Bokt.nl

haffie83 schreef:

Ik ken het gevoel en het verhaal maar al te goed.
ik ben op mijn negende jaar verkracht door mijn vader bleek niet mijn echte vader te zijn ma ging veel vreemd en dertien jaar mishandeld zowel geestelijk als
lichaamlijk ik heb meedere pogingen gedaan maar leerde door boeken te lezen en alternatieve dingen, dat het leven toch wat te bieden heeft en veel praten helpt mij erg goed,ik snap jou wel,als je mijn msn wilt stuur even een pb,zie het maar als een ervaringsdeskundige ik heb alles mee gemaakt in het leven en mensen veroordelen goed.
Geen veroordelen,pas als je het zelf hebt meegemaakt anders niet. zo verloor ik mijn vriendje op mijn 16 jaar vliegtuigongeluk en liep een vriendin ik zag het gebeuren onder de trein.
En ik loop of zit niet bij ggz hoor ,zit ergens anders de politie zij ooit waren er maar zo sterk als jou vol met vechtlustig vuur.dat deed me wel wat hoor .
Ik zit ergens anders bij,en kan erover praten op mijn eigen stek,edit: ik heb nooit lieve ouders gehad opgegroeid tussen de monsters van ouders.
Dat wil zeggen ze me me als eens willen vermoorden maar bang ben ik niet van hun,omdat ik ze toch te slim af ben telkens.
maar goed als ik wat voor je kan doen een luisterend oor pb maar.

Sassol schreef:

Bedoelde een nieuw topic openen waarin je aangeeft lotgenoten te zoeken om mee te praten. Maar zo te zien is daar al een topic over en kun je misschien beter daar aansluiten?

Sassol schreef:

Ik hoop dat je er wat aan hebt!

Broccoli schreef:

Heftig voor je. Heb je al eens EMDR-therapie gehad? Sterkte!

Broccoli schreef:

Nee? Oh dat is jammer! Ik vond het ook heel moeilijk, maar heeft me uiteindelijk wel geholpen.

IngridB schreef:

Jeetje meid, wat heftig. Ik kan je verder ook niet helpen hiermee, maar misschien is het een idee om heel je verhaal ( en dan ook écht alles) op papier te zetten. Het van je afschrijven en dát aan een hele goede vriendin te laten lezen of een vertrouwenspersoon. Ik weet echt niet of het een idee is hoor, maar dit kwam zo in me op.

Hoe is je relatie met je ouders ? Woon je nog wel thuis of woon je op jezelf?

Broccoli schreef:

Schrijven kan inderdaad erg hel(p)end zijn!

Beauty26 schreef:

Jeetje wat een verhaal, ik kan je helaas niet verder helpen... Ik heb het (gelukkig) nooit meegemaakt, maar ik wil je wel heel veel sterkte wensen! En ook jij mag der zijn, iedereen is het leven waard...Dus jij ook! Je mag me altijd BP-en als je daar behoefte aan hebt, kan wel een luitsterend oor zijn... Sterkte!

LF_xx_D schreef:

Allereerst vind ik het heel goed van je dat je dit hier neerzet, wellicht zijn er mensen die je kunnen steunen! Ik kan je niet helpen, maar het lijkt me heel erg voor je, veel sterkte.
En ooit zie je weer een lichtpuntje, echt! Heel erg dat je niet trots op jezelf kunt zijn, maar je bent niet voor niets op de wereld, ieder mens is waardevol en jij ook! Onthoud dat alsjeblieft

Broccoli schreef:

Heb je trouwens wel het idee dat je bij deze therapeut op je plek zit?

merel90 schreef:

Je hebt PB

IngridB schreef:

Kun je met je moeder hierover praten? Weet zij eigenlijk wel wat er aan de hand is?
Je was heel jong toen het gebeurde schrijf je, maar vaak stoppen mensen het dan weg en durven het niet te
zeggen.

Sassol schreef:

Snap heel goed dat van therapeut veranderen vervelend is, maar bij een therapeut lopen waar je je eigenlijk niet lekker bij voelt helpt ook niet. (Misschien ook een bijdrage aan waarom je dichtklapt tijdens therapie?)

Helaas kan het 10 therapeuten duren voor je de juiste voor jou tegenkomt, maar het is de zoektocht wel waard! Als jij je hart uitstort moet je wel het idee hebben dat de persoon die tegenover je zit om je geeft.