Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-11-09 11:14

Geplaatst door de TopicStarter : 13-11-09 11:14

pfoe, net weer wakker en weer een rits reacties.

Ik wil eerst even zeggen dat ik niet helemaal op iedereen kan reageren. Als ik dat doe bereik ik wat ik juist niet wil bereiken en dat ik mijn tijd wegvlucht in dit topic.

Wil toch zeggen tegen iedereen die reageert ik stel het heel erg op prijs! En ookal heb ik niet op je gereageerd je berichtje heeft me echt wel wat gedaan! Dankjewel

Nog even over het ADD/Asperger verhaal. Ik waardeer de hulp en de goede bedoeling echt! Ik heb van dichtbij dus meegemaakt dat iemand eerst de diagnose ADD kreeg en later eindelijk op der 24ste werd vastgesteld dat het asperger was en hoewel ze op elkaar lijken, zitten er toch hele grote verschillen in. Ik ben me erg bewust van beide de kenmerken ed. En hoewel ik me in sommige dingen herken, is het in mijn ogen niet aan mij om een label op mij te plakken. Ik houd niet zo van het thuis dokteren. De oplossing is in mijn ogen ook niet er een naam aan te plakken. Ik denk dat ik de eerste stap gezet heb door die mail te sturen en als die mensen het nodig vinden mij te testen, dan hebben zij daar verstand van en dan werk daar natuurlijk met harte aan mee. Maar voor nu is me dat even niet zo belangrijk, daarvoor is gewoon even geen ruimte in mijn hoofd. Zeker ook omdat ik van dichtbij heb gezien wat een foute diagnose allemaal teweeg kan brengen en dat is echt niet leuk...

@Bon_bon... Fijn dat je iemand hebt die je met dat soort dingen helpt. Bij je verhaal over het kettinkje moet ik gelijk lachen. 8 maanden geleden is mijn verzorgpaard op mijn ring gaan staan en is die verbogen. Hij ligt al sinds die tijd op mijn nachtkastje om mee naar de juwelier te gaan... *zucht*.

Tjah, computer van mijn kamer weghalen gaat zo moeilijk op een 1kamers studentenstekkie

... Maar macusa je hebt gelijk, eigenlijk zou ik mezelf moeten afschermen van dat soort dingen. Helaas kan een student echt niet zonder computer, dus dat is geen optie.
Wat betreft die pil had je een hele goede kunnen hebben, maar helaas niet. Ik ben niet aan de pil. Ik wil super lang al weer beginnen, maar ik durf niet goed. Heb al eerder gemerkt hoe zombieachtig je kwa emotie kan worden als je de pil slikt. En als ik me nu al zo voel zonder die pil. Laat staan dan met... lijkt me niet verstandig. Maar jah ...

zwanger worden natuurlijk ook niet.

Bramasole, je hebt gelijk, ik moet dingen los gaan laten, maar dat is zoooo moeilijk. Hoe accepteer je dingen aan jezelf waar je gewoon al jaaaren echt niet blij mee bent. Gelukkig heb ik de belangrijkste vriendin uit basis/middelbare schooltijd nog. Zij is me hartstikke dierbaar en al meer dan 12 jaar mijn aller beste vriendin. Zij is de beste en de liefste! Helaas woont ze wat verder weg en dat geeft gewoon beperkingen. Maar over haar hoef ik nooit te twijfelen dat ze voor me klaar staat of whatever. Ze is toppie

Ondergewicht was het trouwens ook niet

... was het maar waar...

haha. Echt super dom, hoewel ik eigenlijk nergens over te klagen heb (ben niet dun, maar heb een gezond gewicht) is mijn gewicht ook weer 1 van die dingen waar ik me druk om maak.... *zucht* Wat maak ik het mezelf ook moeilijk!

