Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-03-12 14:08

Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?

Geplaatst: 15-03-12 14:08

Ik heb bij mijn opa wel afscheid genomen bij levende lijve en ben er daarna niet meer bij geweest, mijn moeder en de andere zoons en dochters + oma wel. Voor mij was dit goed zo maar voor hun natuurlijk niet, ze zijn er gewoon bijgebleven totdat het was gebeurd, verder gewoon zo vaak mogelijk proberen leuke dingen te doen en genieten van de tijd die je samen hebt. Ik denk dat het voor iedereen anders is. Afscheid nemen is een beetje raar want je kan je immers echt niet voorstellen dat iemand er straks niet meer is.

**Geplaatst**: 16-03-12 02:40

Geplaatst: 16-03-12 02:40

Lieve TS, wat een akelige situatie voor jullie. Ik weet precies wat je bedoelt, want ik maak hetzelfde mee. Ik loop er al een tijdje over te twijfelen om er op bokt over te vertellen, maar omdat ik merk dat jij behoefte hebt aan lotgenoten (en ik vermoed dat er wie weet een aantal bokkers zijn die zouden willen weten hoe het nu gaat) doe ik het bij deze.

Ik denk/vrees dat het zo verschilt voor iedereen hoe je ermee omgaat, dat ik niet weet of ik je advies kan geven omdat ik niet weet wat voor jou zou werken. Ik kan je slechts mijn verhaal vertellen in de hoop dat je daar wat uit put.

Mijn moeder, nu 67, is in de zomer van 2010 ziek geworden; buikvlieskanker, een zeldzame vorm van asbestkanker. We weten vanaf het begin dat ze er nooit meer vanaf komt. De levensverwachting is gemiddeld 2,5 jaar maar loopt erg uiteen. Mijn moeder heeft chemo's gehad, gelukkig een variant waarvan ze relatief weinig bijverschijnselen kreeg, ze heeft haar haar bijvoorbeeld nog. Kiezen voor chemotherapie was wel moeilijk voor haar omdat ze zich op dat moment nog niet ziek voelde en je van chemo juist erg ziek kan worden, maar ze heeft het toch gedaan. Ze eerste paar series sloegen redelijk aan. Maar sinds een half jaar is ze achteruit aan het gaan, de laatste serie chemo's is vergeefs geweest. Ze is nu dus uitbehandeld en wordt nu alleen nog palliatief behandeld (de ziekte wordt niet meer bestreden, maar de symptomen wel, waardoor haar leven gerekt wordt en zo aangenaam mogelijk wordt gemaakt). Inmiddels kan ze steeds minder, op sommige dagen is zelfs ontbijten een opgave waarvan ze doodmoe wordt, maar meestal is ze nog wel de hele dag op, soms kookt ze nog, ze hangt de was op en gaat nu en dan nog ergens heen met de auto. Maar ze wordt snel moe en heeft last van allerlei kwalen (misselijkheid, onvoorspelbare darmen, heftige spierkrampen, weinig eetlust, enzovoort). Ik heb nog niemand het woord 'terminaal' horen laten vallen, maar ik denk dat we zo langzamerhand wel in dat stadium terecht zijn gekomen. Je merkt het aan alles. Het ziekenhuisbed dat sinds een maand midden in de woonkamer staat is daar nog wel het sterkste bewijs van; je kunt er haast niet omheen.

Hoe moet ik afscheid nemen? Ik weet het niet. Ik kan je vraag niet beantwoorden, ik wilde dat ik dat kon. Ik hoop dat ik het weet als de tijd daar is, maar wat zeg je dan als je weet dat het de laatste woorden zijn die ze van je zal opvangen? En is dat al over drie weken, of duurt het nog een half jaar? De afgelopen paar maanden heb ik achtereenvolgens gedacht: 'ik hoop dat ze haar verjaardag in november nog meemaakt'; 'ik hoop dat ze er met kerst nog is'; 'ik hoop dat ze het nieuwe jaar nog ziet'; 'ik hoop dat ze nog een keer in de tuin kan zitten op een zonnige dag'. Zover zijn we nu, vorige weekend was de eerste zonnige dag, ze zat in de tuin en ik kon wel janken van dankbaarheid. Nu hoop ik dat ze er over een maand met de trouwerij van mijn beste vriendin nog is, en wie weet kan ze daar nog wel bij zijn, dat zou helemaal prachtig zijn. Ik grijp me dus vast aan bepaalde momenten, vestig daar mijn hoop op en zie verder wel wat er gebeurt.

