Waar trek je de grens?

Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Toevoegen aan eigen berichten
 
 
_Micha_

Berichten: 8576
Geregistreerd: 26-09-05

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 00:07

Ik heb ook zo'n relatie als jij gehad, alleen kwam ik pas tot het besef dat die 'relatie' me kapot maakte toen ik werd gedumpt. En vervolgens nog 10x op m'n bek te gaan door haar terug te nemen en alles weer te pikken. Gelukkig heb jij dit inzicht al, maar dat maakt het niet minder pijnlijk.

Ik herken zoveel in je verhaal, vooral je zinnen over de ontzettend diepen dalen of skyhigh hoogtepunten. Bij ons was het ook nooit normaal. Tientallen, nee wel honderde keren hebben vriendinnen me gezegd dat ik niet goed bij mijn hoofd was en dat ik er mee moest kappen, of wanneer ik er mee gestopt was me daar aan moest houden. Ik wist dat ze gelijk hadden maar luisteren deed ik niet.

Waarschijnlijk en helaas zul je hoe overheen moeten groeien, mocht je besluiten om er mee te stoppen (wat imo verstandig is) zul je zeker spijt hebben op momenten, en hem terug willen. Maar wil je dan echt HEM terug? Of het plaatje van de perfecte relatie, die jullie absoluut niet hadden, maar wat je jezelf wel voor hield?
Ik heb er twee jaar over gedaan om er overheen te komen omdat ik zo koppig was en mezelf steeds weer terug bij af hielp. Dacht dat ik noooooit meer zou voelen wat ik voor haar voelde. Maar dat ga je wel, je gaat iemand tegen komen waar het allemaal NOG beter bij voelt. Waarbij niet alles zo'n vreselijk vermoeiende strijd is. Een gelijkwaardige relatie!

Kies voor jezelf Em, je kunt het :(:)

0000
Berichten: 5666
Geregistreerd: 04-06-10

Re: Waar trek je de grens?

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 00:21

Niet alle reacties gelezen, wil je wel even iets geven om eventueel over na te denken.

Jij noemt jezelf een sterke, dominante, geëmancipeerde vrouw, maar je vraagt wel continu aandacht en wilt blijkbaar toch een vorm van bevestiging want je trekt het je aan als er te weinig contact is...Ben je dan wel echt zo sterk als je denkt of ben je stiekem toch wel erg afhankelijk van hem? Is het probleem de ruzies, of is er een dieperliggend probleem waardoor de ruzies ontstaan?
Ik begrijp prima dat je niet verder kan en wil op deze manier hoor, maar als buitenstaander blijft bij mij na jouw verhaal het gevoel hangen dat je wel sterk wilt zijn en je zelfstandig op wilt stellen, maar dat de uitvoering daarvan nogal hapert. Als ik het razend druk heb en er wordt 'een kwartiertje skypen' gevraagd, ben ik daar ook niet echt happy mee. En reactie op een sms kan ook een behoorlijke tijd uitblijven....Zegt niets over wat ik voor iemand voel, zegt wel iets over waar ik op dat moment even meer mee bezig ben.

Vat het alsjeblieft niet verkeerd op, het zijn maar suggesties en ik kan het net zo goed volledig verkeerd hebben. Maar als ik het zo op vat, misschien denkt je vriend dan ook wel anders over deze dingen dan jij nav je eigen beeld van jezelf dacht, snapje....

Rebel_Jits

Berichten: 5690
Geregistreerd: 28-02-06
Woonplaats: België

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 06:29

Je hebt de grens bereikt als je gaat nadenken over waar die is.
Op dat moment zijn er al zoveel dingen voorgevallen die negatief waren, dat het eigenlijk teveel is. Maar 'omdat je van hem houdt', wil je bij hem blijven. Mijn advies: niet doen. Ga weg.

In mijn vorige relatie ging het ook gigantisch op en neer. Op een gegeven moment sloeg de balans door naar het negatieve (meer ruzie's dan plezier) en toen gingen we samenwonen. Alles koek en ei in het begin, maar al na een paar weken weer drama. Alleen kwam daar nu het huishoud-drama bovenop. Toch weer proberen, proberen, proberen. Maar na een jaar was ik net z'n moeder en toen hebben we er een punt achter gezet. Achteraf bekeken vraag ik me af waarom ik zo stom was om bij hem te blijven. We hebben zo vaak op het punt gestaan van alles of niets. Natuurlijk wordt het dan niets. Zeker als het vaker voorkomt.