**Geplaatst**: 13-11-09 11:29

Geplaatst: 13-11-09 11:29

Ik weet in ieder geval 1 ding op te noemen waarin je wel erg goed bent: Schrijven

. Heb het in één adem gelezen, erg mooi verwoord

Het klinkt misschien hetzelfde met al behoorlijk veel reacties hier, maar ook ik herken me in je verhaal. Nu gaat het dan wel weer met me, maar vorig jaar ben ik flink overspannen geweest, en was ik ook doodongelukkig. Als ik bijvoorbeeld het huis moest poetsen, kon ik mezelf zo naar maken, ik dacht mezelf helemaal gek. Ik voelde mezelf toen die tijd gewoon in die overspannen en ongelukkige toestand 'glijden', maar gelukkig gleed ik er ook na een lange tijd weer heel langzaam uit. Als je die cirkel eenmaal doorbroken hebt met elke keer weer een heel klein stapje vooruit, zul je zien dat je er plezier aan begint te beleven als het steeds wat beter gaat. Je bent dan trots op jezelf, en je voelt je elke keer iets gelukkiger. Maar dat kan lang duren, heel lang.. Ik heb elke dag nog wel een moment dat ik er doorheen zit. Maar die momenten worden steeds korter. Vorig jaar konden die momenten nog dagen duren, nu is het vaak maar 'even'. Ik wil je veel succes wensen :(:)

**Geplaatst**: 13-11-09 11:35

Geplaatst: 13-11-09 11:35

Even een vraagje tussendoor...

Hoe zit het met sport en eventuele bijbaantjes? Mijn ervaring is dat je hier ook veel met mensen in contact komt. En daar ga je ook weer beter van in je vel zitten. Sporten en werken zijn echt de ideale manier om gewoon lekker bezig te zijn en dat is echt heel belangrijk. Ik denk namelijk dat je toch kampt met depressieve gevoelens, dat uit zich ook in futloosheid en weinig zin om stappen te ondernemen. Ik mijn broertje erg in jouw verhaal. Bezig zijn, dingen ondernemen is dus ook meteen de oplossing van het probleem.

En de ultieme tip als je vaak uitstelt en weinig dingen DOET.
Hak je doelen in stukjes. Zeg niet tegen jezelf: Ik ga mijn hele kamer opruimen. Want dat is een grote klus en daar zie je erg tegenop.
Zeg tegen jezelf: Ik ga mijn bureau opruimen...morgen mijn kast, overmorgen stofzuigen enz... Zo maak je het allemaal overzichtelijker.

Zo'n blauw Thing-to-do-today kladblok werkt ook erg goed bij mij! Even opschrijven en dan alles lekker afstrepen. Doe het een keer...het geeft zo'n lekker gevoel. Dan is de stap om weer zo zaken op te pakken veel kleiner.

Veel succes!

**Geplaatst**: 13-11-09 11:42

Geplaatst: 13-11-09 11:42

Ik herken hier veel van uit mijn studententijd. Niet helemaal, omdat er bij mij ook nog veel andere dingen speelden, maar ik heb altijd moeite gehad om mezelf tot dingen te zetten. Daar heb ik heel lang mee weg kunnen komen (bijvoorbeeld op de middelbare school consequent alles 1 dag te laat inleveren omdat na de 'deadline' de druk er af was op de een of andere manier), maar dat houdt een keer op. Op de universiteit ging dat na het propedeuse jaar ook helemaal mis. Zoals gezegd, speelde er nog veel meer, waardor ik uiteindelijk met de studie gestopt ben. Het interesseerde me wel en het was echt niet te hoog gegrepen, maar ik kon me er niet toe zetten: m'n hoofd was te vol, mijn gevoel te leeg. Ik had met niemand meer echt contact, behalve met mijn huisgenoot, die soms wel en soms niet mijn vriend was (Achteraf was dat mede door zijn depressie geen situatie waar ik op dat moment in moest blijven zitten, maar dat is aachteraf).