Afscheid neem je niet alleen van elkaar en van het leven, maar ook van bepaalde losse elementen in het leven, dat heb ik ook geleerd. Eigenlijk is het vanaf het eerste moment dat je weet dat het niet meer goedkomt een aaneengeschakeld proces van afscheid nemen. En dat gaat zo ongemerkt.. als ik bedenk wat mijn moeder nu niet meer kan, wat ze maar kort geleden geleden nog wel deed. Lange vliegreizen in haar eentje, kortere reizen en uitstapjes met de auto en trein, zwemmen, tuinieren, uitgebreid koken, stofzuigen ongeveer in die volgorde gingen de dingen voorbij. Straks is ze zelfs voor het opstaan en naar de wc gaan van mijn vader afhankelijk. Ik snap niet hoe ze het volhoudt, maar ze heeft geen keus.

Ik kijk enorm op tegen mijn moeder, we hebben tijden gekend waarin we overhoop lagen met elkaar, maar die zijn nu voorbij. Nu is ze mijn voorbeeld. Ze is zo sterk en stoer, haar goede eigenschappen komen nu tot hun volste recht en zelfs haar mindere eigenschappen blijken een positieve wending aan de situatie gegeven te hebben. Zo heeft ze dingen nooit los kunnen laten, dat dreef mij weleens tot wanhoop maar nu kan ze het leven zelf niet loslaten. 'Ik ben nog niet klaar met leven' zegt ze dan en ik geloof dat die insteek ervoor zorgt dat ze haar last kan dragen. Mensen die niet opgeven leven langer.. denk ik althans

Ik heb heel in het begin tegen mezelf gezegd, toen het ergste verdriet voorbij was: 'hoe ik hier nu mee omga bepaalt voor altijd hoe ik voortaan in het leven zal staan'. Klinkt wat zweverig, maar ik bevond me echt op een denkbeeldig kruispunt: ga ik linksaf, een tranendal in? Of ga ik rechtsaf, waar het zonnig is en waar ik van het leven geniet, net zoals mijn moeder dat doet? Ik heb gekozen voor dat laatste en ik geloof (naast mijn moeder zelf) mijn zus en mijn vader ook. Natuurlijk huilen we weleens, maar we gaan niet de hele dag zielig in een hoekje zitten wachten totdat de lucht geklaard is. Als je dat doet gaat er zoveel vreugde aan je voorbij, die er, geloof het of niet, toch nog is

Ik heb tot nu toe -afgezien van hier en daar een huilbui- maar een dieptepunt gehad waarbij alles en iedereen op mijn werk dwars zat, die stress me teveel werd en ik een hele dag bijna aan een stuk door ofwel heb gehuild, ofwel mijn tranen heb verbeten (want ik was op het werk). Het enige wat mijn gelukkig nu voormalige baas er daarna trouwens nog over heeft gezegd is dat mijn gehuil hem irriteerde, maar dat terzijde.. mijn moeder en ik hebben samen aan de telefoon gehuild, ik heb een fles drank en troostvoer gehaald en ben tv gaan kijken tot ik in slaap viel. Toen heb ik heel bewust gedacht: dit ga ik niet meer meemaken totdat het (haar overlijden) echt zover is, en zelfs dan misschien wel niet meer. Ik wil me gewoon niet zo voelen, punt uit. Ik wil me richten op de fijne dingen in mijn leven en ik moet je eerlijk zeggen dat ik me raar maar waar nog niet zo vaak zo gelukkig heb gevoeld als de afgelopen paar maanden. Ook al gaat mijn moeder door de hel en kan ik haar niet beter maken; als je eenmaal weet hoe blij je bent met wat je hebt, in plaats van hoe verdrietig je bent over alles wat je kwijt bent geraakt, gaat alles makkelijker. Count your blessings, zoals de engelsen zeggen

