Bokt.nl

Blue_Eyes schreef:

Hier is een hoogbegaafde moeder van een hoogbegaafd kind

Ellewies schreef:

Tegenwoordig worden de kinderen "met labeltje" op een speciale school of klas geplaatst die meer aan hun uitdaging en niveau kan voldoen. Geweldig voor de ontwikkeling en de prestaties, maar naar mijn idee ook enigzins funest voor hun sociale kunnen.

Ik zou mijn kind ook niet graag op een Leonardoschool plaatsen, maar ik denk wel dat ze erg geholpen zijn met zoiets als een plusklas. Al is het maar een paar dagdelen in de week. Heeft niks te maken met prestaties, maar wel met het leren leren. Ik kan dat dus niet, ik kan niet ergens voor gaan zitten en studeren. Heb ik nooit gehoeven. Je wordt ontieglijk lui van hoogbegaafd zijn.

Sidera schreef:

Bij mij heeft hoogbegaafd ook een negatieve connotatie..
Zeker bij kinderen die naar een Leonardoschool gaan. Die kinderen worden te vaak verteld dat ze slim zijn en dat werkt niet bepaald goed voor je sociale ontwikkeling (lijkt mij dan)

Ik zie ook wel vaak dat slechte eigenschappen -die op zich niets met hoogbegaafd zijn te maken hebben- worden toegeschreven aan het hoogbegaafd zijn. Dingen als: niet willen delen, spullen afpakken.
Ik zal echter eerlijk bekennen dat ik niet heel veel jonge hoogbegaafde kinderen ken, dus misschien is het geen afgewogen mening die ik gevormd heb. Wel heb ik op een school gezeten waar ze naast het VWO het IB aanboden (tvwo) en dat heeft ook een beetje de reputatie om voor slimme kinderen te zijn. Ik vond dat mensen in mijn klas daar soms al wel arrogant over konden doen, op Leonardoscholen lijkt het me dus ook zo werken.
Zo, om nog even af te sluiten: Heb niks tegen slimme mensen uiteraard.. Vind alleen mensen (vooral ouders) die maar door blijven praten over hun 'speciale hoogbegaafde kinderen' een beetje ergerlijk. Ik vind mijn eigen ouders soms zelfs een beetje te trots op mij. Al snap ik wel dat je als ouder trots bent hoor.

Essie73 schreef:

Uiteraard ben je als ouder trots op je kind, maar diep in mijn hart ben ik trotser op mijn jongste zoon (gewoon lekker gemiddeld IQ) die echt moet leren om mooie cijfers te halen. Daarin tegen is de jongste motorisch heel sterk en ben ik juist trots op de oudste wanneer deze plotseling een bal hard en recht kan schoppen

Essie73 schreef:

Hier nog een moeder van een hoogbegaaft kind.
Of het makkelijk is? Nee. Eigenlijk liep mijn zoontje op de peuterspeelzaal al tegen een muur aan. Hij zat veel liever te puzzelen dan dat hij met de andere kinderen speelde. Wanneer er gevraagd werdt waarom hij niet mee deed, gaf hij als antwoord "die kinderen praten zo raar" Mijn zoon sprak met 2 jaar al zeer goed en snapte het gebrabbel van zijn klasgenoten niet.
In groep 1 ging het goed, al was hij wel teleurgesteld dat hij nog niet leerde lezen, dus heeft hij zich dat maar zelf geleerd op 4 jarige leeftijd. Opeens zat hij zijn babybroertje een boekje van nijntje voor te lezen...
In groep 2 kreeg hij daarom al wat werkjes. Er was sprake van groep 2 overslaan, maar mijn man en ik vonden het belangrijk dat hij ook nog een jaartje leerde spelen, dat was en is iets wat hij slecht kan.
In groep 3 ging het verbazend goed. Tegen alle verwachtingen in vond hij het erg leuk op school en verveelde zich niet. Eenmaal in groep 4 bleek waarom. Hij zat in groep 3 in een gemengde groep 3/4 en het spook heeft dus gewoon ook de stof van groep 4 in zich opgenomen. Groep 4 was dus een rampen jaar, want meneer verveelde zich kapot. Groep 5 maar overgeslagen. In groep 6,7 en 8 kwam het hem allemaal aanwaaien. Bij bv een toets over topografie had hij werkelijk genoeg aan 1 keer doorlezen.
Het was dus zeker niet vreemd dat hij naar het gymnasium ging (met extra cambridge engels).... Maar toen begonnen de problemen, ten eerste was hij net 11 dat hij naar de middelbare school ging en was hij gewend niet veel te hoeven doen om toch hoge cijfers te halen. Het eerste jaar heeft hij volledig verknald. Normaal mag een kind niet doubleren in 1 gymnasium, maar gezien zijn jonge leeftijd en het feit dat hij sociaal echt achter liep op zijn klasgenoten, heeft hij het jaar over mogen doen. Dit jaar is hij netjes over naar de 2de. En zoals verwacht op zijn sloffen. We houden ons hart dan ook vast voor volgend jaar.

