En dan ook van die heerlijke dooddoeners, 'Ja dat voel je...' Ik als ontzettende analyticus wil dan ook altijd graag weten hóe dat dan precies voelt
Weet nl. heel graag van tevoren hoe iets zal zijn & zal gaan lopen en op (het gedrag van & het opvoeden van) kinderen heb je natuurlijk nauwelijks vat. Heb altijd geroepen dat ik echt geen kinderen hoef, klinkt ontzettend tegenstrijdig als juf maar vond kinderen vooral leuk tussen de 4 & 12 jaar, basisschoolleeftijd dus. Met baby's kon ik niks, want stel je voor dat ik ze stuk maak of laat vallen als ik ze vasthou. Zag mezelf ook nog niet 'koetsjiekoetsjie' boven de wieg doen. En toch... Ben getrouwd met de allerleukste man ter wereld die wat ouder is dan ik en die staat te springen om papa te worden. Als ik zie hoe leuk hij omgaat met zijn neefjes en nichtjes, smelt ik wel een beetje. Diezelfde neefjes en nichtjes hebben ervoor gezorgd dat ik baby's toch ook wel leuk ben gaan vinden en verrek, hoor mezelf af en toe ook van die vreemde geluiden maken om een lachje aan dat kind te ontlokken. Je kunt ook moeilijk zeggen dat je ze niet vast wilt houden als je ze gewoon in je handen gedrukt krijgt door je schoonzusje, dus inmiddels kan ik ze aardig vasthouden en ermee overweg. En héél soms, als zo'n ukkie dan op schoot zit, of in de iets grotere gevallen me meeneemt naar de tuin om 'van de gijbaan te gaan met tante Mara' dan kriebelt er heel in verte wel eens iets, wat wel een beetje lijkt op 'Goh, dat wil ik misschien zelf ook wel'
En ook een beetje van 'Denk toch dat ik dat wel zou kunnen, voor zo'n ukkie zorgen' in plaats van het eerdere 'Zou niet weten wat ik ermee zou moeten!'En ja dan komen gelijk de rationele gedachten tevoorschijn. De kosten, de combinatie met werk & hobby's, de tijd die je ermee kwijt bent, de gebroken nachten, de druk die het op je relatie legt... Maar heb toch steeds meer zoiets, samen krijgen we zoiets wel voor elkaar. Niet nu, niet volgende maand, maar wie weet, over een tijdje...
Dus misschien zijn dat dan die rammelende eierstokken

We hebben het er vaak over. Hoe we het gaan combineren met de kleine / werk / paard ect. op financieel gebied ook uiteraard. Dus ik denk dat dit wel een "kinderwens" gevoel is?

. Zondag had ik een meisje van anderhalf aan tafel, vijf jaar geleden had ik die volkomen genegeerd en interesseerde het me echt geen bal of ze nu haar potje wel of niet zou leegeten, maar nu zou ik nog het liefst de vork van de papa hebben afgerukt om haar zelf eten te mogen geven 
Maar als ik bijvoorbeeld een jongetje zou krijgen die op voetballen gaat (want ja papa voetbalt ook
Potverdorie! ) dan zie ik mezelf echt niet langs de kant staan, ik kan het dan niet opbrengen om naar voetbal te gaan..
zeggen. Alleen dat stuk van de allerleukste man is te betwijfelen, ik heb die namelijk al.
Maar inderdaad, je leven op orde hebben is wel zo handig. Want ik wil ook niet alle paarden weg moeten doen voor het kind/de kinderen.