Bokt.nl

**Geplaatst**: 26-01-11 22:45

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 26-01-11 22:45

Meis, wat ontzettend kl*te dat je dit hebt moeten mee maken!
De stap om het op wat voor manier dan ook naar voren te brengen is heel knap en ontzettend moeilijk (ervaring

)! Daar mag je 'trots' op zijn!

1e-lijns psycholoog wordt door het IZA vergoedt, ik ben ook verzekerd bij IZA.

Je hoeft niet bang te zijn voor de psycholoog, hij/zij laat je in je waarde en als je dichtklapt, dan krijg je de ruimte die je nodig hebt.

Als je je verhaal kwijt wil, of als je vragen hebt, mag je gerust pb'en!
Ik wil mijn verhaal niet meer in het openbaar kwijt, maar als je vragen hebt, mag je ze altijd stellen!

Liefs!

**Geplaatst**: 26-01-11 22:58

Geplaatst: 26-01-11 22:58

Damned zeg, de ballen van die verkrachters zou ik er graag persoonlijk af willen snijden zonder verdoving

Echt geen idee hebben deze zieke mensen wat ze aanrichten...

Heel veel sterkte , knap dat je je verhaal hier durft te zetten en respect

**Geplaatst**: 26-01-11 23:01

Geplaatst: 26-01-11 23:01

Hoi
Ik heb niet alle reacties gelezen, dus misschien staat er hier wat dubbel, maar ik wil je het volgende laten weten:
Allereerst: ga praten, ga aan de slag om dit te verwerken. Een verkrachting is absoluut vreselijk, maar laat het niet de rest van je leven verpesten. Aan de slag dus met wat er gebeurd is! Verder: psychologen zijn gewend aan het feit dat hun clienten eigenlijk liever niet bij hen willen zijn, en met name in het begin gesloten zijn, niet willen praten enz enz. Daar hoef jij je niet al te druk over te maken, dat is de taak van je psycholoog om je daarbij te helpen.

Verder voor wat betreft de vergoedingen: als je naar een eerstelijns psycholoog gaat ( een GZ psycholoog) is het aantal keren wat je vergoed krijgt afhankelijk van je verzekeringspolis. Je krijgt minimaal 8 x vergoed, tenzij je psychologische hulp extra bijverzekerd hebt, dan krijg je 12 tot 16 keer vergoed. Je moet daarbij wel een eigen bijdrage betalen van 15 euro per keer.
Vraag daarom aan je huisarts of hij je wil verwijzen naar een vrijgevestigde tweedelijns psycholoog ( een klinisch psycholoog en/of psychotherapeut). Je hebt dan te maken met een specialist ( GZ psycholoog is een basis beroep, klinisch psycholoog/psychotherapeut is een specialist) In dat geval wordt er meer dan 8 x vergoed ( in principe wordt er dan zoveel vergoed als je nodig hebt) en heb je ook geen eigen bijdrage. Het bedrag van je eigen risico wordt wel eerst bij jezelf in rekening gebracht.

Het lastige is wel dat voor beide trajecten de rekening wordt ingediend bij je zorgverzekeraar, en als je geen zelfstandige polis hebt, maar via je ouders, zullen ze hier toch achter komen .
Een andere mogelijkheid is contact opnemen met HERA, een stichting gespecialiseerd in vrouwenhulpverlening ( en de gevolgen van sexueel geweld), zij hebben ( of hadden in ieder geval) ook zelfhulpgroepen.

Advies: meld je ouders dat je vastloopt omdat je op seksueel gebied een vervelende ervaring hebt gehad, zeg dat je naar een psycholoog wilt. Zeg ze desnoods dat je er nu niet meer over kunt, en wilt vertellen, maar dat je daar aan gaat werken, dat je het er gewoon over kunt hebben, zonder daar aan onder door te gaan. Schrijf het desnoods op en laat het ze weten.