Waar ik achter ben gekomen, is dat ik dingen uitstel, tenzij ik ze meteen doe. Nu ik een eigen huisje heb, samen met mijn super lieve en geduldige vriend, merk ik dat ook heel erg. Ik ben 1 (of eigenlijk een halve) dag miden gaan werken, zodat ik een dag heb voor huishoudelijke klussen. In het weekend kan ik me er namelijk net toe zetten om de was te doen en te strijken. Dat moet ik van mezelf ook doen, zin of geen zin. (Vriend-lief gaat dan stofzuigen) Op mijn vrije dag MOET ik na het ontbijt meteen aan de slag gaan, anders gebeurt het niet. Mail beantwoorden? Moet meteen nadat ik die mail heb ontvangen, anders gebeurt het niet. Mensen terugbellen? Zelfde verhaal. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Vooral als het iets is waarvoor ik onbekenden (of mensen die ik al langere tijd niet gesproken heb) moet benaderen.

Misschien kan je proberen om alleen lijstjes en planningen te maken voor de dag en er meteen aan te beginnen voor je de computer/tv/etc aanzet?

**Geplaatst**: 13-11-09 11:50

Geplaatst: 13-11-09 11:50

Goede tips van Sigrid. Hak je doelen inderdaad in stukjes. Helpt ook met sparen. 5000,- euro sparen voor een paard klinkt alsof het nooit gaat slagen maar wanneer je een termijn stelt en maandelijks een vast bedrag daarvoor moet sparen wordt het al anders.

Vrijwilligerswerk kan ook veel voldoening geven. Al is het maar met een oud vrouwtje zaterdag ochtend de boodschappen doen, kan natuurlijk ook iets heel anders zijn wat bij jou past.

Ik denk ook dat je sombere gedachten je vast houden. Soms moet je je emoties als het ware manipuleren. Eerst doen daarna voelen. Depressieve gevoelens is a bitch. Ineens kondigt het zich weer aan en voel je je weer weg zakken. Soms helpt een goed nummer om even lekker uit je dak te gaan. Hardlopen werkt ook prima!

Schrijven kun je inderdaad goed. Want eerlijk gezegd lees ik nooit dit soort lange verhalen als begin post. Kennelijk kun je dit goed.

**Geplaatst**: 13-11-09 12:03

Geplaatst: 13-11-09 12:03

Heel erg herkenbaar. Vooral het wegvluchten van verplichtingen of dingen die ik mezelf opleg, het uitstellen en het niet goed kunnen meekomen met anderen. Ik studeer ook en ik zit ook op kamers en vooral in het begin voelde ik me eenzaam en vond ik het moeilijk om vriendschappen op te bouwen. Nu ben ik nog steeds lui, vind ik zelf, het liefste slaap ik zoveel mogelijk uit en mijn kamer is al maanden een troep. Ik kan ook heel goed plannen maken en dan uiteindelijk nauwelijks iets van het lijstje uitvoeren, en dan 's nachts wakker liggen omdat ik zo boos op mezelf ben en gefrustreerd omdat het niet loopt zoals ik wil. Ik probeer me er nu gewoon minder druk om te maken. Dan is dat allemaal maar zo. Betekent nog niet dat ik een slecht mens ben.

Wat me opvalt is dat je zo streng bent voor jezelf. Je mag niet wegvluchten in dit topic of in tv-series kijken, zelfs als je iets doet wat je leuk vindt zoals dansen vind je dat eigenlijk wegvluchten. Wegvluchten waarvoor? Dat je je niet kan concentreren op je studie is niet gek als je je niet lekker in je vel voelt. Al helemaal als je geen contacturen hebt. (Dat begreep ik tenminste eruit?) Ik lees in jouw stukje dat je jezelf nauwelijks toestaat om leuke dingen te doen en lol te hebben, dan vind ik het niet onlogisch dat jij je ongelukkig voelt... Ik geloof niet dat je emotieloos bent, ik denk dat jij heel hard hebt gevochten en dat je gewoon niet meer weet hoe je het aan moet pakken.

