Niet de meeste tactvolle opmerking van blondi_ maar ik begrijp haar opmerking wel. Alles was je omschrijft heeft wel bepaalde aspecten van borderline. Echter zou een psychiater deze diagnose al hebben gesteld en zou de ts dit weten en zou er een andere plan de campagne worden uitgevoerd dan hetgeen wat de psychiater nu zegt "het gaat over". Het gevoel wat je omschrijft herken ik in mijzelf. Alleen dan 3/4 minder sterk. Ik heb het niet zover laten komen als dat jij het hebt laten komen met carpoolen. Ik was ook verliefd op alles vrouwelijk aan leraren. En kon mijn lol op want had vele vrouwelijke leraren 
. Ik liet het niet tot jaloursie overgaan maar kon het beperken tot fantasie, maar tot t paranoïde aan toe.. nu kan ik er om lachen want ja het is inderdaad over gegaan. Toen ik van de MAVO overging naar de verpleegkunde-opleiding is dit allen minder geworden en is het uitzoeken naar wie ben ik begonnen. Heb tot mijn 21st vriendjes geprobeerd maar gelukkig toch tot mijn realiteit gekomen. Na een paar mislukte relaties ben ik nu gelukkig samenwonend met voor mij 
de meest waardevolle vrouw.
Hetgeen wat je zegt over onzekerheid. Dit speelde en speeld nog mee. Doe ik het wel goed. Wat vinden ze van mij. Ben ik wel de juiste persoon, ik kan t niet, ben niks waard, heb geen vrienden en alles maar voor iedereen doen in de hoop dat het je gewild maakt. Tegen mijn 24st heb ik de strijdbijl neeg gelegd met mijzelf. Ik ben wie ik ben en ik hoef geen hok vol vrienden. 1 beste is genoeg. Heb t sws te druk iedereen bij langs te vliegen Zelfs mijn vrouw grapt er over dat ze op plek 2 staat want t zijn altijd paarden. Nee hoor ze is en blijft 1.
Het gevoel van verliefdheid is een vorm van aandacht. Het is geen werkelijkheid want zoals je zegt gaat het over wanneer je iemand een tijd niet ziet. Je gevoel word versterkt door de beantwoording. Dit maakt het voor jou heel moeilijk om de werkelijkheid te onderscheiden.
Probeer jezelf met 2 benen op de grond te zetten. Blijf bij de werkelijkheid en ga opzoek naar wie je bent!
Pb staat open als je er eens dieper op in wilt gaan.
Geplaatst: 29-09-13 08:33 
ik denk inderdaad ook dat je de aandacht van je ouders hebt gemist en nu elk stukje aandacht dat je wel krijgt zó hoog opneemt dat het voor jou voelt als verliefdheid. Het zou kunnen dat je strak de diagnose hechtingstoornis krijgt maar dat weet ik niet zeker. Het stickertje is ook niet belangrijk, het gaat erom dat jij je goed voelt 
. Maar we hebben allemaal wel wat borderline trekjes denk ik