Ga in ieder geval hier mee aan de slag, hoe moeilijk het nu ook lijkt. Want echt: hierover praten, therapie ( bij een GOEDE) therapeut helpt echt!! Dit is niet iets waar jij jarenlang mee moet rondlopen, dit moet je verwerken, over rouwen, woedend over zijn, zielig over zijn... en uiteindelijk gewoon ook echt overheen zijn zodat je verder kunt met je leven

**Geplaatst**: 26-01-11 23:02

Geplaatst: 26-01-11 23:02

Ach wat rot voor je! :(:)

Als je je hart een keer wilt luchten, mag je
altijd pb´en.
Heel goed dat je naar de dokter bent gegaan!

**Geplaatst**: 26-01-11 23:08

Geplaatst: 26-01-11 23:08

Wat verschrikkelijk voor je, dat dit is gebeurd, maar ook dat je er al zo lang mee rondloopt. :(:)

Ook mijn pb'box staat altijd voor je open.. Ik vind het ongelooflijk knap van je dat je naar de huisarts bent gegaan, respect daarvoor!
Ik hoop dat je veel aan de psychologische hulp zal hebben, en dat je hier ooit over heen zal kunnen komen.
:(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-01-11 23:26

Geplaatst door de TopicStarter : 26-01-11 23:26

Bedankt voor al jullie lieve berichtjes

Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik het eng, moeilijk vind om hier te posten. Ben altijd zo bang dat ik het niet goed doe.

nienke1208 :
Ik schrik een beetje van je reactie! "Ik wil mijn verhaal niet meer in het openbaar kwijt". Niet meer, niet meer, niet meer. Er gaan nu 100 dingen door mijn hoofd. Waarom niet meer? Want daar leid ik van af dat je dat wel ooit gedaan hebt, maar het jou schijnbaar heel erg is tegen gevallen. Zou je me mischien willen uitleggen waarom? Mag ook via pb, als je dat liever hebt?

Weet niet precies wat ik moet/kan/wil verwachten bij die psychologen, beetje bang voor het onbekende dus. Hoe gaat zo'n gesprek in hemelsnaam in zijn werk? Verwachten ze dat je zelf je verhaal vertelt? Leiden hun het gesprek en geef je alleen antwoord op hun vragen? En als je ergens helemaal geen antwoord op wil of kan geven? *zucht* zoveel vragen allemaal...Ik begrijp wel van jullie dat ze je wel de ruimte geven en niet gaan aandringen o.i.d. Maar toch, blijf het spannend vinden.

StillAngel :
Boos en kwaad zijn emoties die ik nog niet echt gevoeld heb, maar wel graag zou willen voelen. Mag ik wat van je lenen, zo te horen heb je genoeg

riagr:
Je hebt gelijk, ik moet zorgen dat ik zelf weer controle over mijn leven krijg. Ik heb al veel te lang gewacht, maar die tijd heb ik op de een andere manier toch nodig gehad. Ook om dingen voor een stukje te accepteren, hoe raar het mischien ook klinkt. Heb het namelijk heel lang geprobeert om het te negeren. Dat lukt, voor een poosje. Maar het komt altijd terug. En zoals al door iemand anders is gezegt in dit topic... ALTIJD op de meest ongelegen momenten. En dat wil ik gewoon niet meer!

Ik stuur je nog een pb.

_kelly_bokt en soleletuut:
Harstikke bedankt voor jullie lieve berichtjes

**Geplaatst**: 27-01-11 00:21

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 27-01-11 00:21

Bij de psycholoog krijg je ruimte om te vertellen wat je wilt vertellen, als jij dichtklapt, dan stellen ze vragen.
Aan jou is het om te bepalen of je antwoord wilt geven op de vragen.
Het begint met voorstellen en vertellen hoe de gesprekken in zijn werk gaan...

Ik vond het doodeng om naar de psycholoog te gaan, maar uiteindelijk viel het alles mee!

**Geplaatst**: 27-01-11 00:26

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 27-01-11 00:26

Het kan zijn dat ze het niet meer wil vertellen, omdat mensen verdomd hard kunnen reageren, omdat aangiftes geen nut lijken te hebben, en der toch niks veranderd, en dat sommige mensen het zelfs TEGEN je gebruiken.

**Geplaatst**: 27-01-11 00:30

Geplaatst: 27-01-11 00:30

pfff meis heel veel sterkte...

