ik ben nooit boos ,echt nooit. de eerste fase ben ik chaggi en daar ben ik het vergeten. boos worden lukt me niet haha
als ik wel echt boos ben, dan heb je iets niet goed gedaan
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Ik kan soms ook erg boos worden,




en loop ik weer te fluiten door huis! 
maarja dan heb je ook geen gezeur en verspil je ook geen energie aan boos zijn, is nergens voor nodig
Wil anderen ook niet boos of verdrietig krijgen. Kan daar niet zo goed tegen/mee omgaan


vind het best interresantAmaris schreef:Ik ben ook nooit boos... ook als mensen per ongeluk iets doms doen wat nadelig voor me is, dan denk ik 'nouja, het was niet expres dus wat heeft boos worden voor zin?'
Soms zou ik willen dat ik wat gepassioneerder ben. Ik vind dingen al snel goed, en heb het idee dat ik mezelf daar soms te kort in doe.
Maar ik ben gewoon niet gepassioneerd genoeg om een 'scene' te maken. Ik ben meer van het 'laat maar' en 'zal wel' en 'whatever'
!Lieshorses schreef:Dat kan best fijn zijn af en toe
Heb je ook sneller spijt van dingen? En als iemand jou beschuldigd van iets wat niet waar is, blijf je dan nogsteeds rustig of voel je
dan wel woede opborrelen?vind het best interresant
Amaris schreef:Ik ben ook nooit boos... ook als mensen per ongeluk iets doms doen wat nadelig voor me is, dan denk ik 'nouja, het was niet expres dus wat heeft boos worden voor zin?'
Soms zou ik willen dat ik wat gepassioneerder ben. Ik vind dingen al snel goed, en heb het idee dat ik mezelf daar soms te kort in doe.
Maar ik ben gewoon niet gepassioneerd genoeg om een 'scene' te maken. Ik ben meer van het 'laat maar' en 'zal wel' en 'whatever'
Als mensen boos op mij zijn zal ik overigens ook niet terug gaan schreeuwen oid, ik klap dan echt helemaal dicht en kruip het liefst heel ver weg in een hoekje om daar te gaan zitten huilen. Geen idee waar dat vandaan komt eigenlijk, maar ik kan echt echt niet tegen. Amaris schreef:Ik ben ook nooit boos... ook als mensen per ongeluk iets doms doen wat nadelig voor me is, dan denk ik 'nouja, het was niet expres dus wat heeft boos worden voor zin?'
Soms zou ik willen dat ik wat gepassioneerder ben. Ik vind dingen al snel goed, en heb het idee dat ik mezelf daar soms te kort in doe.
Maar ik ben gewoon niet gepassioneerd genoeg om een 'scene' te maken. Ik ben meer van het 'laat maar' en 'zal wel' en 'whatever'
Ik kan me wel ergeren aan dingen maar da's vaak maar zo lang ik er mee "geconfronteerd" word. Zo snel het punt van ergernis uit het zicht is, is de ergernis ook weg. (wat dat betreft ben ik echt 'uit het oog, uit het hart'. )
Het beste waar je dan nog op kan hopen is een soort kille beleefdheid.


" 



Maar vergeten? Neuh 
) wel weg