Bokt.nl

**Geplaatst**: 10-07-13 18:27

Geplaatst: 10-07-13 18:27

Als jij de kinderen kunt accepteren en er voor open kunt staan, en je staat erachter, kun je juist nu die stabiele factor zijn in het leven van de kinderen. Juist omdat je de kinderen kunt laten zien, dat het tussen volwassenen niet alleen vechten is.
Maar hoe de ex daarop reageert is koffiedik kijken, maar ik vermoed dat ze je niet met open armen ontvangt. Omdat jij als andere vrouw een deel van hun leven zal zijn.

**Geplaatst**: 10-07-13 18:29

Geplaatst: 10-07-13 18:29

Ibbel schreef:
Wat ik zou doen? Relatie beeindigen. Ik ben ook niet van de kinderen, en daar moet je echt voor willen gaan. En als het er dan ook nog eens van een ander zijn... Een complete no-go.

Is het echt echt echt de ware Jacob, dan nóg zou ik nú de boel on hold zetten en wachten tot de hele scheidingsellende over is, en dan kijken hoe het gaat. Maar zoals het nu gaat, tussen twee vuren zitten, je hebt sowieso geen schijn van kans eigenlijk, en dan kan je maar beter nu (eventueel tijdelijk) de stekker er uit trekken. Maar blijf er niet tussen zitten, komt niets goeds van denk ik.

Ook ik ben niet van de kinderen, godzijdank mijn vriend ook niet.

Ik zou echt niet als je niet van de kinderen bent je leven opzijzetten voor de kinderen van een ander.

Ik zou pas gaan kijken hoe het gaat als hij zijn leven volledig weer op orde heeft.

Maar niet zoals het nu is, straks moet je ook voor deze kids gaan zorgen, zeker als hij werkloos raakt en geen huis meer heeft.

Is dat wat je wilt?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-07-13 18:45

Geplaatst door de TopicStarter : 10-07-13 18:45

Ragdollcat schreef:
Ibbel schreef:
Wat ik zou doen? Relatie beeindigen. Ik ben ook niet van de kinderen, en daar moet je echt voor willen gaan. En als het er dan ook nog eens van een ander zijn... Een complete no-go.

Is het echt echt echt de ware Jacob, dan nóg zou ik nú de boel on hold zetten en wachten tot de hele scheidingsellende over is, en dan kijken hoe het gaat. Maar zoals het nu gaat, tussen twee vuren zitten, je hebt sowieso geen schijn van kans eigenlijk, en dan kan je maar beter nu (eventueel tijdelijk) de stekker er uit trekken. Maar blijf er niet tussen zitten, komt niets goeds van denk ik.

Ook ik ben niet van de kinderen, godzijdank mijn vriend ook niet.

Ik zou echt niet als je niet van de kinderen bent je leven opzijzetten voor de kinderen van een ander.

Ik zou pas gaan kijken hoe het gaat als hij zijn leven volledig weer op orde heeft.

Maar niet zoals het nu is, straks moet je ook voor deze kids gaan zorgen, zeker als hij werkloos raakt en geen huis meer heeft.

Is dat wat je wilt?

Het probleem waar ik in dit specifieke geval tegenaan loop is dat als ik de feiten op een rijtje zet, een co-ouderschap niet mogelijk is. Geen huis, geen inkomen en financiele problemen en wekelijks ruzie. Maar dit is heel zwart/wit, want liefde is geen feit, dat is een gevoel.

Als het woord co-ouderschap nu niet gevallen was, maar als het een omgangregeling was geweest, dan had dit topic er waarschijnlijk nooit geweest. Daar zie ik voor mezelf wel een rol in. Een rol waar ik in zal moeten groeien, maar wel 1 waarvan ik denk dat ik daar met liefde in kan staan. Dan hadden de problemen in het hier en nu met de scheiding er nog wel geweest, maar was dat misschien wat makkelijker te handelen geweest. Het is het geheel wat mij op begint te vreten. Ik kan en wil alleen op dit moment niet weglopen.

