Ik herken zoveel in je verhaal, vooral je zinnen over de ontzettend diepen dalen of skyhigh hoogtepunten. Bij ons was het ook nooit normaal. Tientallen, nee wel honderde keren hebben vriendinnen me gezegd dat ik niet goed bij mijn hoofd was en dat ik er mee moest kappen, of wanneer ik er mee gestopt was me daar aan moest houden. Ik wist dat ze gelijk hadden maar luisteren deed ik niet.
Waarschijnlijk en helaas zul je hoe overheen moeten groeien, mocht je besluiten om er mee te stoppen (wat imo verstandig is) zul je zeker spijt hebben op momenten, en hem terug willen. Maar wil je dan echt HEM terug? Of het plaatje van de perfecte relatie, die jullie absoluut niet hadden, maar wat je jezelf wel voor hield?
Ik heb er twee jaar over gedaan om er overheen te komen omdat ik zo koppig was en mezelf steeds weer terug bij af hielp. Dacht dat ik noooooit meer zou voelen wat ik voor haar voelde. Maar dat ga je wel, je gaat iemand tegen komen waar het allemaal NOG beter bij voelt. Waarbij niet alles zo'n vreselijk vermoeiende strijd is. Een gelijkwaardige relatie!
Kies voor jezelf Em, je kunt het
Totdat hij het afkapte. Pas lang daarna besef je hoe stom je bezig was!