Bokt.nl

**Geplaatst**: 17-09-13 10:59

Re: Wanneer breek je met familie..?

Geplaatst: 17-09-13 10:59

Wij hebben ook gebroken met de schoonfamilie, ik pas niet in het plaatje wat hun verwachten. Het is begonnen met een verwijt dat wij onze nieuwe auto nog niet hadden laten zien aan hun (hadden hem drie dagen.) en dat is uiteindelijk zo uit de hand gelopen dat we nog niet meer te horen kregen wanneer opa werd gecremeerd. Toen heeft mijn vriend definitief de knoop doorgehakt. Hij mist haar niet of niks. Overigens is ze ook getrouwd zonder hem, maar wel het slachtoffer uithangen..

**Geplaatst**: 17-09-13 11:00

Geplaatst: 17-09-13 11:00

Mijn oma was ook niet de meest tactische en mopperde veel op mensen, ook degenen die haar hielpen.
Je moet gewoon tegen oma zeggen wat je van de zaken vindt, je zegt je tegenover oma in te houden, waarom? Dat hoeft toch niet, misschien lucht het wel gewoon op als je dat tegen oma zegt.
Wij deden dat ook, het zijn geen kleine kinderen, ook al geven ze soms reden om anders te denken. Oudjes mogen niet allemaal maar zeggen wat ze in het hoofd komt, alleen omdat ze oud zijn. Gewoon tegen oma zeggen wat je vindt en haar niet met alles ontzien.
Breken met oma zou ik niet, als ze een week na het contact verbreken overlijdt, vergeef je het je zelf nooit weer.
Brutus gaf ik een schop onder zijn reet en een harde ook.

**Geplaatst**: 17-09-13 11:01

Geplaatst: 17-09-13 11:01

Met oma zou ik niet breken. Met oom wel, maar ik zou dat wel in de gaten houden, geld aftroggelen gebeurd heel veel (ouderenmishandeling?) Alleen daarom zou ik al een oogje in het zeil willen houden.

Ze is 87, kan zo maar zijn dat ze niet helemaal meer 100% is. Dat kun je haar niet kwalijk nemen.

**Geplaatst**: 17-09-13 11:02

Geplaatst: 17-09-13 11:02

"

"Cer" schreef:
Ja maar is dat klagen leeftijdgerelateerd? Misschien deed ze dat vroeger ook wel?

Of ze dat vroeger ook deed weten wij niet

"
Oude mensen klagen graag ja. Ieder mens zal trouwens eerder klagen dan complimenten uitdelen. Omdat dingen die vanzelfsprekend zijn of behoren te zijn zo ook behandeld worden, dus daar praat je niet over. Maar ga zelf maar na hoe vaak hoor je niet; vroeger alles beter, in mijn tijd.., die jeugd van tegenwoordig, het is toch niet normaal hoe men tegenwoordig.., nou dat was vroeger niet..., dát hoefde ik niet in mijn hoofd te halen...,

Uitzonderingen daargelaten, want een opa van een vriendin is écht zo knettergek als een deur (in de goede zin des woords) en neemt alles en iedereen in de maling. Die is trouwens ook 87, maar ontzettend mobiel. Heeft wel een stok, maar rijdt nog auto en gaat overal naar toe.

**Geplaatst**: 17-09-13 11:11

Geplaatst: 17-09-13 11:11

Oude besjes zijn flink te manipuleren, is bij mijn oma ook op een vergelijkbare manier gebeurd. Wat leer je dan notabene je eigen familie achteraf op een lelijke manier kennen. Maar goed, karma enzo

My two cents: zeg het tegen je oma, ga het gesprek aan. Als je het contact verbreekt ga je daar ws je heel rot over voelen als ze er niet meer is. Succes!

**Geplaatst**: 17-09-13 11:15

Geplaatst: 17-09-13 11:15

Het is al vaker gezegd, met oma niet breken, maar afstand nemen/minderen. Brutus zou ik meteen mee breken, wat een waardeloze $%^&* Dat hij oma geld aftroggeld is vreselijk, maar hier kan je weinig aan doen. Oma zal dit in moeten zien voordat zij er iets aan doet.