Stop ermee als je niet happy bent. Genoeg andere kerels die je wel gelukkig (willen) maken ;)

verootjoo
Berichten: 37878
Geregistreerd: 19-10-03

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 07:19

Mars schreef:
Emmaa_ schreef:
Iedereen kent het vast wel, dat je zo veel van iemand houdt dat je grenzen en je eigenwaarde, je zelfrespect, gewoon compleet verdwijnen.

Om hiermee te beginnen, nee dat ken ik niet en dat is ook niet normaal in een gelijkwaardige relatie.



Dit las ik ook met verbazing! Hoezo, iedereen ken het wel? Ik ken het niet en het lijkt mij ook compleet abnormaal je grenzen en eigenwaarde te laten verdwijnen voor 'liefde'. Dat is geen liefde...

Je kunt twee dingen doen; of je zet er een punt achter of jullie gaan allebei als een malle werken aan de relatie, leren ruziemaken (zoals jullie nu doen slaat nergens op), leren communiceren (ik lees een gigantisch gebrek aan communicatie uberhaupt) en ontdekken wat je voor elkaar voelt en hoeveel jullie dat waard is.

Ik vind deze relatie niet normaal, van beide kanten niet. Jouw hang naar aandacht van hem niet (je bent niet het enige belangrijke op de wereld) maar zijn (jullie) manier van ruziemaken vind ik ook niet normaal.

Dreamy

Berichten: 24127
Geregistreerd: 06-06-03
Woonplaats: Leiden

Re: Waar trek je de grens?

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 08:14

Emma! Jeetje wat een verhaal, heftig. :(:)
Om antwoord te geven op je vraag: Je grens had je hier al echt moeten trekken. Maar ik ben precies zoals jij jezelf omschrijft en ik heb ook een ervaring als deze opgedaan. En ook ik liet me elke keer weer inpakken en me aan dezelfde steen stoten, keer op keer. Was geen kwestie meer van op je bek gaan, maar dan gewoon ook echt nog over de straat gesleurd worden ook. :+ Totdat hij het afkapte. Pas lang daarna besef je hoe stom je bezig was!

Be strong! Ik kan geen advies geven, want ik weet dat je gevoelens nog te erg zijn. Je moet het zelf ondervinden! Maar ik zal er zijn, pb-box staat open!

xMathilde
Berichten: 1098
Geregistreerd: 18-02-10
Woonplaats: Zeeuws-Vlaanderen

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 08:27

Iemand die dicht bij mij staat heeft ook zo soortgelijk iets meegemaakt. Leuke relatie, maar na een tijdje ging het haperen. Ze gingen uit elkaar, maar konden toch niet zonder elkaar dus weer terug bij elkaar. En de ellende begon weer. Ze werden er beiden niet gelukkig van maar ze dachten niet zonder elkaar te kunnen. Dit heeft 3 jaar aangehouden. Hij dacht dit is iemand waar ik leuke dingen mee wil doen, mee wil kunnen lachen en mijn leven delen. En nu zit ik hier, verdorie alleen het gezeur en gehuil aan te horen. Waar ben ik mee bezig! We hebben alleen maar ruzie. Met veel moeite, en een beetje overtuigingskracht van mijn kant heeft hij haar los gelaten. En dat was zeker niet gemakkelijk. Maar nu, 5 maanden later is hij nog altijd blij met zijn keuze.

Houden van betekent ook los kunnen laten. Je kan van elkaar houden, maar wat als je elkaar gewoon niet meer gelukkig maakt.. Het is rot alleen zijn, vooral als je het gevoel hebt dat je graag bij iemand wilt zijn en wilt settelen. Maar je komt niet verder in het verhaal als je steeds hetzelfde hoofdstuk blijft lezen. Het is een erg moeilijke keuze, maar als je niet verder komt, elkaar, maar zeker ook jezelf er niet gelukkig door maakt is mijn advies, laat hem los. Misschien hebben jullie echt een tijd nodig met totaal geen contact en komen jullie dan weer bij elkaar. Misschien komt wel het besef dat het beter is zo.