Je kunt niet veranderen wat er gaande is maar je hebt wel in de hand hoe jij daarmee omgaat. Voor mij vertaalt zich dat in van dag tot dag leven, veel praten en lachen met elkaar, zoveel mogelijk liefde en warmte proberen te geven, sterk zijn als de ander niet anders kan dan zwakte tonen. Jij kunt niet voelen wat je stiefvader voelt, maar door er te zijn voor hem kun je wel helpen de last te dragen. Veel vragen of hij wil vertellen over vroeger. Ik hoef trouwens dat laatste niet veel te doen, want mijn moeder vertelt uit zichzelf steeds meer, ik hoor ineens allerlei verhalen over toen ze jong was en die sla ik voor altijd op op mijn harde schijf

En zorg ervoor dat je zegt wat er op je hart ligt, wat belangrijk is dat hij van je weet. Voor mij was het van belang dat mijn moeder weet dat ik van haar hou, dat ik blij ben dat ze mijn moeder is. Dat ze nooit meer oma zal worden is iets waar ik het wel erg moeilijk mee heb en dat onderwerp durfde ik tot voor kort niet aan te snijden. Gelukkig begon ze er zelf over en zo is ook die lucht geklaard. En ondertussen vind ik het belangrijk dat ze weet dat mijn leven doorgaat, in ontwikkeling is.. mijn vriend en ik zijn laatst gepartnerd, we hebben beide onze baan opgezegd, gaan overmorgen verhuizen, terug naar onze geboortestad en ik begin in april met een nieuwe baan (wel in een al vertrouwde werkomgeving). Misschien neem ik teveel hooi op mijn vork, maar het laatste dat ik wil is dat ik na haar overlijden in een gat val omdat mijn leven stilstaat.

Wat Rumpleteaser zegt vind ik wel een mooie, een schriftje bijhouden. Ik heb een boekje waarin ik ben begonnen aan een 'brief' aan mijn moeder en ik wilde vragen of ze me daarin terug wil schrijven. Ik hoop dat dat wat troost biedt op het moment dat ze er niet meer is. Misschien ook wat voor jou, TS? Soms kan je dingen beter op papier verwoorden, wie weet helpt het.

Sorry voor de waterval aan woorden in je topic. Y;(

Je mag me overigens PB'en als je dat liever hebt, geen probleem

**Geplaatst**: 16-03-12 11:49

Geplaatst: 16-03-12 11:49

TS, allereerst heel veel sterkte voor jou en heel je familie.

Mijn opa is eind augustus gestorven, wij wisten ook dat het er aan zat te komen en iedereen ging er anders mee om. Mijn mama ging 2x/week, en tegen het einde is ze 15 dagen bij hem gebleven om te helpen met àlles. Mijn oom had dan van die "get well soon"-momenten, en ikzelf heb langzaam maar zeker afstand genomen. Heb duidelijk in mezelf de heel egoistische vraag gesteld: wat is voor MIJ belangrijk in deze situatie? En in mijn geval was dat om achteraf geen spijt te hebben van iets. Ik heb dus goed nagedacht of ik hem alles heb gezegd wat ik ooit wou zeggen, alles heb gevraagd wat ik ooit wou weten... Nu is een opa verliezen nog 1 trapje verder weg dan een (stief)vader verliezen. Ik kon het namelijk niet opbrengen om elke dag of elk weekend naar daar te gaan, gewoon omdat ik niet wist wat doen en hoe te reageren.

Ik zou zeggen: volg je hart. Voel jij de behoefte om uren in zijn armen te huilen, doe dat dan. Voel je de behoefte om even alleen te zijn en eventjes weg te zijn van alles? Doen! Praat met hem, huil met hem, maar lach ook met hem. Ik heb toen ergens gelezen dat het eigenlijk -hoe erg ook- een privilege is om iemand te kunnen/mogen bijstaan in zijn laatste momenten. Sterven hoort bij het leven zoals een geboorte. En zéker als de desbetreffende persoon er vrede mee heeft, koester dat dan en respecteer dat. Zoveel mensen die sterven en er niet 'klaar' voor zijn, en kijk naar het busongeval in Zwitserland oa: zoveel kinderen die zo jong en zo plots sterven. Jullie hebben de kans om dit proces sàmen mee te maken, hoe erg het ook is dat hij moet gaan...