Manliefs oma is ook heel direct en kan ontzettend zielig doen. Ze is 93 en meent dat ze alles tegen iedereen kan zeggen, gewoon bij het onbeschofte af. Mijn schoonmoeder komt er dan gewoon een poos wat minder, spreekt haar er duidelijk op aan en dan gaat het weer een poos goed. Iemand van die leeftijd kan je nu eenmaal moeilijk nog veranderen, maar je hoeft het ook niet klakkeloos te accepteren natuurlijk

**Geplaatst**: 17-09-13 11:38

Re: Wanneer breek je met familie..?

Geplaatst: 17-09-13 11:38

Ook ik zeg: niet het contact verbreken met je oma! Het mensje is 87 jaar, je weet nooit hoelang ze nog te leven heeft en wat er is voorgevallen vind ik, niet voldoende om het contact om te verbreken. Wel zou ik het zo plannen dat ik 'Brutus' niet meer hoef te zien, vind het absoluut belachelijk dat hij niks voor zijn moeder heeft gedaan ivm de verhuizing.

Wel zou ik wat afstand houden. De band tussen zoon en kleinkind is niet te vergelijken en je oma zal er van uitgaan dat wat Brutus doet ook het beste is voor haar...

**Geplaatst**: 17-09-13 11:55

Geplaatst: 17-09-13 11:55

Persoonlijk, ik zou breken met die kant van de fam altijd nog kunnen doen maar zou het nu eerst op een confrontatie gooien. Ik weet als geen ander hoe het is om met tegenzin naar je familie te gaan omdat je weet dat ze achter je rug om lelijk over jou en je vriend/schoonfamilie praten. Ikzelf kan daar niet tegen. Het is zeer ondankbaar werk wat jij en je vriend hebben gedaan en het wordt totaal niet gewaardeerd. dat weerhoudt je de volgende keer om het weer te doen! Ikzelf zou zoiets hebben tegen die brutus, van joh luister eens, wij hebben veel tijd en geld in de verhuizing van oma zitten en wij verwachten van jij hetzelfde. jij gaat elke avond bij haar eten, dus kun je dit echt wel terug doen voor haar.
Ook zou je tegen oma kunnen zeggen dat ze niet zo negatief moet doen over spullen die kwijt zijn en dat ze zich zonder die spullen ook prima red etc. en dat een beetje waardering voor jullie werk ook niet weg zou zijn.

Contact verbreken zou ik nog even uitstellen.

**Geplaatst**: 17-09-13 11:57

Geplaatst: 17-09-13 11:57

Daarbij is oma natuurlijk ook in een wel erg ander tijdperk opgegroeid dan jij. Het zou best kunnen dat ze op een voor haar prima manier waardering heeft laten blijken en jij dat domweg niet herkend hebt (want wat kan dat ene koekje nou uitmaken).
Voor haar is het evengoed zelfs waarschijnlijk dat het heel logisch is dat jullie zo veel hebben gedaan, en dat er niets bijzonders aan is. Maar kinderen en kleinkinderen horen nu eenmaal te helpen.
En ja, alles ís ook gewoon duur.
Ik heb begin dit jaar mijn moeder geholpen met verhuizen, en ruim de helft betaald. Maar weet je; ze weet het niet, en ik wil niet dat ze het weet. Ze zit nu prima en is zo trots als wat dat het haar gelukt is. Zodra zij begon met klagen over prijzen heb ik haar steeds gezegd dat het klopt, maar dat het wel super is dat ze het allemaal zo goed kan rondbreien.

En zoals eerder gezegd is: haar omgang met Brutus kun jij niets mee en hoef jij niets mee.