Sterkte in ieder geval! Praat ook met iemand uit je omgeving die heel dicht bij jou staat, en die jou kan steunen wanneer je het nodig hebt. Denk dat je daar veel aan zult hebben!

Suzanne F.

Berichten: 58169
Geregistreerd: 03-03-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 09:07

Emmaa_ schreef:
Nou dus even terug op de titel van mijn topic. Waar trek ik de grens? Wanneer bepaal ik dat het genoeg is voor mezelf?


Nou, hier. En nu. :)

Sadira

Berichten: 5394
Geregistreerd: 14-09-11
Woonplaats: Omgeving Eindhoven

Re: Waar trek je de grens?

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 10:23

Pffff wat klinkt dit verhaal herkenbaar! Ik zat alleen aan de andere kant van het verhaal, had een relatie waarbij ikzelf ontzettend druk was en gewoon iets minder behoefte had aan 24/7 contact, maar dat hij echt constant zocht naar contact en als ik niet direct dat anticipeerde, dat hij dan boos werd dat ik hem negeerde.
Wat heb ik me gevangen gevoeld in die relatie. Elke dag ruzie. Ik hield zo van hem, maar elke dag ruzie, en alle leuke gezellige momenten werden steeds schaarser. Maar ik kon hem toch zeker niet opgeven? We waren al drie jaar samen en ik hield echt van hem.
Uiteindelijk de knoop doorgehakt... toch uitgemaakt.

Het enige wat ik heb gevoeld is opluchting. Ja, ik hield van de persoon die hij bij mij GEWEEST was. Maar ik kan nu inzien dat hij die persoon allang niet meer was. We waren allebei veranderd. Ik zie nu in dat het ook nooit meer had kunnen werken.

Ik zie zo veel herkenningen in jouw verhaal, waarin je al zegt dat ook jij jezelf niet meer bent binnen de relatie, dat je jezelf laat veranderen, niet meer die sterke onafhankelijke vrouw bent, puur om hem niet te verliezen... dat ik denk dat ook jij veel beter af zou zijn buiten die relatie. Ja, je houdt van hem. Maar op dit moment brengen jullie elkaar geen goeds - je maakt elkaar ongelukkig. En geloof me, dat kun je zo makkelijk niet veranderen. Dat gaat niet lukken. Dus echt, mijn advies is, de grens heb je allang overschreden, dat weet je zelf denk ik stiekem ook wel. Dus handel er ook op. Alleen op liefde gaat een relatie niet werken. :)

Anoniem

Re: Waar trek je de grens?

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 10:42

Deze jongen is nooit into you geweest. Jij hebt jezelf aan hem opgedrongen en het kwam hem eigenlijk wel makkelijk uit waardoor hij er in mee is gegaan. Ik vind het dan ook niet logisch dat je nu loopt te klagen dat hij niet meer wil. Dat wist je toch al? Hij heeft sowieso nooit gewild. Niet toen het begon en ook nu niet. En dat heeft hij ook gewoon aangegeven.

Kies voor jezelf meid!

Jannepauli

Berichten: 10818
Geregistreerd: 21-03-05

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 10:47

Jij noemt jezelf een zelfstandige en geëmancipeerde vrouw?
Verre van dat - ik vind je een zeurkous die niet van plan is eigen gedrag onder de loep te nemen. Klinkt hard hé? "Houden van" is geen excuus om van je partner te eisen dat hij in het zelfde spoortje loopt als jij - en waar gaan die ruzies over? Dat hij niet doet wat jij wilt of verwacht?
Kom op zeg, als je al grenzen wil stellen: kijk dan eens goed wat je geschreven hebt - je bent afhankelijk, en het tegendeel van sterk. Je vriend heeft het allang duidelijk gemaakt, jij wil het niet horen.
Misschien moet je ophouden je eigen verwachtingen op hem te projecteren, zonder 'agenda' gewoon plezier hebben van deze relatie en vooral ophouden met het geruzie. Kun je dat niet, dan moet je op zoek gaan naar dat watje dat jij als 'dominante vrouw'( jouw woorden) in de houding kunt laten lopen.