1 ding mag je altijd doen... even een belltje naar je zorgverzekeraar en vragen wat er vergoedt wordt! kost niks
en nee.. je hoeft niks te vertellen!! met allen je BSN kunnen ze alles zien e verder komt het goed!!

**Geplaatst**: 27-01-11 00:32

Geplaatst: 27-01-11 00:32

Hard reageren? Over wie heb je het dan? Politie, Psychologen, familie? $:\$

Edit; Ik denk namelijk dat het handig is dat er even bij te zetten... Denk niet dat ze allemaal zo zijn, en voor TS is het dan wel fijn te weten over welke personen het gaat

**Geplaatst**: 27-01-11 00:47

Geplaatst: 27-01-11 00:47

Jeetje...
Wat enorm knap dat je hierover praat! zowel met die lerares (wat komt dat rot uit dat ze een burn out heeft zeg... dat kon je nu net niet gebruiken) als je stagebegeleidster. En dat je dit op bokt zet, is helemaal bewonderingswaardig! En zeker als je het al zo lang hebt verzwegen.

Dat je de stap zet naar de psycholoog, is denk ik een goede. Maak je geen zorgen over dat het gesprek stil valt. Psychologen hebben daarvoor geleerd :Y)

. die zal echt eerst je vertrouwen geven en als het voor jouw gevoel fijner is: zij heeft geheimhoudings plicht, dus alles wat jij vertelt komt niet buiten de muren. Mocht je je na een paar keer niet op je gemak voelen, kan je ook dat vertellen.

Heel veel succes!

**Geplaatst**: 27-01-11 00:59

Geplaatst: 27-01-11 00:59

Ben er stil van.. weet niet zo goed wat ik moet zeggen en kan je ook geen advies geven. Wel hoop ik dat het uiteindelijk ook uitdraait op aangifte, zodat deze mannen gestraft worden.
Hele dikke knuffel :(:)

**Geplaatst**: 27-01-11 01:12

Geplaatst: 27-01-11 01:12

Meid wat vreselijk.. !! ik weet ook niet zo goed wat ik moet zeggen. ik weet niet hoe het voelt of is.. maar weet wel dat het iemands leven totaal kan verwoesten. Gelukkig dat je het niet langer meer op kropt en dat je erover bent gaan praten.. dit vind ik echt ongelovenlijk knap en goed van je.. !! praten over iets wat je het liefst weg stopt en nooit meer aan denkt is moeilijk heel erg moeilijk.. een psych kan je daarmee helpen.. helaas kan ik je niet vertellen hoe het in zijn werk gaat maar probeer je er niet teveel zorgen over te maken. ze hebben vaker zulke verhalen vaker mee te maken gehad en zullen je zo goed mogenlijk helpen.. en de aangifte zou heel erg sterk en knap zijn als je dat doet maar dan moet je er wel klaar voor zijn om dat te doen.. ! en net zoals de rest zegt.. hij moet gestraft worden.. !! wat hij je aangedaan heeft is echt onvergevelijk.. !!

Heel erg veel suc6 en sterkte.. en als je wat kwijt wilt.. je weet me te vinden.. en me pb-box staat ook altijd open.. !!

**Geplaatst**: 27-01-11 01:24

Geplaatst: 27-01-11 01:24

Het zou natuurlijk ook kunnen dat het heel erg veel zal doen als ze dit hoort dus misschien durft ze er wel niet over te beginnen omdat zij het ook niet aankan

**Geplaatst**: 27-01-11 01:47

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 27-01-11 01:47

Jeetje, ik kan niet anders zeggen dan dat ik het knap vind dat je dit topic opent.
En dat terwijl je zoveel moeite hebt om het te delen.
Dat geeft aan dat je echt iets wilt gaan doen met het trauma dat je hebt opgelopen.
Stap één in de richting van een betere toekomst!

Vervelend dat de docente waar je voor het eerst je mond open durfde te doen ziek thuis kwam te zitten.
Zulke mensen zijn goud waard.