Wat MoriMann hierboven zegt is waar, natuurlijk is het beter als je meteen aan klusjes begint en ze niet uitstelt, maar probeer dat maar eens voor elkaar te krijgen als je hoofd al zo vol zit met andere dingen. Dat lukt niet. En nee dat komt niet omdat jij niet goed genoeg bent, 99% van de studenten en mensen zou daar moeite mee hebben, daar ben ik van overtuigd

.

Goed van je dat je die mail naar de studentenpsychologen hebt verstuurd! Dat is echt een goed begin. Ik ben er ook naar toe geweest en het heeft mij in ieder geval geholpen. Je zit nu in een negatieve spiraal wat betreft je gevoelens, gedachten en gedrag. Maar daar kom je wel uit. Je klinkt intelligent, je hebt inhoud en als ik afga op je andere berichten ben je zeker niet ongezellig. Nu denk je misschien, ja maar dit is internet... Klopt, ik denk alleen dat je jezelf onterecht te negatief afschildert

. Een saai, ongezellig, emotieloos en laks persoon had zo'n bericht niet kunnen schrijven....

Voornemens waar maken, een goede balans vinden tussen studie en leuke dingen doen, je negatieve gedachten veranderen, vriendschappen opbouwen en zelfvertrouwen krijgen zijn allemaal dingen die niet makkelijk zijn. Je moet weten hoe je dat moet doen, en dat gaat een stuk beter als je hulp krijgt. Volgens mij komt het wel goed met jou

**Geplaatst**: 13-11-09 12:26

Geplaatst: 13-11-09 12:26

Citaat:
Ik snap het soms ook wel, dat mensen geen zin in me hebben, ik ben op het moment gewoon niet gezellig. Soms zie ik mensen om me heen compleet dubbel liggen, en dan denk ik "jongens, wat was de grap", het is haast of ik geen emotie heb. Dat is wellicht nog het beste om te beschrijven. Ik ben niet verdrietig, ik ben niet boos, ik ben niet blij, ik ben niet... ik ben gewoon niks... ik ben gewoon emotieloos, ik voel me gewoon harstikke leeg. Er zijn nog maar weinig dingen waar ik echt blij van kan worden.

Hier herken ik me (sinds 2 jaar) helemaal in.
Alles ontgaat me gewoon en lijkt wel of je op automatische piloot maar verder gaat.
Contacten met vrienden kosten me erg veel energie omdat ik gezellig probeer te zijn, maar me niet zo voel. Je bent dan dus de hele tijd bezig met het houden van een soort show....en dat vreet energie.
Heb een tijdje geleden besloten dat ik dat ook niet meer trek en geen zin in heb, dus alles op een heel laag pitje gezet. Vrienden hebben het verder ook niet eens door.

Is er niemand in je omgeving die je kan helpen dingen op te pakken; ik ben ook zo'n uitsteller maar als iemand in mijn omgeving gemotiveerd is dan helpt dat een heel stuk.
Kan je niet met bv je vader of moeder afspreken dat ze af en toe even komen helpen; als je iets samen doet lukt het vast wel. Je heb vaak alleen maar even de aanzet nodig omdat de wil er wel is.

**Geplaatst**: 13-11-09 12:28

Geplaatst: 13-11-09 12:28

Shiloh, ik herken best veel van wat je vertelt uit de tijd dat ik nog op school zat en later studeerde. Dat is allemaal al best lang geleden, ik ben intussen al een aardig eindje opgeschoten en ik heb ook met veel van die dingen leren omgaan, tegen de lamp gelopen en weer opgestaan en doorgegaan

. Het was voor mij heel belangrijk om op te houden dingen te doen die anderen van me wilden. Dit ligt natuurlijk iets complexer dan dat het er nu staat, maar het kan geen kwaad om eens na te gaan bij jezelf welke dingen je nu eigenlijk doet omdat je er zelf achter staat. Overigens was het een psycholoog op de universiteit die mij op dat idee bracht, ik heb ook zo'n kortdurend traject gedaan en heb er toch veel uitgehaald. Mijn onderwerp was wel anders dan het jouwe, maar eigenlijk ging het in een moeite door en omdat je een mens bent, kun je zaken aan elkaar verbinden. Ik vind het dus super dat je de mail hebt verstuurd, ik hoop dat je snel een reactie krijgt en dat er opvolging komt aan je vraag.