Tessabuddy

Berichten: 437
Geregistreerd: 02-07-09
Woonplaats: Espel

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 11:06

"en hij is blij dat hij is vreemdgegaan in Engeland (?). "

Ik denk dat deze uitspraak vrij duidelijk is geweest van hem, zegt imo genoeg. Ondertussen was hij in Engeland blijkbaar met hele andere dingen dan jou bezig!
Hij zat ver weg, op zichzelf.. En hij vermaakte zich wel..
Inderdaad "He's just not that into you".
Kies voor jezelf!

unicorn_kiss

Berichten: 6493
Geregistreerd: 26-09-04

Re: Waar trek je de grens?

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 11:27

Hij heeft de touwtjes volledig in handen denk ik zo. Hij stapte al met twijfels in de relatie en zit waarschijnlijk nog steeds met dezelfde twijfels. Als ik een voorzichtige voorspelling mag doen, gaat deze relatie sowieso niet lang meer duren (en zal hij het uitmaken - als jij het niet doet) Kies voor jezelf, deze relatie in gedoemd om te mislukken. En dan lees ik ook nog dat hij is vreemdgegaan? Dat zou voor mij sowieso de druppel zijn!

Little_Gift

Berichten: 6195
Geregistreerd: 05-09-07
Woonplaats: In Chihuahua Territory

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 11:47

Alleen al het feit dat je er zo "nuchter" over kan doen dat je weet welk type jongen dit is en hoe dit uiteindelijk zal aflopen maar dat je hem gewoon te graag wil en te graag ziet om daarnaar te handelen...
Dat alleen al impliceert voor mij dat dit geen relatie maar een verslaving is... en zoals met alle verslavingen : ze zijn nooit goed voor je !

En ik wéét hoe moeilijk het is!
Ik heb zelf 6 jaar (!!!) zo'n relatie gehad met dàt type jongen... en ik had precies dezelfde vrees in mijn hoofd zoals jij : wat als ik het voor bekeken hou en mijn kans dan verspeeld heb tegen dat ik besef dat ik alles terug wil van onze relatie... het feit alleen al dat je daaraan denkt zegt genoeg want als het goed zit en de liefde is er echt en op de juiste funderingen gebouwd, dan is het NOOIT te laat en is je kans NOOIT verkeken, zelfs niet als je het even onderbreekt....

Jolet

Berichten: 812
Geregistreerd: 15-05-07

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 12:07

Ik denk dat dit niet helemaal meer gaat over waar leg ik de grens maar meer: Hoevaak heb ik mijn grens al verlegd...
Correct me if I'm wrong maar dat idee krijg ik namelijk...

Het is natuurlijk voor buitenstaanders zoals ik heel makkelijk gezegd en getypt, ik snap dat je heel veel van zo iemand houdt en dat dat het juist moeilijk maakt om je (eventueel) van iemand los te laten...
Maar dat vreemdgaan zou voor mij de druppel zijn!

Maar ik vind niet dat je de sterke geëmancipeerde vrouw bent die je zegt te zijn... Wat ik teruglees in je verhaal is een continue drang naar bevestiging en andacht...

xMercury

Berichten: 3408
Geregistreerd: 16-06-07
Woonplaats: Somewhere in time and space

Re: Waar trek je de grens?

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 12:16

Laat hem gaan... Hij wilt je niet meer spreken, dus nu trek jij hier de grens. Want jij hebt niet iemand nodig die jou niet hoeft te spreken :) het klinkt onmogelijk, maar laat hem gaan, sluit dit boek en ga verder!