Je stagebegeleidster lijkt in je beschrijving een beetje het tegenovergestelde van je docente.
Ik denk dat het aan jou is om te kijken bij welk 'type' persoon jij je zelf het beste voelt.
Wel wil ik je adviseren het alleen aan iemand te vertellen die jij écht vertrouwd.
Dat je niet bang hoeft te zijn dat iemand het aan je ouders verteld, maar dat jij zelf daar de tijd voor kunt nemen.
Áls je het al wilt vertellen aan ze.

Besef wel dat je recht hebt om hier hulp bij te krijgen.
Het is zwaar om zoiets te verwerken en dat kun je (waarschijnlijk) niet in je eentje.

Als je ooit eens je hart wilt luchten, waarover dan ook, mag je me altijd pb'en.

Ik heb er (helaas) ook ervaring mee, maar zit al in de verwerking ervan.

**Geplaatst**: 27-01-11 02:04

Geplaatst: 27-01-11 02:04

Ten eerste petje af dat je toch de eerste stap hebt gezet om hier mee aan de slag te gaan!

Over het vertellen aan je ouders (of alleen je moeder, die keus ligt uiteraard bij jou) is het misschien niet makkelijker om dit in een brief vorm te doen?
Je ouders/moeder dus een brief schrijven wat er is gebeurt en dat je daardoor nu emotioneel in zwaar weer terecht bent gekomen?
Vaak is het in een brief makkelijker uitleggen, je hoeft immers het alleen op papier te zetten ipv iemand recht aan te kijken terwijl je je verhaal doet. (en als je dichtklapt dan stop je gewoon even met het schrijven en ga je weer verder als je gekalmeerd bent)
De geschreven brief vervolgens aan je ouders/moeder geven en vragen of ze hem wil lezen omdat het erg belangrijk is voor je.
Doe dit op een tijdstip dat het zowel jou als je moeder uitkomt om hier rustig voor te gaan zitten (en dus niet terwijl je moeder het avondeten staat klaar te maken bv)
Tijdens het lezen kan je ook makkelijker weglopen als het je te zwaar wordt of als je er uberhaupt niet bij (durft) te zijn kan je hem ook geven en aangeven dat je moeder/ouders dit voor hunzelf in alle rust moeten lezen.

1 ding is zeker(en dat weet ik door andere zaken in mijn verleden), zonder steun van iemand in je directe omgeving zal je het maar moeilijk kunnen oplossen/verwerken ook al loop je bij een psygoloog.
Je hebt die steun dadelijk bij het verwerken echt nodig!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-01-11 02:47

Geplaatst door de TopicStarter : 27-01-11 02:47

Bedankt voor al jullie reacties,
Ik zal even reageren

nienke1208 :
Bedankt voor je pb'tje. Nu is het wel duidelijk.

Ik hoop dat we nog even contact kunnen houden via pb,
Zijn namelijk wel dingen die mij ook enorm bezig houden...

driebergen :
Ja, vond ik ook, slechte timing, maar van de andere kant heb ik tegen mezelf gezegt; dat hier nooit een goede timing voor zal komen.. Moet eerlijk toegeven dat mijn wereld wel even "instorten" om het zo maar even te noemen. Gelukkig heeft ze me niet gelijk als een blok laten vallen. We hebben nog contact gehad via sms en ik ben een paar keer bij haar thuis geweest. We hebben het toen trouwens niet over dit onderwerp gehad, gewoon, gezellig

Was wel héél erg fijn!

Ik wil in elk geval een vrouwelijke psycholoog, daarna zullen we wel zien of het klikt of niet. Mijn 1e "gedachten' om het zo maar even te noemen, is dat ik het helemaal niks vind. Maar mischien is ze wel helemaal geweldig, je weet het toch niet van te voren.

XxLiEsJuHhxX :
Bedankt voor je lieve reactie! We houden wel contact via pb, als je dat goed vind. Ben niet bang, ik weet je te vinden

franka75 :
Ik begrijp je reactie niet. Heb je ook een pb'tje gestuurd, maar mischien dat je ook in het topic wilt reageren?

KoudbloedKim :
Je reactie doet me veel. Je bent de eerste die dit ziet:

Je stagebegeleidster lijkt in je beschrijving een beetje het tegenovergestelde van je docente.