Wat het hebben en houden van vriendschappen betreft, is het ook belangrijk om die vrienden te houden die je voor jezelf kiest. Ergens bij horen is aardig, maar ik denk dat het voor jou niet echt van wezenlijk belang is. Als je straks een beetje beter op weg bent, zul je merken dat je daar anders tegenaan gaat kijken. Je hebt alvast stappen gezet, vanaf nu gaat er echt wel iets voor je veranderen en het is goed dat je daar hulp bij krijgt.

Wat Siets zegt is trouwens waar, je kunt het allemaal heel goed op papier zetten, voor schrijfopdrachten hoef je niet bang te zijn in ieder geval

.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-11-09 12:40

Geplaatst door de TopicStarter : 13-11-09 12:40

Dankjewel voor de complimenten over het schrijven. Heb altijd veel bewondering voor andere mensen die dingen zo mooi kunnen verwoorden. Vind het zelf heel moeilijk, maar blijkbaar komt het op de een of andere manier toch vanzelf. Ik zou heel graag proberen zelf liedjes te schrijven en wellicht is het na jullie complimenten niet helemaal hopeloos. Haha.

@Sigrid: Gelukkig doe ik buiten het studeren nog wel een paar dingen zodat ik niet helemaal alleen opgesloten zit op mijn kamer. Ik heb een bijbaantje waar ik om het weekend werk en in mijn vrije weekenden probeer ik toch ook altijd wel iets te plannen. Of naar die vriendin, of naar mijn ouders, of mijn zus of whatever. Toch even de deur uit.

Verder ben ik dus weer begonnen met stijldansen, waarmee ik wel weer onder de mensen kom en ik merk wel dat dat me goed doet. Ik geef een meisje bijles 1 keer in de week en zo doe ik hier en daar wel dingen waarmee ik de deur uit kom, maar hoewel het wel helpt is het niet genoeg. Ik begrijp goed dat sociale contacten een belangrijk hulpmiddel is om uit deze dip te komen, maar ik wil ook niet dat op het moment dat die contacten wat minder worden, ik gelijk weer terug in die dip duik. Ik wil mijn geluk niet puur aan andere mensen ophangen. Ik wil gelukkig worden met mezelf!

Het opsplitsen lijkt me zo'n verkeerd idee nog niet. Misschien moet ik maar eens gaan accepteren dat ik het niet gewoon in 1 keer kan. Heb afgelopen week eindelijk mijn kamer opgeruimd gekregen, het heeft me 5 dagen geduurd, maar opgeruimd is die wel. Heb elke dag een beetje gedaan. Probleem is alleen dat ik op dat soort dagen dus ook bijna niet toe kom aan studeren. Het lijkt wel of ik maar een paar functionele uurtjes uit mijn dag geperst krijg.

Lijstjes en planningen maken helpt heel weinig. Ik kan ze maken en laat ze vervolgens net zo makkelijk weer links liggen. Of dan doe ik alle makkelijke dingen eerst om vervolgens bij de moeilijke dingen weer verder ga met niks doen.