Quarterboef
Berichten: 246
Geregistreerd: 25-11-10
Woonplaats: ENSCHEDE

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 14:37

Voor mij moet een relatie gelijkwaardig zijn en dat is de relatie waar jij je op dit moment in begeeft absoluut niet. Krijg het idee dat jullie totaal wat anders willen van elkaar!
Je geeft aan eerst op je bek te moeten gaan in de achtbaan relatie waar je je in bevind, ik denk niet dat het 'op de bek gaan is' als het totaal mis zou gaan en je de relatie zou beeindigen, Ik vind zelf altijd en dat is ook een soort van mijn levensding: 'Je maakt nooit 2 keer dezelfde fout, de tweede keer is een het keuze' je weet nu dat je je grens al een aantal keer hebt verlegd, hoe vaak ga je er nog voor kiezen dit te doen? is wat je je moet afvragen ;)

Shiloh

Berichten: 20485
Geregistreerd: 23-07-02
Woonplaats: Eindhoven

Re: Waar trek je de grens?

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 16:07

Als je toch weet dat hij een kei drukke week heeft, dan laat je hem toch gewoon even met rust? Ik zou daar ook hoorn dol van worden hoor!

Ik zou het spaansbenauwd krijgen als mijn relatie zich zo gedroeg als jij. Ruzie en verwijten en dreigementen naar elkaar is niet goed, maar volgens mij is het hier echt een kwestie waar er twee vechten hebben er twee schuld.

Volgens mij verwachten jullie inderdaad gewoon te verschillende dingen van elkaar, als jullie dat nou eens gewoon uitspreken naar elkaar ipv te verwijten?

Sofy

Berichten: 1294
Geregistreerd: 20-01-10
Woonplaats: Arnhem

Re: Waar trek je de grens?

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 16:27

Ik lees dingen in jouw verhaal die ik zelf ook heel herkenbaar vind.
Mijn vriend is meer op zichzelf, ik ben meer van samen.
Mijn vriend kon zo een week niets van zich laten horen en zich dan geen kwaad bewust zijn, terwijl ik het liefst dagelijks aan de telefoon hing.
Als mijn vriend druk is moet ik hem met rust laten, terwijl ik het liefst er over wil praten/hem wil knuffelen om te laten weten dat ik het ook rot voor hem vind en hem zo wil steunen.
Dus zijn dit nou redenen om het uit te maken? Het feit dat jij meer naar hem hangt dan hij (qua uitingen) naar jou? Wat mij betreft niet. Dat heeft met persoonlijkheid te maken, en niet per sé met liefde (heb ik zelf ervaren). Mijn vriend is gewoon meer op zichzelf, maar kan ook niet zonder me, net zo min als ik zonder hem kan. Alleen soms wat langere periodes achter elkaar wel, omdat hij weet dat ik er ook na een week eigen dingen doen weer gewoon voor hem ben :).
Qua ruzies: wij hebben een flinke tijd 4 uur reizen uit elkaar gewoond en zagen elkaar alleen in het weekend. En deze weekenden begonnen dan vaak met ruzie. We moesten iedere keer weer aan elkaar wennen als het ware, en onze verwachtingen waren anders: ik wilde meteen echt samen zijn in het weekend, want we hadden maar even, terwijl mijn vriend in het weekend ook dingen voor zichzelf wilde doen, aangezien hij daar tijdens de week geen tijd voor had gehad.

Hoe zijn we daar doorheen gekomen? Door het er (zeer vaak, zeer uitgebreid, met zeer veel huilbuien etc) over te hebben met elkaar. Dat hij meer zijn eigen tijd nodig had, dat ik meer samen nodig had. Compromissen zoeken; ik bel jou in tentamenweken niet en verwacht even niks, maar dan plannen we de zondag na je tentamens een dag samen naar de dierentuin. En dan je daar ook aan houden. En gek genoeg heeft dit mij sterker gemaakt. Ik moest tijdens de weken meer m'n eigen ding gaan doen. Ik moest in het weekend hem af en toe ook even met rust laten. Dan ga je op zoek naar je eigen vermaak en kom je soms tot de leukste inzichten.
Eerlijk is eerlijk: tegenwoordig wonen we samen en dat heeft bij ons een hoop druk van de ketel afgehaald. Ik heb nu immers niet meer de neiging hem compleet op de lip te zitten, omdat ik toch weet dat we aan het eind van de dag samen naar bed gaan. En hij weet nu dat ik hem best met rust kan laten als hij dat even nodig heeft, zonder dat hij krampachtig zijn grenzen moet bewaken.