**Geplaatst**: 17-09-13 12:52

Geplaatst: 17-09-13 12:52

oudere mensen zoals oma in het verhaal van ts krijgen een steeds kleiner wereldje,
ze worden minder mobiel , ze raken het grote overzicht ene beetje kwijt, vaak worden ze wat egoïstischer in de omgang , maar als ik er vanuit mijn werkervaring naar kijk...het hoort er bij
ze hebben niet veel meer, er gebeurt niet veel meer, het sociale netwerk word heel klein want sja, hun bekenden en vrienden gaan nu eenmaal allemaal om hen heen dood.
het hoort er gewoon allemaal bij, Oma lijkt een kleuter van 87, realiteit is, veel oma's worden gewoon een beetje een kleuter van 87.
ik zou er niet om breken

als oma afgeeft op je vader, mag je trouwens best melden dat je het niet leuk vind dat ze zo praat over jouw vader , als ze vervelend doet, mag je best zeggen dat je haar gedrag niet leuk vind, maar een groot deel van het gedrag etc , het hoort er gewoon echt bij.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-09-13 13:32

Re: Wanneer breek je met familie..?

Geplaatst door de TopicStarter : 17-09-13 13:32

Als het alleen oma betrof,,zou ik niet breken. Het gaat erom dat ik er klaar mee ben hoe ze haar zoon ophemelt, terwijl hij haar steeds voorliegt, maar dat ze waarheid niet wil (!) zien. Helaas is mijn oma echt het type klaagdoos dat bij een ieder die maar lijkt te luisteren begint te mekkeren.

Ze wil niet zien hoeveel werk we voor haar verzetten en verzet hebben, ik bel haar bewust niet zodat ze zelf eens contact kan opnemen met me...maar dan krijg je te horen dat zij altijd degene is die moet bellen, en de eigenwijsheid wint het dan bij haar..

Dementerend is ze absoluut niet. Ze is nog zeer helder van geest, alleen momenteel door de verhuizing wat vergeetachtig. Ze lijkt ook wel depressief.
Maar afgelopen week heb ik haar verteld dat brutus ons bedreigd heeft en dat we daar niet van gediend zijn, maar dan nog is meneer heilig. Het is haar hele karakter.
Ik schaam me ervoor dat ze anderen zo veroordeelt terwijl ze zelf geen haar beter is, om over zoonlief nog maar te zwijgen.
Het is geen impulsieve keuze, ik merk gewoon dat ik mezelf er gek mee maak door er zoveel mee bezig te zijn.

Liever verbreek ik geen contact, maar op deze manier... Volgende week gaan we samen naar ikea, dan ga ik haar misschien maar eens vertellen hoe mijgedachten hierover zijn.
Ik ga haar ook vertellen dat we aangifte van bedreiging hebben gedaan tegen mijn oom... Misschien dat ze dan de ernst inziet.
Want ze is 87, maar zeker niet gek en zo sluw als wat.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-09-13 13:35

Re: Wanneer breek je met familie..?

Geplaatst door de TopicStarter : 17-09-13 13:35

Verder wil ik trouwens iedereen bedanken voor de verschillende visies hierop, dat had ik echt even nodig!

**Geplaatst**: 17-09-13 14:16

Re: Wanneer breek je met familie..?

Geplaatst: 17-09-13 14:16

Ik wens je wijsheid!

**Geplaatst**: 17-09-13 14:21

Re: Wanneer breek je met familie..?

Geplaatst: 17-09-13 14:21

Dus dan laat je het gewoon gaan, zeg je tegen oma dat je niet wilt dat ze het over hem heeft omdat jij geen contact meer met hem hebt.
Al is het de grootste etter van het westelijk halfrond: het is haar zoon. Je kunt niet van haar vragen hem af te stoten of te veroordelen. Jij bent niet degene die hem heeft grootgebracht, en jij bent geen partij in alle ups en downs die zij al zijn hele leven met hem doorstaat.
Wees er voor haar, dat is het enige dat je kunt doen.

**Geplaatst**: 17-09-13 14:24

Re: Wanneer breek je met familie..?

Geplaatst: 17-09-13 14:24

Ik denk niet dat TS vraagt van haar oma hem te veroordelen of af te stoten. Volgens mij wil ze enkel erkenning voor haar probleem met Brutus.

