Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-06-13 21:51

Geplaatst door de TopicStarter : 18-06-13 21:51

haha, nou wie weet... in de verre toekomst

Heb wel een uitgebreide mail terug gehad

Best fijn, diegene kwam wel een beetje met dezelfde opties als in dit topic. Er werd ook verteld dat ik me gewoon zonder doorverwijzing aan kan melden voor maatschappelijk werk. Dat is wel weer wat laagdrempeliger, dus dat is iets wat ik in gedachten houd...
En wellicht meld ik me aan voor een assertiviteits cursus om socialer wat zekerder te worden.. Dat zou een goede kleine eerste stap zijn

.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-08-13 16:58

Geplaatst door de TopicStarter : 14-08-13 16:58

Kleine update. Heb me zojuist aangemeld voor maatschappelijk werk. Ben daar best trots op omdat ik daar al zolang tegen aan hik...
Verder gaat het vooral slechter.
Ben begonnen met lijnen, wat opzich prima is, gezien mijn overgewicht. Ben 7,5 kg kwijt en ik eet niet extreem weinig (wel aan de weinige kant, opzich ), maar m'n hoofd laat weinig ruimte over voor andere dingen. Ik zit letterlijk de hele dag op mijn kamer te denken over eten en over wat ik niet mag eten. Vind het wel superlastig, omdat ik de scheiding tussen gezond lijnen en ongezond lijnen zelf niet meer zie... Maar diep van binnen voel ik wel een soort van misplaatst verlangen naar mijn vroegere eetproblemen, wat me niet echt gezond lijkt. Ookal is de uitvoering lang niet zo ongezond als het ooit geweest is, geestelijk voelt het behoorlijk fiets up.

Verder nog meer ruzie thuis, nog meer neerslachtigheid, Ik heb stomme dingen gedaan en daarmee ook de relatie van een voor mij belangrijk persoon op het spel gezet... Voel me heel schuldig. M'n paard wordt waarschijnlijk verkocht. Ik weet niet of ik daarmee opgelucht mee moet zijn of niet, want ik kan er toch niet voor zorgen en dat heb ik ook al een poos niet meer gedaan (Paard wordt niet verwaarloosd ofzo

Maar iemand anders draagt de zorg voor haar).
Mijn leven is zolang alleen maar paard dit paard dat geweest dat het voelt alsof er met mijn paardenbeest een stukje van m'n identiteit verkocht wordt (ik weet niet of dat logisch klinkt). Ik zou zooo graag weer met plezier paardrijden, maar door depressiviteit en alle oliebol zit dat er nu gewoon niet in, en dan is dit misschien wel de eerlijkste keus zijn want de keerzijde is dat ik me nu iedere dag dat ik niet geweest ben super schuldig en naar daarover voel maar ook bijna niet meer naar stal durf omdat ik bang ben dat iedereen me verwijt dat ik er nooit zelf ben.
Het is niet mijn eigen beslissing maar die van mijn moeder. En dat vind ik wel weer lastig, dat de hele beslissing gewoon langs mij heen is genomen. En dat levert ook weer ruzie op (samen met een boel andere dingen en irritaties.... De manier waarop ze het kwam vertellen was ook niet echt fatsoenlijk of begripvol. ). De rest is allemaal niet zo extreem heftig, het zijn kleine dingetjes en irritaties... Maar zodra er ook maar weer een klein stukje van mijn moeders slechte kanten boven komt, flip ik volledig omdat dat me teveel aan de gebeurtenissen ( 'mishandeling' ) van vroeger doet denken en mijn moeder snapt dat weer niet omdat ze nooit haar eigen fouten zal erkennen en niet snapt waarom ik daar nog steeds zo boos over ben.... En dan wordt ze weer veel bozer op mij en zo ontstaat er een vicieuze cirkel die nooit ophoudt.
Er over praten gaat niet, want ze schiet alleen maar in de verdediging en smijt onzinnige verwijten naar mijn hoofd in plaats van naar me te luisteren. Ik ben er zo klaar mee, ik zou zo graag willen dat ze mijn kant van het verhaal ook maar een BEETJE zou begrijpen en dat we normaal tegen elkaar zouden kunnen doen en ik ben ook best bereid om mijn eigen fouten daarin te erkennen.
Mijn paard staat bij m'n ouders, vandaar dat ik nog regelmatig langsga... Maar als mijn paard toch weg gaat.... Tja. Dan moet het contact mss maar even rusten. Dat is mss wel beter.

Binnen 3 weken kan ik ongeveer terecht... Dus hulp is op komst, dat is iig de positieve kant van het verhaal

...

**Geplaatst**: 15-08-13 00:39

Geplaatst: 15-08-13 00:39

sterkte de komende tijd in ieder geval.