:(:)

Dikke knuffel!!

**Geplaatst**: 16-03-12 11:55

Geplaatst: 16-03-12 11:55

Afscheid nemen doet iedereen op zijn eigen manier en bijna elke manier is de juiste.
Het is zo afhankelijk van hoe iemand altijd is geweest en misschien nog is en hoe de ander is.
Je kunt bijvoorbeeld vragen of er nog dingen zijn die besproken moeten worden. Soms halen families herinneringen op. Hoor ik vanaf een sterfbed gelach komen. Ik voel me altijd heel bijzonder als ik als verpleegkundige bij die intieme momenten aanwezig mag zijn.
Je kunt ook gewoon je gevoel uitspreken: vraag wat hij wil, zeg dat je het moeilijk vindt omdat je hem zo gaat missen.

Ik wens je heel veel sterkte.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-03-12 23:57

Geplaatst door de TopicStarter : 16-03-12 23:57

Wederom heel erg bedankt voor de reacties....

Gisteravond was ik bij hem en voor het eerst niet gehuild....., maar gepraat, geklaag aangehoord over het ziekenhuis personeel en gepraat over zijn wensen na zijn
overlijden....

ik denk dat ik het inderdaad moet koesteren dat we dit kunnen bespreken, dat ik hem de vraag kan stellen; goh, weet je al wat voor rouw-auto je wilt?
het is mooi om deze momenten nog te hebben...., als iemand in 1 klap weg is, is die mogelijkheid er niet

alleen de onzekerheid, hoelang nog..., dat is iets wat ik heel erg moeilijk vind

@Shanelle, heel erg bedankt voor je lange reactie...., ik heb het gelezen en ga ik dat nog een keer doen....
misschien dat ik contact per pb wel prettig vind...., en misschien jij ook, we zitten in exact dezelfde situatie

**Geplaatst**: 17-03-12 01:07

Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?

Geplaatst: 17-03-12 01:07

Aller eerst, ontzettend veel sterkte toegewenst,
Wat moet dit, en wat er nog gaat komen, moeilijk voor jullie zijn..

Zelf vind ik afscheid nemen een akelig woord,
Maar ik zal zeker idd, wel zeggen, wat je wilt zeggen,
Vragen stellen, nu het nog kan..

In afscheid nemen geloof ik niet, ja hij is wel "weg"
Maar ik geloof daar niet in, ik geloof meer in hij zal altijd om me heen zijn,

Nu heb ik nog nooit afscheid van iemand moeten nemen,
Dus ik kan je eigenlijk ook niet echt bruikbare tips geven..
Ben er zelf nooit mee bezig geweest, want iets wat dood gaat,
Is voor mij heel eng,
Nu komt het de laatste tijd veel op me pad,
Me buurman leeft helaas niet lang meer,
Me papa heeft longkanker

Wat ik me zelf wel heb geleerd,
Is om het toch op een soort positieve manier te zien,
Nu ben ik totaal niet gelovig,
Maar ik geloof wel dat ze naar een mooie plek gaan..

Nouja je heb waarschijnlijk niks aan me verhaal

Nogmaals ontzettend veel sterkte,
Ik hoop voor jullie, om een mooi, waardevol afscheid,
En dat jullie het een plekje kunnen geven..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-03-12 01:18

Geplaatst door de TopicStarter : 17-03-12 01:18

@Angeliquee18, natuurlijk heb ik wel wat aan je verhaal!
Ik vind elke reactie waardevol, want dat betekend dat iemand de moeite heeft genomen mijn topic te lezen

Ik weet niet of hij altijd om me heen zal zijn, hij zelf zegt; dood is dood...
ik wil graag geloven dat er meer is, maar ja, wie kan me dat met zekerheid vertellen?

ik vind het ook heel erg voor jou dat je vader zo ziek is :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-03-12 18:22

Geplaatst door de TopicStarter : 19-03-12 18:22

Hij is vandaag thuis gekomen naar 15 dagen ziekenhuis.....

Ze kunnen er niks meer daan doen....

Hij is slechter dan we dachten, hij gaat hard achteruit....

Mijn gevoel zegt dat het niet heel lang meer duurt, eerder weken dan maanden

**Geplaatst**: 20-03-12 08:48

Geplaatst: 20-03-12 08:48

Ik wil je heelveel sterkte wensen...