**Geplaatst**: 17-09-13 14:27

Geplaatst: 17-09-13 14:27

Ben ik dan echt zo hard, dat leeftijd en eventuele korte levensduur me niets zou kunnen schelen in deze? Dat zijn toch geen uitvluchten om zo ondankbaar en onbeschoft te doen?
Ik zou iig flink afstand nemen en eerlijk zeggen wat er op je lever ligt. Dan leg je de bal in haar kamp en is het aan haar om er al dan niet, iets mee te doen.

Ik heb gebroken met mijn nonkel (broer van mijn moeder dus) omdat hij me meer ergernis en stress bezorgde dan me lief was. Ben er klaar mee. Hij was niet uitgenodigd op mijn huwelijk en ik ben, als ik erg goed gezind ben, hoogstens beleefd tegen hem wanneer het toeval wil dat we samen op een familie feest zijn maar als ik kan mijden om zelfs maar "hallo" te moeten zeggen, dan doe ik dat.

**Geplaatst**: 17-09-13 14:39

Re: Wanneer breek je met familie..?

Geplaatst: 17-09-13 14:39

@ Ayasha Nee, je bent niet zo hard. Hier hebben we ook gebroken met de familie. We hebben hier nog maar met 1 oom en tante contact. En de rest kan wat ons betreft de pot op. Helemaal hoe ze met ons om zijn gegaan na het overlijden van mijn moeder en mijn oma van vaders kant.

**Geplaatst**: 17-09-13 14:42

Re: Wanneer breek je met familie..?

Geplaatst: 17-09-13 14:42

Moeilijk.. Ik ken een soortgelijk verhaal van beide kanten. Mijn ouders hebben ook gebroken met mijn oma (moeder van mijn vader). Zij gaf hen ook steeds de schuld van allerlei problemen, was altijd zielig, ziek zwak of misselijk en zorgde continu voor een vervelende sfeer op verjaardagen etc. Uiteindelijk ging het gewoon niet meer en nu hebben mijn ouders al een jaar of 3 geen contact meer.
Ik heb ervoor gekozen het contact wel te behouden. Ik sta niet achter het gedrag van mijn oma, maar ik kijk er doorheen en kan het vrij makkelijk naast me neer leggen. Ik weet zeker dat ik er wel spijt van zou krijgen wanneer ik het contact zou verbreken en eigenlijk is het soms nog best gezellig, dus tja..

**Geplaatst**: 17-09-13 14:49

Re: Wanneer breek je met familie..?

Geplaatst: 17-09-13 14:49

Oma is toch helemaal geen partij in of tussen Brutus. In feite wordt er aan oma gevraagd een oordeel te vellen over zijn gedrag terwijl dat iets is tussen Brutus en ts. Houdt de zaken dan helder, begin niet tegen oma over Brutus en begin niet tegen Brutus over oma (en dat lijkt mij het makkelijkst). Zij mag misschien het lijdend voorwerp zijn, maar ga niet aan haar vragen te ‘kiezen.’

Precies wat Delerium zegt dus.

Het lijkt mij voor oma ook niet echt leuk om te horen dat haar zoon een eikel is. Dat wil het liefst elke ouder ontkennen of goed praten. Elk ander probleem mag tussen oma(s gedrag) en ts kan natuurlijk wel gewoon aangekaart woorden.

Laat Brutus tot boven z’n enkels afbranden en begin gewoon niet meer over hem tegenover oma.

**Geplaatst**: 17-09-13 14:55

Geplaatst: 17-09-13 14:55

Ayasha schreef:
Ben ik dan echt zo hard, dat leeftijd en eventuele korte levensduur me niets zou kunnen schelen in deze? Dat zijn toch geen uitvluchten om zo ondankbaar en onbeschoft te doen?
Ik zou iig flink afstand nemen en eerlijk zeggen wat er op je lever ligt. Dan leg je de bal in haar kamp en is het aan haar om er al dan niet, iets mee te doen.