Dat was het leer gedeelte.

Ik gaf al aan dat hij sociaal echt niet bepaald onderlegt is, hij heeft eigenlijk nooit echt vrienden gehad. Als hier 10x een kindje heeft gespeeld is het veel. Meneer zit altijd op zijn kamer achter de pc. Daarbij is zijn grove motoriek ook drama. Wat krijg je dus...... een stijve hark, die het liefst alleen is. (rot om te zeggen, maar een nerd dus) Dat gaat je als moeder erorm aan het hart. Iedere ouder ziet zijn kind toch het liefst lol hebben met vriendjes. Hij is nu op de leeftijd dat hij meisjes en het uitgaan zou moeten gaan ontdekken.
Toch heb ik me erbij neer kunnen leggen, hij is zelf echt gelukkig. We zijn dus gestopt met hem achter zijn pc vandaan halen en "leuke"dingen op te dragen. Om je kind zich op straat te zien vervelen of op een sportclub aan de kant te hangen omdat het zo leuk moet zijn, maakt een ouder ook niet gelukkiger en het kind al helemaal niet.

Zo het is een heel verhaal geworden op een paar simpele vragen (die ik niet eens beantwoord heb haha)
Maar ik ben mijn verhaal even lekker kwijt haha

Optiwolk schreef:

Hier nog een moeder van een hoogbegaaft kind.
Of het makkelijk is? Nee. Eigenlijk liep mijn zoontje op de peuterspeelzaal al tegen een muur aan. Hij zat veel liever te puzzelen dan dat hij met de andere kinderen speelde. Wanneer er gevraagd werdt waarom hij niet mee deed, gaf hij als antwoord "die kinderen praten zo raar" Mijn zoon sprak met 2 jaar al zeer goed en snapte het gebrabbel van zijn klasgenoten niet.
In groep 1 ging het goed, al was hij wel teleurgesteld dat hij nog niet leerde lezen, dus heeft hij zich dat maar zelf geleerd op 4 jarige leeftijd. Opeens zat hij zijn babybroertje een boekje van nijntje voor te lezen...
In groep 2 kreeg hij daarom al wat werkjes. Er was sprake van groep 2 overslaan, maar mijn man en ik vonden het belangrijk dat hij ook nog een jaartje leerde spelen, dat was en is iets wat hij slecht kan.
In groep 3 ging het verbazend goed. Tegen alle verwachtingen in vond hij het erg leuk op school en verveelde zich niet. Eenmaal in groep 4 bleek waarom. Hij zat in groep 3 in een gemengde groep 3/4 en het spook heeft dus gewoon ook de stof van groep 4 in zich opgenomen. Groep 4 was dus een rampen jaar, want meneer verveelde zich kapot. Groep 5 maar overgeslagen. In groep 6,7 en 8 kwam het hem allemaal aanwaaien. Bij bv een toets over topografie had hij werkelijk genoeg aan 1 keer doorlezen.
Het was dus zeker niet vreemd dat hij naar het gymnasium ging (met extra cambridge engels).... Maar toen begonnen de problemen, ten eerste was hij net 11 dat hij naar de middelbare school ging en was hij gewend niet veel te hoeven doen om toch hoge cijfers te halen. Het eerste jaar heeft hij volledig verknald. Normaal mag een kind niet doubleren in 1 gymnasium, maar gezien zijn jonge leeftijd en het feit dat hij sociaal echt achter liep op zijn klasgenoten, heeft hij het jaar over mogen doen. Dit jaar is hij netjes over naar de 2de. En zoals verwacht op zijn sloffen. We houden ons hart dan ook vast voor volgend jaar.