Dat is ook zo. Mijn docente is heel lief, vriendelijk en warm. Terwijl mijn stagebegeleidster veel zakelijker tegen dit soort dingen aankijkt, ze kan wel heel lief zijn. Maar ook heel zakelijk, en ik kan totaal niet inschatten hoe ze hierop zal reageren. Ik wil absoluut niet dat ze met me `meehuilt` om het zo maar even te noemen. Maar als ik geen `warmte` van haar kan ervaren... dat is ook... ik weet het niet.. Vertrouwen doe ik ze allebij voor 100%, ben niet bang dat ze iets zullen ondernermen wat ik niet wil.

aafje87 :
Ja, in briefvorm is zeker een goed idee. Face-to-face is nog "te moeilijk" om het zo maar even te zeggen. Ik ga het ze wel vertellen, maar nu nog niet. Moet eerst even wat dingen voor mezelf helder hebben.

"zonder steun van iemand in je directe omgeving zal je het maar moeilijk kunnen oplossen/verwerken ook al loop je bij een psygoloog." Amen... Hier ben ik het helemaal mee eens $_/-\o_$

suuzepuus, amsterdam_30, Bedankt voor jullie berichtjes!

Het valt me trouwens wel op dat bokt snachts enorm actief wordt $*\o/*$

**Geplaatst**: 27-01-11 11:07

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 27-01-11 11:07

Ik had je al gpb-ed, maar omdat er hier mogelijk mensen meelezen die hetzelfde hebben meegemaakt, en dus 'leren'van jouw topic, zet ik de volgende info toch maar hier, ipv in een pb:

Als je je aanmeld bij een psycholoog krijg je eerst een intake gesprek. In dit gesprek wordt aan je gevraagd wat de reden is dat je je aangemeld hebt, wat de klachten zijn waarvoor je hulp zoekt. Vervolgens wordt er gekeken naar waar de klachten die je hebt mogelijk mee samen hangen. Er wordt gevraagd naar je huidige functioneren, je school/ werk situatie, je thuis situatie, je sociale contacten. Daarna wordt er ook gevraagd naar je (zoals dat zo mooi heet) ontwikkelingsgeschiedenis; In welk gezin ben je opgegroeid, hoe was je schooltijd, hoe is de relatievorming gegaan ( hoe oud was je toen je je eerste vriendje had enz enz). Als het goed is wordt er dan ook gevraagd naar of je mogelijk vervelende ervaringen hebt op seksueel gebied. Dan kun je simpelweg "ja" zeggen. Dat is makkelijker dan het helemaal zelf moeten vertellen. Echter: het gebeurd ook wel dat therapeuten deze vraag niet stellen. Je kunt het jezelf dan makkelijker maken door je huisarts te vragen de reden van verwijzing te vermelden ( je hebt nl wel een verwijzing van je huisarts nodig). Vraag hem/haar op de verwijsbrief neer te zetten waarom hij je verwijst (problemen met verwerken van verkrachting om 13jarige leeftijd) . Als je dan door de psycholoog gevraagd wordt naar de reden van aanmelding, kun je de de verwijsbrief geven, of zeggen dat dat ook in de verwijsbrief staat, en dat je het zelf nog uitermate moeilijk vind om het er over te hebben.
Je psycholoog zal écht niet in het eerste gesprek het naadje van de kous willen weten. Sterker nog: als het goed is wordt er even naar gevraagd, en laat hij/zij het onderwerp ook weer liggen ,en gaat hij/zij verder met vragen naar overige informatie in jouw leven ( want al voelt het voor jouw nu anders; de verkrachting is maar een klein deel van jouw leven, is maar een klein deel van alles wat jou tot jou maakt...)

Uiteindelijk heeft de psycholoog dan een beeld van jou, je klachten, de mogelijke oorzaak van de klachten, en de invloed van je klachten op je huidige functioneren. Op basis van deze informatie wordt dan een behandelplan gemaakt (soms duurt het meerdere gesprekken voordat het zover is.) en als het goed is wordt dat ook met jou besproken. Jullie komen dan als het ware samen overeen waar je aan gaat werken en op welke manier jullie dat gaan doen.