Laatst bijgewerkt door vriendin_van op 10-07-13 18:51, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 10-07-13 18:49

Re: Co-ouderschap zonder kinderwens. Adviezen gevraagd.

Geplaatst: 10-07-13 18:49

Huis, financiën en inkomen lossen met de loop van tijd wel op. Dat is overkomelijk. Jouw gevoel, jouw ideeen erover, dat is denk ik belangrijk

**Geplaatst**: 10-07-13 18:51

Geplaatst: 10-07-13 18:51

Rocamor schreef:
Huis, financiën en inkomen lossen met de loop van tijd wel op. Dat is overkomelijk. Jouw gevoel, jouw ideeen erover, dat is denk ik belangrijk

Ja, daar ben ik het ook mee eens.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-07-13 18:52

Geplaatst door de TopicStarter : 10-07-13 18:52

Rocamor schreef:
Als jij de kinderen kunt accepteren en er voor open kunt staan, en je staat erachter, kun je juist nu die stabiele factor zijn in het leven van de kinderen. Juist omdat je de kinderen kunt laten zien, dat het tussen volwassenen niet alleen vechten is.
Maar hoe de ex daarop reageert is koffiedik kijken, maar ik vermoed dat ze je niet met open armen ontvangt. Omdat jij als andere vrouw een deel van hun leven zal zijn.

Ex kent mij niet, maar heeft een hekel aan mij (al had ik niet anders verwacht gezien de situatie) :')

**Geplaatst**: 10-07-13 19:06

Geplaatst: 10-07-13 19:06

Kun je goed met de kinderen opschieten?

Uit ervaring kan ik je vertellen dat een relatie niet zal standhouden als je echt niet met de kinderen door één deur kunt, al is de liefde nog zo sterk. En ik ben wél een echte kindervriend, heb er ook altijd mee gewerkt en kan normaal gesproken met elk kind overweg. Nu had het kind van mijn ex wel een aantal pittige gedragsstoornissen en uiteindelijk heeft het me doen knakken en heb ik het opgegeven. Hoe veel ik ook van mijn partner hield. Liefde overwint dus niet alles.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-07-13 19:13

Geplaatst door de TopicStarter : 10-07-13 19:13

IZEP schreef:
Kun je goed met de kinderen opschieten?

Uit ervaring kan ik je vertellen dat een relatie niet zal standhouden als je echt niet met de kinderen door één deur kunt, al is de liefde nog zo sterk. En ik ben wél een echte kindervriend, heb er ook altijd mee gewerkt en kan normaal gesproken met elk kind overweg. Nu had het kind van mijn ex wel een aantal pittige gedragsstoornissen en uiteindelijk heeft het me doen knakken en heb ik het opgegeven. Hoe veel ik ook van mijn partner hield. Liefde overwint dus niet alles.

Ik heb ze nog niet willen ontmoeten omdat zij op dit moment zoveel onrust meemaken in hun leven dat het mij zeer onverstandig lijkt om nog een derde volwassene te introduceren. Er is geen rust en geen regelmaat, wel veel ruzie in hun leven. Aan de ene kant maakt dat het makkelijk, op deze manier kun je eerst proberen samen wat op te bouwen. Aan de andere kant maakt het ook wel moeilijker, want hoe zullen zij op mij reageren?

**Geplaatst**: 10-07-13 19:16

Geplaatst: 10-07-13 19:16

Op zich komt een situatie zoals deze natuurlijk wel vaker voor, enorm vervelend voor zowel kinderen als ouders, maar over het algemeen keert de rust op een gegeven moment wel weer terug, zelfs als het echt hommelus is geweest tussen de ouders :(:)

De vraag is dan vooral, hoe ga je om met elkaar in de tussentijd... ik kan me voorstellen dat veel mensen zoiets hebben van zet de boel nu maar even "on hold" zodat hij zijn zaakjes op orde kan krijgen.