Dan vraag ik me alleen nog af hoe die ruzies bij jullie gaan. Je geeft zelf aan dat je zelf ook niet meer helder bent dan; ik zou me dus ook niet te veel aantrekken van wat er dan allemaal gezegd wordt. Ik zit zelf niet zo in elkaar, maar ken het wel van m'n vriend: die kan er tijdens ruzies van alles uitgooien, en heeft achteraf spijt (of weet niet eens meer wat hij gezegd heeft). Heel irritant, maar dat hoort er wellicht gewoon bij.

Even ter overweging en als contrast op alle 'ga toch weg' meningen ;).
PS: mijn vriend en ik zijn nu overigens bijna 10 jaar samen :D

Anoniem

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 17:13

Jannepauli schreef:
Jij noemt jezelf een zelfstandige en geëmancipeerde vrouw?
Verre van dat - ik vind je een zeurkous die niet van plan is eigen gedrag onder de loep te nemen. Klinkt hard hé? "Houden van" is geen excuus om van je partner te eisen dat hij in het zelfde spoortje loopt als jij - en waar gaan die ruzies over? Dat hij niet doet wat jij wilt of verwacht?
Kom op zeg, als je al grenzen wil stellen: kijk dan eens goed wat je geschreven hebt - je bent afhankelijk, en het tegendeel van sterk. Je vriend heeft het allang duidelijk gemaakt, jij wil het niet horen.
Misschien moet je ophouden je eigen verwachtingen op hem te projecteren, zonder 'agenda' gewoon plezier hebben van deze relatie en vooral ophouden met het geruzie. Kun je dat niet, dan moet je op zoek gaan naar dat watje dat jij als 'dominante vrouw'( jouw woorden) in de houding kunt laten lopen.


Ik ben het hier helemaal mee eens en beter verwoorden kan ik het niet.

Anoniem

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 17:54

verootjoo schreef:
Dit las ik ook met verbazing! Hoezo, iedereen ken het wel? Ik ken het niet en het lijkt mij ook compleet abnormaal je grenzen en eigenwaarde te laten verdwijnen voor 'liefde'. Dat is geen liefde...

Je kunt twee dingen doen; of je zet er een punt achter of jullie gaan allebei als een malle werken aan de relatie, leren ruziemaken (zoals jullie nu doen slaat nergens op), leren communiceren (ik lees een gigantisch gebrek aan communicatie uberhaupt) en ontdekken wat je voor elkaar voelt en hoeveel jullie dat waard is.

Ik vind deze relatie niet normaal, van beide kanten niet. Jouw hang naar aandacht van hem niet (je bent niet het enige belangrijke op de wereld) maar zijn (jullie) manier van ruziemaken vind ik ook niet normaal.

Mijn hang naar aandacht van hem? Ik hou van hem en ik vind het persoonlijk abnormaal om je vriendin een week lang te negeren. Het is niet dat ik gek in mijn kop word zonder hem, ik heb genoeg andere dingen te doen en mijn hoofd zit niet constant bij het vragen naar aandacht van hem. Ik hou van hem, dat is wel waar. Ik pik het niet als iemand waarvan ik echt hou mij een week straal negeert en dan doet alsof er niks aan de hand is.

Anoniem

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 17:56

Jannepauli schreef:
Jij noemt jezelf een zelfstandige en geëmancipeerde vrouw?
Verre van dat - ik vind je een zeurkous die niet van plan is eigen gedrag onder de loep te nemen. Klinkt hard hé? "Houden van" is geen excuus om van je partner te eisen dat hij in het zelfde spoortje loopt als jij - en waar gaan die ruzies over? Dat hij niet doet wat jij wilt of verwacht?
Kom op zeg, als je al grenzen wil stellen: kijk dan eens goed wat je geschreven hebt - je bent afhankelijk, en het tegendeel van sterk. Je vriend heeft het allang duidelijk gemaakt, jij wil het niet horen.
Misschien moet je ophouden je eigen verwachtingen op hem te projecteren, zonder 'agenda' gewoon plezier hebben van deze relatie en vooral ophouden met het geruzie. Kun je dat niet, dan moet je op zoek gaan naar dat watje dat jij als 'dominante vrouw'( jouw woorden) in de houding kunt laten lopen.