Ik heb gebroken met mijn nonkel (broer van mijn moeder dus) omdat hij me meer ergernis en stress bezorgde dan me lief was. Ben er klaar mee. Hij was niet uitgenodigd op mijn huwelijk en ik ben, als ik erg goed gezind ben, hoogstens beleefd tegen hem wanneer het toeval wil dat we samen op een familie feest zijn maar als ik kan mijden om zelfs maar "hallo" te moeten zeggen, dan doe ik dat.

Hier ben ik het ook wel mee eens. Oma is gewoon een volwassen, weldenkend mens hoor. En als een volwassen, weldenkend mens voor zoveel negatieve energie zorgt... tja, jeetje. TS: voegt het omgaan met oma uberhaubt nog iets positiefs aan je leven toe? Zo niet: dan zou ik het voorlopig maar even laten gaan. Officieel contact verbreken gaat misschien wat ver, maar ik zou haar even in de negeerstand zetten. Ik denk dat ik snel klaar zou zijn met mensen die me alleen maar negativiteit en 'last' bezorgen. Familie of niet. Wat schiet je met zulke mensen op?

**Geplaatst**: 17-09-13 14:57

Re: Wanneer breek je met familie..?

Geplaatst: 17-09-13 14:57

Lastig hoor!
Ik zou zelf geen contact verbreken met oma, wel wat afstand nemen.
Die brutus zou ik niks meer mee te maken willen hebben.

**Geplaatst**: 17-09-13 15:26

Geplaatst: 17-09-13 15:26

Je verhaal klinkt in die zin bekend dat ik ook een oma heb waar weinig interesse van uit lijkt te gaan, waar we vroeger elke week langs gingen en dan, na 3 weken vakantie, alleen te horen kregen 'Oh zijn jullie er weer' om vervolgens weer te klagen of te vertellen over alle mensen op het dorp die we niet kenden. Daar heb ik het best moeilijk mee gehad, dat oma nooit vroeg hoe het met de studie ging of met m'n werk. Wel klagen, en idd, niemand kwam ooit langs, terwijl er een half bezoekschema was.

Door mijn man heb ik daar doorheen leren kijken, tegenwoordig vertel ik gewoon wat ik kwijt wil en verrek, dan hoor ik vervolgens via mijn vader terug dat ze die nieuwtjes trots tegen de rest van de familie aan het vertellen is geweest

Moraal van het verhaal: het contact zal misschien niet helemaal zijn zoals jij het je wenst, maar bekijk het eens zo. Oude mensen klagen, hebben dat misschien altijd al gedaan, en dank je wel kan er ook niet vanaf, alles wordt als vanzelfsprekend aangenomen. Maar is dat de moeite waard om het contact te verbreken? Wat nu als ze komt te overlijden, zou je het dan niet erg vinden als je het niet hebt kunnen uitspreken met haar?

Kiezen tussen jullie en haar zoon zal ze nooit doen. Inzien dat haar zoon allerlei vervelende geintjes bij haar uithaalt, ook niet. Wat je niet wilt zien, zie je niet. Veranderen of de waardering krijgen die je zo zoekt, zal ook moeilijk worden. Je kunt haar niet veranderen, maar wel de manier waarop je er zelf in staat. Je kunt zelf meer afstand nemen zodat het je minder raakt, het aangeven als je iets echt niet tof vindt en verder je schouders er over ophalen.

Brutus zou ik, wat anderen ook zeggen, lekker links laten liggen. Ook daar ga je echt niet doordringen. Maar als je je dusdanig bedreigd hebt gevoeld dat het niet lekker zit, is aangifte een optie. Bedenk wel dat je daardoor de familieverhoudingen (ook die met oma) nog verder op scherp kunt zetten. Bedenk goed of het je dat waard is

**Geplaatst**: 17-09-13 16:40

Re: Wanneer breek je met familie..?