Maar het is natuurlijk het mooiste als je je vriend kunt steunen nu hij het zo moeilijk heeft, dat je hier samen doorheen gaat en dat hij bij jou een stukje plezier en rust kan vinden, het klopt niet als je bij problemen je vriend zomaar ineens laat vallen :(:)

Maar...het is natuurlijk niet goed als alles dan nu om hem en zijn wensen heen draait, jij je helemaal wegcijfert en jij je volledig aan moet passen aan de nukken van hem, zijn ex en zijn kinderen.... als dat er eenmaal insluipt dat alles om hem draait, dan krijg je het niet makkelijk meer recht getrokken denk ik

Al met al denk ik dat bij hem blijven en je volledig wegcijferen niet goed is voor de toekomst, maar hem nu in de steek laten ook niet.

Het zou er wat mij betreft aan liggen hoe hij hier zelf in staat

Is hij alleen maar bezig met zijn eigen behoeftes en het vaderschap zeg maar, of is hij ook nog een leuke vriend met oog voor jouw behoeftes, waar je ondanks alles dat er speelt, toch een leuke, gezonde relatie mee kunt hebben? Wat wil hij, met jou?

Het spreekt overigens al heel erg in je voordeel dat jij bewust bezig bent met het welzijn van de kinderen +:)+

Wellicht komt het je voor een deel ook wel makkelijk uit dat je ze dan nog niet hoeft te ontmoeten

Maar het is toch wel heel goed dat je aan hun welzijn denkt en je in ze wilt inleven, dat lijkt mij een heel goed teken +:)+

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-07-13 19:30

Geplaatst door de TopicStarter : 10-07-13 19:30

pmarena schreef:
Het zou er wat mij betreft aan liggen hoe hij hier zelf in staat

Is hij alleen maar bezig met zijn eigen behoeftes en het vaderschap zeg maar, of is hij ook nog een leuke vriend met oog voor jouw behoeftes, waar je ondanks alles dat er speelt, toch een leuke, gezonde relatie mee kunt hebben? Wat wil hij, met jou?

Dat gesprek dat hebben we van de week wel gehad, de emmer liep over bij mij. Want, wat je beschrijft dat gebeurt. Hij is met veel bezig en dat is logisch, maar zijn oog voor mijn behoeftes was wel erg ver te zoeken de afgelopen paar weken. Geloof wel dat de boodschap doorgekomen is. Ik kan het niet alleen.

Citaat:
Het spreekt overigens al heel erg in je voordeel dat jij bewust bezig bent met het welzijn van de kinderen
Wellicht komt het je voor een deel ook wel makkelijk uit dat je ze dan nog niet hoeft te ontmoeten Maar het is toch wel heel goed dat je aan hun welzijn denkt en je in ze wilt inleven, dat lijkt mij een heel goed teken

Ik wil geen schade berokkenen aan kinderen. Ik mag ze dan niet zelf willen en er niet veel mee hebben, maar ik ben wel een persoon met een hart (soms wat te overijverig)

**Geplaatst**: 10-07-13 20:43

Geplaatst: 10-07-13 20:43

Dat je er zo in staat geeft mij het gevoel dat het met de kinderen wel goed kan komen, als zowel zij als hun vader ook een beetje welwillend erin stappen en iedereen begrip voor elkaars situatie opbrengt, denk ik dat je er inderdaad best in kunt groeien als het zo wordt dat ze toch een deel van jullie huishouden uit gaan maken

Vandaar dat ik denk dat het punt van de kinderen op zich nu niet zo'n issue is, je moet wat dat betreft gewoon maar afwachten hoe het gaat lopen, dat zie je tegen die tijd dan wel weer.