Wauw, ik had verwacht dat er reacties zouden komen waar ik van zou staan te kijken maar dit had ik niet verwacht. Denk je nou echt dat dit is wat ik wil horen? Dat ik een zeurkous ben en dat mijn vriend me allang niet meer hoeft en dat duidelijk heeft gemaakt? Waarom zou hij het niet uitmaken als hij dat zo graag wou? Hij zoekt de ruzie maar haakt ook op het laatste moment af.

Ook al gaat het over mij, ik vind deze reactie echt verre van gepast en vooral echt ontzettend bot.

Anoniem

Re: Waar trek je de grens?

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 17:58

Nou TS, als ik jouw OP lees, dan komt het idd zo over als Jannepauli verwoord. Dat kan je misschien niet willen horen, maar wat verwacht je dan?

Anoniem

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 17:59

Shiloh schreef:
Als je toch weet dat hij een kei drukke week heeft, dan laat je hem toch gewoon even met rust? Ik zou daar ook hoorn dol van worden hoor!

Ik zou het spaansbenauwd krijgen als mijn relatie zich zo gedroeg als jij. Ruzie en verwijten en dreigementen naar elkaar is niet goed, maar volgens mij is het hier echt een kwestie waar er twee vechten hebben er twee schuld.

Volgens mij verwachten jullie inderdaad gewoon te verschillende dingen van elkaar, als jullie dat nou eens gewoon uitspreken naar elkaar ipv te verwijten?

Als je even had gelezen had je misschien door gehad dat ik hem niet constant achter zijn broek aan zat in zijn drukke week. Ten eerste had hij níet aangegeven dat hij een drukke week zou hebben maar stopte hij gewoon met praten. Ten tweede heb ik hem misschien 3 berichtjes gestuurd in een hele week. Als je partner in het buitenland zit en je spreekt hem alleen via de bar slechte internet verbinding die af en toe op te pikken heeft wil je wel graag genieten van die momenten en elkaar even spreken. Daarbuiten was het in onze relatie altijd niet meer dan normaal om 's avonds eventjes te praten om te kijken hoe het ging en hoe de dag was geweest. Ik ben niet de enige die zo is geweest in onze relatie, hij zocht ook die toenadering, hij voelde zich ook naar als hij mij een dag niet had gesproken.

Anoniem

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 18:00

Mindim schreef:
Nou TS, als ik jouw OP lees, dan komt het idd zo over als Jannepauli verwoord. Dat kan je misschien niet willen horen, maar wat verwacht je dan?

Jij denkt dat ik het verwacht om nog verder de grond in geboord te worden? Ik heb in mijn OP aangegeven dat ik niet met modder wil gooien en dat ik gewoon geen behoefte heb aan mensen die me vertellen wat ik moet doen. Ik wil mijn verhaal kwijt en ik vind deze reactie gewoon echt ontzettend bot. Dit is precies het gedrag wat hij ook vertoont - ik voel me al verschrikkelijk en dan trapt hij me nog verder de grond in.

Kwanyin
Berichten: 18995
Geregistreerd: 14-08-03
Woonplaats: belgië

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-13 18:05

Maar TS wat wil je graag horen, hoe mensen écht vinden dat je overkomt (en hij misschien ook?) of liever gewoon wat je graag zou willen horen over jezelf? Men geeft gewoon eerlijk een antwoord waar men denkt dat het schoentje knelt. Dat heeft niets met de grond in boren te maken.

Zelf lees ik iets van dat jullie met twee totààl verschillende verwachtingen in de relatie zijn gestapt. Jij als ik wil me lekker settelen, hij als ik heb veel ruimte nodig en een vriendin voor de fun. En als je alleen maar voor de fun bent, dan is Kerstmis samen vieren niet belangrijk en dan kan je gerust een paar weken zonder je vriendin als het druk is. Heb je hem eigenlijk de laatste tijd nog wel eens gevraagd hoe hij jou ziet en of zijn beeld tov van vroeger veranderd is? Dat hij zegt dat hij je wilt knuffelen of dat jullie praktisch hebben samengewoond wil niet zeggen dat hij plots met je wilt gaan settelen.