!) er kapot van. Hij was 3 jaar mijn beste vriend geweest en dat was ineens weg. Ik heb hem ontelbaar vaak huilend opgebeld, smekend of hij me terug wilde nemen. Ik heb gedreigd dat ik tóch langs zou komen (ook al wilde hij dat absoluut niet), heb gezegd dat ik zonder hem niet meer wilde leven (ook niet fijn om te horen als ex, zeker niet omdat hij nog steeds veel om me gaf), al dat soort dingen. Ik heb enorm veel problemen met alleen zijn en zelfstandig zijn en ik hecht me erg snel aan mensen.
Ik schaam me ervoor dat ik die dingen heb gedaan en ik heb ook elke keer mijn excuses aangeboden aan hem. Toch maak je er dingen kapot mee die je juist wil redden op zo'n moment. Het zijn een soort bevliegingen of paniekaanvallen waardoor je niet meer echt helder denkt en gewoon álles probeert om jezelf beter te voelen. En je bereikt er dus het tegenovergestelde mee.