Ik zou me vooral zorgen maken om het nu en de komende tijd... in hoeverre mag je steun aan de ander (die door een moeilijke periode gaat) ten koste gaan van je eigen gevoelens en behoeftes laten gaan.... ik vind dat een HELE moeilijke -O-

Eigenlijk is het aan de ene partner om zich even weg te cijferen ten gunste van de ander die het erg moeilijk heeft, maar aan diegene die het moeilijk heeft is het dan weer om ondanks alles toch niet over de behoeftes van de ander heen te walsen.... als dat even vergeten wordt of even niet kan door de ernst van de omstandigheden dan kun je daar best begrip voor opbrengen, maar bij zulke situaties ben ik altijd bang dat het risico enorm groot is dat het een glijdende schaal is... en het begin van en on-omkeerbaar proces van ongelijkwaardigheid in de relatie waarin het normal wordt dat de behoeftes van de ene voor gaan -O-

**Geplaatst**: 10-07-13 21:01

Re: Co-ouderschap zonder kinderwens. Adviezen gevraagd.

Geplaatst: 10-07-13 21:01

Ik ken beide posities, een nieuwe relatie die niet echt op kinderen gericht was terwijl ik een dochtertje had en later een nieuwe relatie met iemand met kinderen wat ik op mijn beurt dus niet heel leuk vond!
Het is lastig maar je kunt rollen wel scheiden. Je kunt de partner zijn van je vriend zonder de stiefmoeder te hoeven worden. Je kunt kijken hoe groot of klein je rol in het gezin kan zijn, afhankelijk van waar jij je prettig bij voelt. Je kunt je vriend de vaderrol laten maar dan ook echt, inclusief het koken, kleren met ze kopen, schoolcontacten enz. Als je zo start, kun het toegroeien naar een meer geintegreerd stiefouderschap, of het kan zo blijven bestaan. Je hoeft op deze manier ook niet te strijden met ze om aandacht door de rol die je kiest en voor hem blijft het ook helder. We hebben het zo'n beetje op deze manier gedaan en het ging.

**Geplaatst**: 10-07-13 21:13

Re: Co-ouderschap zonder kinderwens. Adviezen gevraagd.

Geplaatst: 10-07-13 21:13

Heel lastig, ik ben een gescheiden moeder en heb een zoon.
Mijn nieuwe vriend kan heel goed met hem opschieten, als dit niet het geval was geweest had ik de relatie gestopt omdat mijn kind hoe dan ook op 1 staat.

Helemaal als jou vriend voor Co-ouderschap wilt gaan, zou hij eigenlijk voor z'n kinderen moeten kiezen want ik denk dat deze situatie hele pijnlijke momenten gaat opleveren!
En een kind moet zich gewenst voelen, en niet voelen dat een stiefmoeder ze liever niet in huis heeft!

Anderzijds snap ik dat je wilt aankijken of jou gevoel hierin eventueel veranderd..

**Geplaatst**: 10-07-13 21:30

Geplaatst: 10-07-13 21:30

Mocht je echt je soulmate hebben gevonden ga dan voor een LAT relatie. Als je geen kinderen wilt hebben ga je je niet gelukkig voelen in een relatie met een co-ouderschap en een konkelende ex. Mijn vriend heeft een kind, maar die woont bij haar moeder en komt regelmatig (en andersom hij naar haar toe). Ik heb ook geen kinderwens en ik moet er niet aan denken dat ze echt de helft van de tijd bij ons zou wonen. Ze is een puber, dus ook dat is nog eens extra moeilijk

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-07-13 21:43

Geplaatst door de TopicStarter : 10-07-13 21:43

pmarena schreef:
Dat je er zo in staat geeft mij het gevoel dat het met de kinderen wel goed kan komen, als zowel zij als hun vader ook een beetje welwillend erin stappen en iedereen begrip voor elkaars situatie opbrengt, denk ik dat je er inderdaad best in kunt groeien als het zo wordt dat ze toch een deel van jullie huishouden uit gaan maken

Vandaar dat ik denk dat het punt van de kinderen op zich nu niet zo'n issue is, je moet wat dat betreft gewoon maar afwachten hoe het gaat lopen, dat zie je tegen die tijd dan wel weer.