En, nogmaals; psychologen zijn er aan gewend dat mensen de eerste keer angstig zijn, er veel is wat mensen misschien wel wíllen zeggen, maar de eerste keer niet durven zeggen, dat ze wat sturing en structurering nodig hebben enz, enz.
Kortom; je hoeft zo'n eerste gesprek echt niet in je eentje te doen, je psycholoog gaat jou daar gewoon bij helpen.

Nogmaals sterkte in je traject!

**Geplaatst**: 27-01-11 11:18

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 27-01-11 11:18

Lief meisje,

Besef wel dat JIJ niks verkeerd hebt gedaan en praat alsjeblieft met je moeder. Moeders zijn daarvoor en je hoeft je niet te schamen. Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 27-01-11 13:01

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 27-01-11 13:01

Er is een gesloten forum opgericht door een bokker.

Hier kun je ook je verhaal kwijt en er zitten meerdere mensen (met name bokkers) op die helaas ook met zulke situaties te veel ervaring hebben.
Je kun er alleen opkomen met toestemming.

**Geplaatst**: 27-01-11 19:51

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 27-01-11 19:51

Politie reageerd vaak fijn, psychologen tsja, je moet het net treffen, de mijne was op daat vlak een onwijs ongevoelige eikel, mensen van buitenaf kunnen ook onwiijs hard reageren, omdat ze simpelweg gemeen zijn, of het werkelijk niet kunnen en willen geloven dat zoiets in de omg. gebeurd.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-01-11 20:55

Geplaatst door de TopicStarter : 27-01-11 20:55

Jullie zijn allemaal zo begripvol!

Even een algemene update;

Ik heb vandaag gebeld naar de psychologenpraktijk. Ging nog niet zo soepeltjes

Ik had op de site al gelezen dat je je alleen maar tussen 10 en 12 kon "aanmelden". Dus ik netjes om half 11 gebeld. Kreeg ik een of andere voicemail: Tussen half 10 en 12 kunt u uzelf aanmelden voor een eerste gesprek. Voor een ander bericht spreekt u na de piep uw boodschap in en bellen wij u zo spoedig mogelijk terug.

Oke.... ben ik nu stom of zouden er meer mensen zijn die dit niet begrijpen? }:0

Dacht ik bij mezelf. Begreep er niks van.. Het is nu tussen half 10 en 12, en ja ik wil mezelf aanmelden, en nee ik heb geen ander bericht. Heb de voicemail dan ook niet ingesproken. Ik was even uit het veld geslagen om het zo maar even te noemen :Y)

.

Ik kwart voor 12 nog een keer gebeld. Want ja, als het niet lukt proberen we het gewoon nog een keer, toch? Nu kreeg ik wel de telefoniste aan de lijn. Heb mijn gegevens daar achter gelaten en ze weten ook globaal wat de reden is voor mijn aanmelding. Leek me wel handig om dat even te melden. Is makkelijker via de telefoon dan wanneer ik daar zit, face-to-face. Ik heb niet eens zelf aan hoeven te gevan dat ik liever een vrouwelijke psycholoog heb, dat zei de telefoniste zelf al!

Ze hebben alleen een wachtlijst van 7 weken! En ik moet er rekening mee houden dat dit langer kan duren. Ik had echt niet verwacht dat ik gelijk volgende week terrecht kon. Maar van 7 weken wachttijd ben ik toch wel een beetje geschrokken.... Is dat normaal? Ik had het fijner gevonden als ik eerder terrecht had gekunt. Het is op dit moment zo actief. En met al jullie lieve reacties en pbtjes voelt het nu ook "goed" om te gaan, voor zo ver zoiets "goed" kan voelen. Ben bang dat dit gevoel over 7 weken totaal verdwenen is...