@Felice: Ik vlucht weg voor mijn ongelukkigheid. Ik houd mezelf voor dat het beter gaat omdat ik weer dans. Terwijl het voor die paar uurtjes dat ik dans wel beter gaat, maar zodra ik thuis kom niet meer. Dat ik vind dat ik daarin wegvlucht, wil niet zeggen dat ik er niet van geniet hoor! Dat doe ik absoluut en vind ook echt wel dat ik dat verdien. Met wegvluchten bedoel ik ermee, dat ik mezelf een paar weken terug vol hield. "Ja, ik dans weer, het gaat weer lekker." nee, het gaat niet lekker, en daar moet ik gewoon eens eerlijk over zijn.

En hetzelfde geld eigenlijk voor de tv series en dergelijken, maar dan op een andere manier. Door te kijken, hoef ik mijn ongelukkigheid niet te voelen, kan ik mijn schuldgevoel wegstoppen. Zolang ik maar kijk, voel ik niks, inclusief het boos zijn op mezelf dat het niet lukt. Zodra de aflevering is afgelopen, zet ik dan maar weer zo snel mogelijk een andere op.

Met wegvluchten bedoel ik niet zozeer dat ik iets niet mag van mezelf, ik bedoel meer dat ik mezelf op dat moment voorhoud dat er niks aan de hand is. Ik vlucht weg voor mezelf, de zogenaamde "ontkenning". Het is dus niet dat ik het van mezelf niet mag die dingen, ik moet er alleen wel eerlijk over zijn.

En echt emotieloos, nee, misschien niet, ongelukkig zijn is immers ook een soort emotie. Maar echt blij heb ik me al tijden niet meer gevoeld. En oprechte interesse in iets? Op mijn echte passies na, nee ook niet echt.

Het klopt wel dat ik heel negatief over mezelf denk. En ik weet ook wel dat ik dat moet doorbreken, mezelf moet accepteren en zo... maar jah, hoe ga je jezelf in hemelsnaam leuk vinden als je al zo lang aan zoveel dingen aan jezelf ergert...

Oooh Noac, wat herken ik dat goed. Ik wil contacten en ik wil gezelligheid, maar het kost me inderdaad zoveel energie om gezellig te doen voor die anderen. Soms kan ik tussen de anderen zitten en gewoon 10 minuten compleet in mijn eigen gedachten zijn, er compleet somber bij zitten en ja, dat is voor hun natuurlijk ook niet leuk.

Helaas heb ik niet zo iemand in de buurt. Mijn ouders wonen toch ook weer een uur rijden en hoewel het hele lieve mensen zijn hebben ze zelf ook honderden dingen aan hun hoofd. Mijn zus (degene met asperger) kost ze ook enorm veel energie. Mijn moeder is zelf ook al jaren aan het strugglen met depressief. Mijn vader is geweldig en wil allemaal heel graag helpen en vergeet daarin zichzelf. Bovendien heb ik die uitstel en vergeetachtige karaktertrekjes ook van iemand overgekregen. Mijn vader is daar net zo erg in als ik. Had vorig jaar met hem afgesproken dat hij me elke ochtend om half 9 ging bellen of ik op school zat. De eerste week werkte dat super. Tot hij het begon te vergeten en ik het dus ook gewoon niet meer deed. Nee ze steunen me super, maar dat zijn niet de mensen waar ik het bij moet gaan zoeken.

@Lovely, Jij en andere hebben gelijk. Ik hang mezelf veel te veel op aan anderen. Aan de ene kant weet ik dat ik gelukkig moet zijn met mezelf en me niet druk moet maken over wat anderen denken. Maar welk mens wil stiekem nou eigenlijk niet geliefd zijn. PFf, dat is zo moeilijk. Bedankt, jou en de woorden van anderen geven me wel weer moed

Kennen jullie het liedje Freckles van Natasha Bedingfield? Ik heb nog nooit een liedje gevonden die zo EXACT beschrijft hoe ik me voel als dat nummer. Nu nog de positieve draai die dat nummer heeft vinden ...