Probeer er ook met je stiefvader over te praten en ook met mensen die niet zo dicht bij hem staan. En inderdaad leuke dingen doen. Voor zover dit nog kan. Bij wijze van is het een film die jullie nog wilde zien.

Mijn pb staat open :(:)

**Geplaatst**: 20-03-12 10:09

Geplaatst: 20-03-12 10:09

Heel veel sterkte TS!

Ik vond het zelf zo ontzettend moeilijk om te aanvaarden dat er echt niks meer was om er aan te doen. Bij mij voelde die behandelingen als hoop.
Wat bij mij hielp de laatste week (weken) was mijn stiefvader lekker in de watten leggen, eten koken waar hij van hield, zijn handen masseren, zijn muziek op zetten etc.
Ik kon zelf niet meehelpen met medische zorg en zo had ik toch nog het gevoel dat ik zijn leven een beetje makkelijker maakte.

Woon je eigenlijk nog thuis TS? (misschien heb je dit al ergens opgeschreven?)

**Geplaatst**: 20-03-12 10:37

Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?

Geplaatst: 20-03-12 10:37

Heel veel sterkte de komende tijd!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-03-12 23:24

Geplaatst door de TopicStarter : 20-03-12 23:24

Vanavond bij hem geweest..., mijn hemel wat heb ik gehuild op de weg terug naar huis... Het gaat hard de verkeerde kant op....
Alle hoop vervliegt...., ik zat bij hem op bed (ziekenhuisbed in woonkamer en kon maar 1 ding denken..., ik zit nu bij je op je sterfbed

)
ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan, de tijd gaat zo snel, het is best een grote kl*tezooi!!

@quera dank je wel, erover praten vind kan ik bij wijze van met iedereen, behalve met hem, ik vind het zo moeilijk, huilen gebeurt wel, maar dat probeer ik zo min mogelijk in zijn bijzijn te doen want dat doet hem pijn...., leuke dingen doen is eigenlijk niet meer haalbaar

@Kaula, nee ik woon al jaren niet meer thuis....het aanvaarden is vreselijk, er is geen hoop meer

ik was er vanavond en het eten gaat hem steeds minder smaken terwijl hij dol is op eten, de smaak verdwijnt...
hij gaat nu niet alleen lichamelijk achteruit, maar ook mentaal....., hij lijkt te gaan opgeven....

@Rumpleteaser dank je wel

**Geplaatst**: 20-03-12 23:47

Geplaatst: 20-03-12 23:47

Zijn er nog dingen waar hij wel van kan genieten?
Wij probeerde zoveel mogelijk te kijken naar wat er nog wel mogelijk is en hoe wij het dagelijks leven zo aangenaam mogelijk konden maken.
Zo kon mijn stiefvader niet meer praten, maar nog wel nurien en zingen, dus zette wij muziek voor hem op.
Op deze manier kun je zelf ook nog bezig zijn met iets positiefs en mocht er dan wel een dag zijn dat het allemaal iets makkelijker
en beter gaat, dan zie je dat dan ook. Ik vond het in ieder geval erg fijn om zo bezig te zijn, om maar niet te gaan zitten afwachten.

Mag ik trouwens zo onbeleefd zijn om te vragen wat je stiefvader heeft? Je mag het ook pb'n als je het niet op internet wilt gooien

.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-03-12 23:48

Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?

Geplaatst door de TopicStarter : 20-03-12 23:48

@Kaula, ik stuur je een pb

**Geplaatst**: 21-03-12 10:08

Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?

Geplaatst: 21-03-12 10:08

Wat naar Lotus. Dikke knuffel en veel sterkte. Wat moet het zwaar zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-03-12 21:45

Geplaatst door de TopicStarter : 21-03-12 21:45

HorseRunner schreef:
Wat naar Lotus. Dikke knuffel en veel sterkte. Wat moet het zwaar zijn.

Heel erg bedankt

**Geplaatst**: 21-03-12 21:47

Geplaatst: 21-03-12 21:47

Hoe is het nu met je stiefvader? :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-03-12 22:33

Geplaatst door de TopicStarter : 21-03-12 22:33

purny schreef:
Hoe is het nu met je stiefvader?