Dat was het leer gedeelte.

Ik gaf al aan dat hij sociaal echt niet bepaald onderlegt is, hij heeft eigenlijk nooit echt vrienden gehad. Als hier 10x een kindje heeft gespeeld is het veel. Meneer zit altijd op zijn kamer achter de pc. Daarbij is zijn grove motoriek ook drama. Wat krijg je dus...... een stijve hark, die het liefst alleen is. (rot om te zeggen, maar een nerd dus) Dat gaat je als moeder erorm aan het hart. Iedere ouder ziet zijn kind toch het liefst lol hebben met vriendjes. Hij is nu op de leeftijd dat hij meisjes en het uitgaan zou moeten gaan ontdekken.
Toch heb ik me erbij neer kunnen leggen, hij is zelf echt gelukkig. We zijn dus gestopt met hem achter zijn pc vandaan halen en "leuke"dingen op te dragen. Om je kind zich op straat te zien vervelen of op een sportclub aan de kant te hangen omdat het zo leuk moet zijn, maakt een ouder ook niet gelukkiger en het kind al helemaal niet.

Zo het is een heel verhaal geworden op een paar simpele vragen (die ik niet eens beantwoord heb haha)
Maar ik ben mijn verhaal even lekker kwijt haha

Raponsje schreef:

Ik ben zelf hoogbegaafd en heb daar als kind niet zo heel veel ellende mee ondervonden.

Veel vriendjes en vriendinnetjes had ik niet omdat ik klassen overgeslagen heb en er dan toch een leeftijdsverschil zit of het "jij bent nieuw dus jij bent stooooom" gedoe.
Nu kon ik heel erg goed alleen spelen, was ik erg blij met mijn bibliotheek kaart en vond ik het leuk om zelf dingen te leren (vooral talen leren) en het vele alleen zijn vond ik eigenlijk wel prettig want ik had vaak het gevoel dat kinderen mij niet zo goed begrepen of geloofden.
Maar dat had ik ook omgekeerd, toen ik een jaar of 7 was ging ik op hockey en alles werd zo simpel uitgelegd dat ik dacht dat het een grapje was.

Nu ben ik 25 en heb ik een vriend die ook hoogbegaafd is en ik moet heel eerlijk zeggen,
we zijn allebei ontzettende loners en hebben niet veel mensen die om ons heen willen zijn omdat we toch een beetje in ons eigen wereldje leven en we het sociale vermogen van een natte krant hebben.

Wat zou ik graag willen dat het internet toen al bestond, dan had mijn moeder misschien online een clubje kunnen vinden met andere slimmeriken van mijn leeftijd om in de zomervakantie samen iets te doen. Ik denk dat zoiets me minder eenzaam zou hebben gemaakt al heb ik mijn jeugd absoluut niet als onprettig ervaren.

Blue_Eyes schreef:

Ik kan dat dus niet, ik kan niet ergens voor gaan zitten en studeren. Heb ik nooit gehoeven. Je wordt ontieglijk lui van hoogbegaafd zijn.