Moet zeggen dat ik toch wel blij ben dat ik dit er gewoon op gezet heb. Jullie berichtjes doen me heel erg goed en jullie geven me veel stof tot nadenken. Als je het er altijd met dezelfde mensen over hebt, hoor je altijd dezelfde kanten, dezelfde meningen, dezelfde inzichten. En het is eigenlijk wel goed om gewoon eens frisse gedachtes hierover te horen. Dwingt me weer nog dieper naar mezelf te kijken en nog eerlijker naar mezelf te zijn.

**Geplaatst**: 13-11-09 12:47

Re: Ik voel me, ... leeg...

Geplaatst: 13-11-09 12:47

Als je straks bij die loog zit, zul je merken dat het erg prettig is om te praten over dingen zonder de geeikte reacties die je in je omgeving krijgt

. Geen ge-ja-maar aan je hoofd

.

En weet je, geliefd en populair zijn is belangrijk voor anderen, maar voor jou is het belangrijk om vrienden te hebben waar je wat mee kan. De rest is je kennissenkring en die staat nu eenmaal niet op de eerste plaats

.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-11-09 12:51

Geplaatst door de TopicStarter : 13-11-09 12:51

Lovely schreef:
Als je straks bij die loog zit, zul je merken dat het erg prettig is om te praten over dingen zonder de geeikte reacties die je in je omgeving krijgt . Geen ge-ja-maar aan je hoofd .

En weet je, geliefd en populair zijn is belangrijk voor anderen, maar voor jou is het belangrijk om vrienden te hebben waar je wat mee kan. De rest is je kennissenkring en die staat nu eenmaal niet op de eerste plaats .

Klinkt heel cliché, maar zit nu gewoon weer met traantjes in mijn ogen ...

Je hebt ook gewoon gelijk....

**Geplaatst**: 13-11-09 12:57

Geplaatst: 13-11-09 12:57

Niet huilen :(:)

.
Het kan ook helpen om als uitgangspunt te hebben dat je dingen doet die je wel wilt (en geen dingen die je niet wilt). Het is wel nodig om hierover na te denken en uit te knobbelen wat wat is. Je kan niet bij jezelf 's morgens bij het opstaan denken van 'wat wil ik nu', want het antwoord is dan waarschijnlijk dat je het liefst in je bedje blijft liggen en een film/serie kijkt. Je moet het dus iets breder leren zien en leren combineren met stomme dingen die je eigenlijk niet wilt (kamer opruimen, suf vak leren, tandarts). Het wegwerken van moetjes levert wel vaak een heel prettig opgeruimd gevoel op en dat maakt de film/serie erna wel weer leuker. Je kan dus meer waarde gaan hechten aan dat fijne gevoel achteraf, dat maakt de drempel misschien iets lager.

**Geplaatst**: 13-11-09 13:14

Re: Ik voel me, ... leeg...

Geplaatst: 13-11-09 13:14

Ik herken heel erg veel in de verhalen hier.. Het is een tijdje beter gegaan, maar ik merk dat ik nu weer echt aan het wegzakken ben, en ik krijg mezelf er niet uit gesleept.
Ook ik laat mijn studie versloffen, eerlijk gezegd hoor ik nu eigenlijk ook op school te zitten, maar ik krijg mezelf er gewoon écht niet toe gezet. En dat maakt me zo boos op mezelf, want zo ben ik helemaal niet, en zo wil ik ook helemaal niet zijn. Al die kleine dingen die ik moet doen, voelen als bergen. Ik zit ook het liefste de hele dag voor de tv, of blijf ik bed, alles om mijn gevoel uit te zetten en niet te hoeven denken en voelen.
Bij mij zijn de paarden ook een ontzettende steun. Het klinkt misschien stom, maar dat is eigenlijk de enige plek waar ik echt mezelf ben, waar ik even nergens aan denk en gewoon geniet. Waar ik niet alleen vrolijk doe, maar waar ik vrolijk bén.

Ik vind het zwak van mezelf dat ik me niet bij elkaar geraapt krijg, maar het lukt me gewoon niet. Ik vind het heel moeilijk om hieruit te komen, dus lees hier even mee!