Dan nu de andere reacties:

riagr :
Je berichtje stelt me gerust. Wat kan je duidelijk uitleggen wat ik ongeveer kan verwachten van zo'n gesprek. En inderdaad... de psychologe zit er om mij te helpen. Dus ik hoef het niet helemaal zelf te doen. Ik zal straks nog even reageren op je pb!

merenque :

hotchocolat :
Welke site is dat dan? En bij wie moet je dat aanvragen? Ik wil in elk geval niet mijn verhaal kwijt daar. Dat doe ik nu op bokt en dat hou ik ook bij bokt. 1 ding tegelijk voorlopig, anders wordt het te veel van het goede. Maar mischien is het voor de toekomst wel iets. Wil er wel graag wat meer informatie over.

Niinatjuh :
Met onvriendelijke reacties heb ik gelukkig nog niet te maken gehad. De reacties op bokt zijn stuk voor stuk lief, vriendelijk en positief. Mijn docente was ook alleen maar warm en vriendelijk. Mijn stagebegeleidster is mischien wat zakelijker hierin, maar zeker niet negatief of gemeen!

**Geplaatst**: 27-01-11 21:05

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 27-01-11 21:05

Goed dat je de eerste stappen hebt gezet, dat vergt al heel veel moed

Jammer dat je een paar weken moet wachten tot je terecht kan voor hulp, 1e lijns is juist alleen maar fijn

1e of 2e lijns zegt iets over de soort problematiek. Je arts kan bekijken waar jij naar toe verwezen kan worden.

Misschien kan je de komende 7weken gebruiken om voor jezelf te bedenken waar je tegenaan loopt, hoe jij zou willen dat jouw ouders geïnformeerd worden, misschien kan je dingen opschrijven voor jezelf?

Er zijn goede therapieën om met herbelevingen/flashbacks om te gaan, (of eigenlijk deze milder te maken en naar de achtergrond te drijven) en er zijn ook hele goede en praktische therapiën om met negatieve gedachten om te gaan

Daarbij, psychologische hulp is helemaal geen schande. Als je je been breekt ga je naar de gips poli, als je emotionele pijn hebt ga je naar een psycholoog/psychotherapeut. Dat zegt alleen maar iets over dat je goed voor jezelf wilt zorgen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-01-11 00:51

Geplaatst door de TopicStarter : 29-01-11 00:51

Fijn dat je nog een keer zegt dat psychologische hulp eigelijk helemaal niet erg is. Bevestigd voor mij ook weer dingen! En ik vind dat je een erg grappige en goede beredenatie maakt betreft de gipspoli en de psycholoog/ psychotherapeut. Heb ik trouwens wel een vraag over, wat is precies het verschil? Psychotherapeut klinkt als of die een hogere graad en bevoegdheid heeft.

Ik zal eerlijk zeggen dat ik geen idee heb hoe ik de komende 7 weken door ga komen. Het is zo stom al zeg ik het zelf... 7 weken is echt niks vergeleken met 6 jaar. Maar het is gewoon, nu ik voor mezelf de stap heb genomen dat ik hulp wil, is het moeilijk vind om te moeten wachten. Mischien dat dit gevoel nog een beetje afzakt, omdat ik er nu zo veel mee bezig ben. Vanmorgen werd het écht allemaal even te veel op stage, terwijl het smiddags opzich prima ging.

Het lijkt me wel verstandig (en heel moeilijk!) om dingen op te schrijven. Er zijn zoveel zaken hieromtrent die gevolgen voor mij hebben, er zijn zoveel dingen die samen hangen! Ik heb ook nog geen antwoord op de vragen; wat ik precies verwacht van therapie. Wat ik hoop te veranderen, wat ik hoop op te lossen.

**Geplaatst**: 29-01-11 00:58

Geplaatst: 29-01-11 00:58

Dat klopt, volgorde van deskundigheid ( toenemende scholing) is: (basis)psycholoog (universitaire studie, 4 jr) , GZ-psycholoog ( 2jaar vervolgopleiding na basisopleiding) , psychotherapeut ( nog eens 2 jr na de GZ opleiding), klinisch psycholoog ( 4jarige opleiding, na de 2jarige GZ opleiding. Als klinisch psycholoog ben je wettelijk erkend als specialist)

Edit: scholingsduur toegevoegd

Nomineer dit bericht ×