Ik zou me vooral zorgen maken om het nu en de komende tijd... in hoeverre mag je steun aan de ander (die door een moeilijke periode gaat) ten koste gaan van je eigen gevoelens en behoeftes laten gaan.... ik vind dat een HELE moeilijke

Eigenlijk is het aan de ene partner om zich even weg te cijferen ten gunste van de ander die het erg moeilijk heeft, maar aan diegene die het moeilijk heeft is het dan weer om ondanks alles toch niet over de behoeftes van de ander heen te walsen.... als dat even vergeten wordt of even niet kan door de ernst van de omstandigheden dan kun je daar best begrip voor opbrengen, maar bij zulke situaties ben ik altijd bang dat het risico enorm groot is dat het een glijdende schaal is... en het begin van en on-omkeerbaar proces van ongelijkwaardigheid in de relatie waarin het normal wordt dat de behoeftes van de ene voor gaan

Ik denk dat je hiermee de spijker op zijn kop slaat. Hetgeen mij zorgen baart is de toekomst, maar het hier en nu is hetgeen dat de zorgen aanwakkert. Die emmer is inmiddels overgelopen en ik hoop dat mijn behoeften nu wel duidelijk zijn bij hem en dat hij daar ook wat aan gaat doen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-07-13 21:46

Geplaatst door de TopicStarter : 10-07-13 21:46

Ziviaantje schreef:
Mocht je echt je soulmate hebben gevonden ga dan voor een LAT relatie. Als je geen kinderen wilt hebben ga je je niet gelukkig voelen in een relatie met een co-ouderschap en een konkelende ex. Mijn vriend heeft een kind, maar die woont bij haar moeder en komt regelmatig (en andersom hij naar haar toe). Ik heb ook geen kinderwens en ik moet er niet aan denken dat ze echt de helft van de tijd bij ons zou wonen. Ze is een puber, dus ook dat is nog eens extra moeilijk

Dat is waar ik op uit zou komen. Ieder zijn eigen plek en wanneer de kinderen er niet zijn, dan samen.

Als het zo zou zijn zoals jij beschrijft, dan zou ik een stuk minder zorgen hebben over de toekomst. Stel dat ze er om het weekend zouden zijn en 1 dag in de week zouden komen eten (ik noem maar even een dwarsstraat) dan zou ik daar in kunnen groeien en daar misschien zelfs plezier uit halen (als ik daar aan denk dan voel ik mij best gelukkig).

**Geplaatst**: 10-07-13 21:56

Geplaatst: 10-07-13 21:56

Ondanks dat dit topic nog maar twee pagina's heeft, lees ik wel al andere reacties van je, TS ;-)

. Volgens mij ben je zoekende naar de rol die je moet aannemen en begint dit door de antwoorden en tips hier wel wat meer vorm te krijgen. Of heb ik het helemaal mis? Kan natuurlijk ook.

Wat betreft je vriend en jouw behoeftes: je zult er rekening mee moeten houden dat het voor alle betrokkenen een moeilijke situatie is. Je vriend, zijn ex en hun kinderen. Iedereen moet zijn weg zien te vinden in een nieuwe situatie waarin iedereen plots anders tegenover elkaar staat. En dat vreet (denk ik) energie van iedereen. Dus een makkelijke start heb je niet :(:)

.

Dan nog één tip: pas op met hoe je zijn ex neerzet. In een scheiding kunnen mensen elkaar zwart maken. Je hoort één verhaal, maar de ander heeft net zulke verhalen over de ander. Sta daar, voor zover mogelijk, neutraal in. Je maakt het jezelf anders erg moeilijk. En misschien onbedoeld hun kinderen ook. Want dat is ook iets wat je er bij krijgt: een ex die wel de moeder van de kinderen is en dus ook altijd een rol zal hebben in jullie relatie.

**Geplaatst**: 10-07-13 22:16

Geplaatst: 10-07-13 22:16

Ik ben het met Chevax eens, je antwoorden zijn nu al anders. Ik denk ook dat je zoekend bent.