**Geplaatst**: 24-09-13 19:33

Geplaatst: 24-09-13 19:33

Hoe gaat t nu met je?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-10-13 10:33

Geplaatst door de TopicStarter : 05-10-13 10:33

Wat lief dat je er naar vraagt! Ik zal even een update geven.

Het gaat momenteel best slecht eigenlijk, terwijl ik alles heb wat ik wil en wilde. Ik heb het hartstikke druk, heb vrienden op wie ik kan bouwen, ontmoet heel veel nieuwe mensen. Ik heb heel lang amper een sociaal leven gehad en dacht altijd dat als ik dat wel zou hebben mijn leven min of meer ' compleet' of ' normaal ' zou zijn. Nu heb ik best een druk sociaal leven, maar het vergt mentaal best veel... Want telkens als ik mensen zie of spreek voel ik me achteraf waardeloos omdat ik het idee heb dat ze me wel waardeloos en walgelijk moeten vinden omdat ik dat zelf ook vind

... En daar begint het automutileren dan weer. Het is momenteel best heftig en het lukt me niet om te stoppen... Helaas. De motivatie om te stoppen is ook niet supergroot moet ik eerlijk zeggen hoor. Al vind ik mijn littekens wel walgelijk. En ik ga in de herfstvakantie een weekendje weg met vrienden, en ik maak me nu al druk over hoe dat moet met zwemmen/omkleden etc. Het zijn letterlijk meer dan 100 littekens (heb ze laatst in een trieste bui zitten tellen

)

De relatie met mijn moeder is echt bekoeld tot ver onder vriespunt. Dat vind ik nog wel het poedersuiker. Ik voelde me in het begin schuldig dus heb een poging gedaan om een paar keer af te spreken. Maar of ze vergeet het, of ze zegt het op het laatste moment af, en als ik daar wat van vind wordt ze boos op mij. Vorig weekend was ik een weekendje thuis om af te spreken met vrienden en omdat ik spullen nodig had... Maar ik heb daar een weekend lang huilend op mijn bed gelegen omdat ik me volledig genegeerd en overbodig voelde en ze gewoon echt banketstaaf deed. Nu huil ik sowieso nogal snel tegenwoordig, en ook wel meteen hysterisch (wel alleen als ik alleen ben

) . En ik neem ook wel mijn eigen verantwoordelijkheid... Dat ik dingen, en in het bijzonder als het gaat om mijn moeder, niet echt kan relativeren... Ik ben echt wel de slechtste versie van mezelf in haar buurt, en uiteindelijk worden onze ruzies echt op het verstandelijke niveau van een 5-jarige uitgevochten ofzo. Gaat echt nergens over. Maargoed, ik tref ook weer niet alle blaam, en mijn moeder zal nooit sorry zeggen, het uit- of uberhaupt erover praten, of objectief naar zichelf kijken, want ze houdt zoveel van zichzelf.. En dat is de bril waardoor ze alles ziet. Dat maakt het wel lastig allemaal. Men, terwijl ik dit schrijf word ik weer zo boos, verdrietig en gefrustreerd. Kan het echt niet loslaten en dat is precies wat ik wel zou moeten doen... Want de situatie gaat toch niet (meer) beter worden.

Verder weet ik niet echt of het met eten nu wel of niet goed gaat

Ik ben flink wat afgevallen en dat is natuurlijk goed enzo en enerzijds is mijn eetpatroon niet extreem slecht. Maar ik merk wel dat er weer flink wat eetproblematische elementen terug komen. En mijn concentratie, energiepeil en ik denk ook stemming lijdt er nogal onder. Vooral dat laatste is dus wel een probleempje op het moment. Mss, heel mss is dat ook wel een beetje de mede de reden dat ik me momenteel echt emotioneel wrakkig voel en niet echt optimaal kan genieten van alle goede dingen (die er wel degelijk zijn) in mijn leven.

Maatschappelijk werk zou binnen 3 weken terugbellen. Maar uiteindelijk gisteren pas een telefoontje van ze gehad. Toen kon ik alleen niet opnemen. Dus zal ze zsm terugbellen om een afspraak te maken. Al weet ik niet of MW me nog kan helpen, zal wel even afwachten tot intakegesprek enzo. Maar heb wel het idee dat ik mss beter naar de HA kan gaan voor een doorverwijzing naar een psych, omdat het allemaal redelijk geescaleerd is.

Maar het is niet alleen maar kommer en kwel dus

. Want objectief gezien heb ik echt wel een leuk druk leven momenteel, dus in dat opzicht hebben zich er echt wel ontwikkelingen plaatsgevonden

En er zijn ook echt zeker wel momenten dat ik daar echt van kan genieten

....

Nomineer dit bericht ×