Slecht.....

**Geplaatst**: 22-03-12 13:58

Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?

Geplaatst: 22-03-12 13:58

Ook ik wil je heel veel sterkte wensen :(:)

**Geplaatst**: 22-03-12 20:52

Geplaatst: 22-03-12 20:52

Lotus83 schreef:
purny schreef:
Hoe is het nu met je stiefvader?

Slecht.....

Meisje toch... het zit je allemaal niet mee he. Ik wil je heel veel sterkte toewensen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-03-12 20:25

Geplaatst door de TopicStarter : 26-03-12 20:25

Lieve allemaal

Ik heb een paar dagen even niet gereageerd... Ook niet op pb's, soory daarvoor, ik waardeer het heel erg

Nu ook niet eigenlijk, maar ik kom net bij hem vandaan....

Het gaat hard..., hard achteruit....

Hoelang nog..., geen idee...

ik heb het hem gevraagd; hoe hou je dit in hemelsnaam vol?

dit is mens ont-erend

**Geplaatst**: 26-03-12 20:34

Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?

Geplaatst: 26-03-12 20:34

Wat vreselijk voor jullie, het lijkt me zo moeilijk om te zien dat iemand op gaat geven. Mijn moeder is gelukkig nog niet zo ver maar het zit er een keer aan te komen. Omdat zij zo'n vechter is zou het moment dat haar (mentale) fut op is voor mij een teken aan de wand zijn dat het genoeg is geweest. Want dan is ze zichzelf niet meer.

Voel je niet schuldig dat je hier niet altijd reageert. Reageren op dit topic is emotioneel zwaar voor je en ik kan me helemaal voorstellen dat je dat niet altijd trekt. Kies voor jezelf

hoewel het wel goed is om je emoties te blijven uiten. Of dat nu hier in het topic is, bij je familie of misschien lucht het wel op om even tegen een huisdier aan te kletsen als je die hebt.

:(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-03-12 21:21

Geplaatst door de TopicStarter : 26-03-12 21:21

Zwartwitje schreef:
Wat vreselijk voor jullie, het lijkt me zo moeilijk om te zien dat iemand op gaat geven. Mijn moeder is gelukkig nog niet zo ver maar het zit er een keer aan te komen. Omdat zij zo'n vechter is zou het moment dat haar (mentale) fut op is voor mij een teken aan de wand zijn dat het genoeg is geweest. Want dan is ze zichzelf niet meer.

Voel je niet schuldig dat je hier niet altijd reageert. Reageren op dit topic is emotioneel zwaar voor je en ik kan me helemaal voorstellen dat je dat niet altijd trekt. Kies voor jezelf hoewel het wel goed is om je emoties te blijven uiten. Of dat nu hier in het topic is, bij je familie of misschien lucht het wel op om even tegen een huisdier aan te kletsen als je die hebt.

huisdieren heb ik, een bejaarde hond van 13 en 2 stuiterende katten
de meeste rust vind ik toch echt buiten de deur, bij mijn paardje.

Ik probeer mijn emoties wel te uiten, maar soms denk ik dat mensen daar niet altijd op zitten te wachten....

Het klopt inderdaad dat reageren hier in dit topic soms te zwaar is, fijn te lezen dat je dat begrijpt.

Ik heb vandaag voor het eerst echt bij hem zelf zitten huilen, dat wilde ik steeds niet, maar ik wilde het niet langer voor hem verbergen......

Ik hoop voor jou en je moeder dat het bij jullie nog een tijd "goed" mag gaan

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-04-12 22:08

Geplaatst door de TopicStarter : 02-04-12 22:08

Even een update

alles gaat snellers als verwacht/gehoopt....

de situatie wordt nu per week bekeken...

het is zo verdomde moeilijk, ik heb daardoor last van woede aanvallen... _-:(

puur uit wanhoop.....

het is vreselijk om iemand van wie je houd zo te zien knokken.....

soms is het leven echt heel hard

**Geplaatst**: 03-04-12 06:01

Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?

Geplaatst: 03-04-12 06:01

Wat moet het zwaar zijn. Sterkte Lotus :(:)

Hoe is hij er zelf onder?

Nomineer dit bericht ×