Volgens mij gaat het wel goedkomen tussen jou en de kinderen. Geef ze de tijd om zelf naar je.toe te komen. Als je ze de ruimte geeft en ze merken dat jij hun vader gelukkig maakt en voor hun een (part time vriendin kunt zijn, komt de rest wel goed.

En tuurlijk zul je nu tijd en energie moeten investeren in je vriend. Zijn gevecht voor de toekomst kost hem nu veel energie, tijd en geld. Jouw steun kan hij dan goed gebruiken, maar let op dat het niet constant alleen van jouw kant komt.

Daar zul je zelf een actievne rol in moeten spelen. Als je vriend daarvoor open staat moet dat wel lukken. ol in

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-07-13 22:41

Re: Co-ouderschap zonder kinderwens. Adviezen gevraagd.

Geplaatst door de TopicStarter : 10-07-13 22:41

Ik ben blij met dit topic, het zorgt ervoor dat ik mijn gedachten kan uiten en dat ik van vreemden hun kijk op het geheel krijg. Het zorgt voor rust. Het verbaast mij dat ik zoveel steunende reacties krijg, ik ben erg bang geweest om veroordeeld te worden.

Zijn ex.... Het verhaal wat ik schets is waar ik direct zelf mee te maken heb. Momenten waar ik dingen lees en gesprekken door de telefoon op vat. Sommige van haar reacties begrijp ik zelfs en probeer dat ook uit te leggen.

Ik duik nu mijn bed in. Morgen lees ik alle reacties verder.

**Geplaatst**: 10-07-13 22:42

Geplaatst: 10-07-13 22:42

Ik ben ook een gescheiden moeder. Onze dochter was 16 (bijna 17) toen ik de stekker er uit trok. Gelukkig zijn wij zeer "beschaafd" gescheiden. In die zin heb ik dus geen ervaring vergelijkbaar met jouw situatie, TS.

Maar als ik alles lees denk ik zomaar dat het probleem niet is of jij wel iets met die kinderen zou kunnen. Je antwoorden geven weer dat je er voor open staat en dat je begrijpt dat de kinderen belangrijk zijn voor je vriend. Dat het even zoeken zal zijn is duidelijk maar daar komen jullie wel uit. Het probleem is de moeder!

Wat ik in mijn directe omgeving gezien heb m.b.t. vecht-scheidingen doet me vermoeden dat een co-ouderschap in dit geval helemaal niet haalbaar is. Dit is nl iets waar beide ouders volledig achter moeten staan. Ondanks dat we idd natuurlijk maar een kant van het verhaal horen lijkt het er niet op dat de moeder van de kinderen dit wil. In dat geval zou ze m.i. niet constant de kinderen als chantage middel gebruiken.

Afhankelijk van hoe rancuneus de moeder is zal dit chanteren en saboteren van de relatie kinderen-vader (stoken, telkens kwaadspreken ed) in meer of mindere mate altijd door blijven gaan. En hoe meer je vriend hier tegenin gaat hoe mooier ze het zal vinden; dit geeft haar een gevoel van macht over hem. Ze had niet de macht om hem bij haar te houden maar nu heeft ze wel een bepaalde macht over hem.

Ik ken een vader die na verloop van tijd het geze*k zo zat was (ook omdat hij zag hoe de kinderen daaronder leden) dat hij de relatie met zijn ex en met de kinderen volledig heeft verbroken. Nadat hij dit had gedaan keerde de rust weer voor de kinderen. En na verloop van tijd kwam de moeder er achter dat het toch wel handig was de kinderen zo nu en dan een weekend of (deel van) een vakantie bij hun vader te kunnen onderbrengen... Nu ziet hij beide dochters weer regelmatig en zijn er nog wel eens wat strubbelingetjes maar dat is niets in vergelijking met wat het was.