Geplaatst: 17-09-13 16:40

Sorry ts, maar ik vind je oma, zoals jij het hier beschrijft, wel overkome alsof ze beginnend dementerend is. Vooral dta je ook schrijft dat ze wat depressief lijkt, dat ze niet in wil zien wat haar zoon(brutus, die ze t hand boven t hoofd houdt omdat hij altijd hard werkt etc) en het feit dat jij haar 'vergeetachtigheid' nu koppelt aan het verhuizen.. Juist bij zulke ingrijpende gebeurtenissen komt dementie vaak aan het licht. Mensen kunnen soms jaren depressief lijken en bij de ha lopen eb bij de psycho, en dan ineens komt eruit dat ze aan het dementeren zijn.. Dat komt heel vaak voor. Het begint vaak met depressieve gedachte, niet meer kunnen koppelen van namen aan gezichten etc.. Ik zou t toch in de gaten houden.

**Geplaatst**: 17-09-13 18:31

Geplaatst: 17-09-13 18:31

eponine schreef:
Als het alleen oma betrof,,zou ik niet breken. Het gaat erom dat ik er klaar mee ben hoe ze haar zoon ophemelt, terwijl hij haar steeds voorliegt, maar dat ze waarheid niet wil (!) zien. Helaas is mijn oma echt het type klaagdoos dat bij een ieder die maar lijkt te luisteren begint te mekkeren.

Ze wil niet zien hoeveel werk we voor haar verzetten en verzet hebben, ik bel haar bewust niet zodat ze zelf eens contact kan opnemen met me...maar dan krijg je te horen dat zij altijd degene is die moet bellen, en de eigenwijsheid wint het dan bij haar..

Dementerend is ze absoluut niet. Ze is nog zeer helder van geest, alleen momenteel door de verhuizing wat vergeetachtig. Ze lijkt ook wel depressief.
Maar afgelopen week heb ik haar verteld dat brutus ons bedreigd heeft en dat we daar niet van gediend zijn, maar dan nog is meneer heilig. Het is haar hele karakter.
Ik schaam me ervoor dat ze anderen zo veroordeelt terwijl ze zelf geen haar beter is, om over zoonlief nog maar te zwijgen.
Het is geen impulsieve keuze, ik merk gewoon dat ik mezelf er gek mee maak door er zoveel mee bezig te zijn.

Liever verbreek ik geen contact, maar op deze manier... Volgende week gaan we samen naar ikea, dan ga ik haar misschien maar eens vertellen hoe mijgedachten hierover zijn.
Ik ga haar ook vertellen dat we aangifte van bedreiging hebben gedaan tegen mijn oom... Misschien dat ze dan de ernst inziet.
Want ze is 87, maar zeker niet gek en zo sluw als wat.

En toch lees ik hier echt ook weer dingen die enorm passen bij een beginnend dementerende. En ik werk er elke dag weer mee en ook in ons revalidatiecentrum komen zulke dingen vaak bij ons aan het licht terwijl de familie absoluut niet doorheeft dat diegene dementerend is. Als je niet getraind bent om het op te merken, zie je het vaak pas als het echt al ver is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-09-13 20:01

Re: Wanneer breek je met familie..?

Geplaatst door de TopicStarter : 17-09-13 20:01

Hm..toch eens extra op letten dan... Ze heeft geen moeite met het herkennen van gezichten, alleen vergeet ze soms waar ze haar portemonnee gelaten heeft, of hoe de telefoon deblokkeert, wat ik al tig keer uitgelegd heb.. Toch dementie? Desondanks lijkt het mij geen excuus om ons zo te behandelen.

Ik ga haar voorlopig in haar sop laten gaarkoken. Het valt me op dat ik niet eens meer aardig of geinteresseerd tegen haar kan doen, omdat alles wat ze zegt me irriteert. Hopelijk geeft een beetje afstand me wat meer rust in mijn hoofd. En inderdaad, mijn oom kan de boom in. Wel jammer, want hij is ook alleen en heeft dalijk echt helemaal niemand meer...maar dat is, naar nu blijkt, ook geen wonder..

Nomineer dit bericht ×