Een andere vader neemt genoegen met een omgangregeling die idd te pas en te onpas wordt aangepast omdat dat de moeder beter uitkomt en die ziet hoe (vooral zijn oudste) dochters tegen hem worden opgezet en geïndoctrineerd. Hij seint regelmatig de diverse instanties in maar die kunnen niet veel uitrichten omdat dit vooral onder de oppervlakte gebeurd en voor buitenstaanders ongrijpbaar en dus vrijwel onmogelijk te "bewijzen" is.

Hoe moeilijk ook, ik denk dat je vriend eens moet gaan bedenken of een co-ouderschap haalbaar en in het belang van de kinderen is. Het zou zo maar kunnen dat co-ouderschap de situatie voor de kinderen alleen maar moeilijker maakt omdat er zoveel contact moet zijn tussen beide ouders en dus gelegenheid te over om ruzie te zoeken voor de moeder. E.e.a. hangt denk ik ook af van hoe oud de kinderen zijn.

Ik wens jullie veel sterkte en wijsheid!

**Geplaatst**: 10-07-13 22:58

Re: Co-ouderschap zonder kinderwens. Adviezen gevraagd.

Geplaatst: 10-07-13 22:58

Het lijkt misschien ongerelateerd maar ik begrijp dat ze nu al 2 jaar uit elkaar zijn en dus in scheiding liggen.
Loopt dat een beetje is er een mediator of advocaten en ligt er al een ouderschapsplan.
Zeker een ouderschapsplan zal er voor zorgen dat de ex niet meer zo kan dreigen wat in dat plan ligt precies vast wat de afspraken zijn.
En als dit allemaal nog niet geregeld is waarom niet.
Je zou verwachten dat dit na 2 jaar toch wel rond zou moeten zijn.

**Geplaatst**: 10-07-13 23:12

Geplaatst: 10-07-13 23:12

Persoonlijk lijkt het mij eigenlijk niet zo'n gezonde / toekomstbestendige constructie als je elk nog een eigen huis aan wilt houden, en de nieuwe vriendin elke keer dat de kinderen komen als het ware "wegvlucht" naar haar eigen huis.

Het zal onder de juiste omstandigheden bij sommige mensen best goed kunnen werken hoor, ze bestaan vast wel

Maar mij persoonlijk lijkt het risico erg groot dat je dan toch een blijvend flinke afstand creëert tussen jezelf en je vriend, en jezelf en de kinderen... en dat je jezelf als het ware weg laat jagen door de kinderen en daarmee het signaal afgeeft dat jij ondergeschikt bent en ook niet met ze samen wil zijn....

Dan blijft er toch altijd een heel groot iets tussen jou en hun instaan en dat zou ik persoonlijk echt niet prettig vinden, want je band met je vriend is dan toch ook veel minder omdat jij dan nergens bij bent en het belangrijkste stukje van zijn leven niet met hem deelt, dan wordt het wel een behoorlijk onpersoonlijke relatie toch -O-

Het lijkt me veel idealer om een situatie te hebben waarin jij houdt van je vriend, dat ook uitstraalt, en als van nature dus ook van zijn kinderen houdt die immers een stukje van hem zijn en heel belangrijk voor hem zijn, hem gelukkig maken. Dat hij de kinderen ook stimuleert om zo naar jou te kijken, en dat hij gewoon ook heel duidelijk aan de kinderen laat blijken dat jij OOK heel belangrijk voor hem bent en dat jij zeker niet minder bent.

Ook al komen de kinderen als het er op aankomt op de eerste plaats, dat hoeven ze natuurlijk eigenlijk niet heel duidelijk te merken, in tegenstelling zelfs wellicht, als hij jou gaat ondermijnen en jij op je tenen moet lopen voor de kinderen is dat voor niemand leuk

Zij hebben het recht van de zekerheid dat hun vader er voor hen is, maar jij ook

Al met al hangt het dus heel erg af van de houding van je vriend naar jou en naar de kinders... hoe hij dit allemaal aanpakt zal bepalen of het kans van slagen heeft.

Hopelijk staat hij zo sterk in zijn schoenen dat hij iedereen (inclusief zichzelf) zijn plekje en geluk kan bieden in deze en de toekomstige situatie, ook al is het natuurlijk voor alle partijen een kwestie van aanpassen maar met een beetje goede wil, begrip en respect voor elkaar moet dat (in principe...) prima kunnen lukken

**Geplaatst**: 10-07-13 23:35

Geplaatst: 10-07-13 23:35

Ziviaantje schreef:
Mocht je echt je soulmate hebben gevonden ga dan voor een LAT relatie. Als je geen kinderen wilt hebben ga je je niet gelukkig voelen in een relatie met een co-ouderschap en een konkelende ex.

Hier ben ik het mee eens, maar met de toevoeging dat je vriend en zijn ex het eerst samen maar eens uitvechten en een punt drukken. Op de vuile was van een ander zit je niet te wachten (tenzij je bij de stomerij of wasserette werkt natuurlijk).

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-07-13 08:31

Geplaatst door de TopicStarter : 11-07-13 08:31

spotless schreef:
Hoe moeilijk ook, ik denk dat je vriend eens moet gaan bedenken of een co-ouderschap haalbaar en in het belang van de kinderen is. Het zou zo maar kunnen dat co-ouderschap de situatie voor de kinderen alleen maar moeilijker maakt omdat er zoveel contact moet zijn tussen beide ouders en dus gelegenheid te over om ruzie te zoeken voor de moeder. E.e.a. hangt denk ik ook af van hoe oud de kinderen zijn.

Het gaat hier om zeer jonge kinderen, 1 en 4 jaar oud. Wat jij beschrijft is mijn moeilijkheid, want ik zie de problemen zwart/wit als buitenstaander. Als ik naar het totaalplaatje kijk dan vraag ik mij exact dat af. Zelfs zonder een relatie te hebben met hem, zou ik de mening zijn toegedaan dat dit een te hoge prijs is om te betalen. Het probleem is echter dat ik hier niets over mag/kan zeggen. Want naast de feiten speelt er wel degelijk een persoonlijk aspect mee. Geen co-ouderschap zou het voor mij een stuk makkelijker maken, een omgangsregeling is iets waar ik mij wel in kan vinden. En dus kan ik hier heel moeilijk over praten, ik wil namelijk niet degene zijn die zijn keuze bepaald/beinvloed. De kans dat mij dat verweten gaat worden is groot en ik wil niet over iemand anders zijn geluk beslissen.

Ondertussen sta ik gevoelsmatig onder hoogspanning. Op dit moment loopt het niet lekker en dat heeft alles te maken in het hier en nu. Ik loop op mijn tenen merk ik. De spanning in hem is voelbaar en er lijken wel steeds meer zaken aan hem te trekken. Ik heb het gevoel ook nog aan hem te trekken. Frustrerend!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-07-13 08:32

Geplaatst door de TopicStarter : 11-07-13 08:32

zonnebloem18 schreef:
Het lijkt misschien ongerelateerd maar ik begrijp dat ze nu al 2 jaar uit elkaar zijn en dus in scheiding liggen.
Loopt dat een beetje is er een mediator of advocaten en ligt er al een ouderschapsplan.
Zeker een ouderschapsplan zal er voor zorgen dat de ex niet meer zo kan dreigen wat in dat plan ligt precies vast wat de afspraken zijn.
En als dit allemaal nog niet geregeld is waarom niet.
Je zou verwachten dat dit na 2 jaar toch wel rond zou moeten zijn.

Uit elkaar, bij elkaar nog een keer proberen, uit elkaar, nog een keer proberen voor de kinderen en nu definitief uit elkaar. Op dit moment lopen ze bij een mediator waar alles uitgeplozen wordt. Ouderschapsplan ligt er niet en lijkt mij ook lastig gezien alle onzekerheden met woonruimte, financien en werk.

Nomineer dit bericht ×