**Geplaatst**: 13-11-09 13:19

Geplaatst: 13-11-09 13:19

Wow. Héél eng om je verhaal te lezen. Vooral omdat ik toch echt niet verwacht had dat er meerderen zijn die dit probleem hebben.Het is exact, maar dan ook echt exact hetzelfde als hoe ik in elkaar steek. Vooral het vinden dat je wegvlucht en je daarna nog rotter voelen.Er met mensen over praten en advies aannemen kan ik ook heel goed. Uitleggen wat er mis is ook. Lijstjes maken, planningen maken, ik kan het allemaal. Maar er écht wat aan doen? Dat lukt niet en dan wordt ik boos op mezelf.

Wat Lovely zegt vindt ik heel goed, ben daar de laatste tijd erg mee bezig. Ervoor zorgen dat wat je doet, dat je dat voor jezélf doet. Ik kan namelijk heel goed teksten schrijven voor anderen, huiswerk maken voor anderen, de tandarts bellen voor een afspraak met, juist, iemand anders.

Als ik dat soort dingen voor mezelf moet doen laat ik het liggen. Waarom? Omdat ik dat mezelf niet waard vind, denk ik. En doordat ik het niet doe, voel ik mezelf nog minder waard.Lekkere vicieuze cirkel, en de enige die je daar uit kan halen, ben je zelf. Ik probeer me daarom nu te richten op de dingen die ik zelf graag wil en goed voor elkaar wil hebben, en trots op mezelf te zijn als ik wel een keer iets gedaan heb. Er bestaat geen goede manier om iets te doen, de enige goede manier is JOUW manier.

En je hebt nu al een tekst geschreven, helemaal voor jezelf! Omdat je het waard bent

**Geplaatst**: 13-11-09 14:26

Geplaatst: 13-11-09 14:26

Dat er toch zoveel mensen zijn die zich hetzelfde voelen! Ik heb dit namelijk ook. Op sommige dagen kan ik lijstjes maken wat ik wil, het komt er gewoon niet van. In mijn geval is dat met dingen waar ik tegenop zie, (pittige stage.) Ben perfectionistisch en heel erg kritisch op mezelf, dus dan denk ik "het moet meteen goed, en omdat dat toch niet lukt, begin ik er niet aan." Uitstelgedrag kan een mens erg ongelukkig maken. Ik word dan pissig op mezelf, omdat ik niks doe, en dan doe ik ook meteen maar helemaal niks meer "het maakt toch niks meer uit"

Ik weet niet of perfectionisme ook zo'n probleem is bij jou Shiloh, maar het kan helpen om tegen jezelf te zeggen dat het niet uitmaakt of het goed gedaan hebt, als je maar íets hebt gedaan.

Verder snap ik dat je geen labeltje wilt, maar ook ik heb ad(h)d en herken me 100% in je verhaal. Ik heb meer add en minder die "h" er in. Op het sociale vlak heb ik het probleem dat ik juist niet te veel vrienden kan hebben. Sociaal contact onderhouden met nieuwe mensen vind ik lastig en heel vermoeiend, ook al vind het leuk. Je moet t gesprek op gang houden, letten op de ander, letten op hoe de ander jou interpreteert.. omdat dat zo vermoeiend is houd ik vaak nieuwe contacten af, terwijl ik het eigenlijk best gezellig vind.
Ik moet bv op een middag samen met iemand anders ook de tijd hebben om af en toe even weg te dromen of stil te zijn om na te denken, anders word ik echt te vol in mn kop, en mensen vatten stiltes vaak op als zijnde ongemakkelijk..

Ik zie dat veel goede tips al zijn gegeven hier, echt een aanvulling heb ik nu even niet, maar je hebt in ieder geval weer een reactie meer waardoor je weet dat je niet de enige bent die dingen zo ervaart

edit: nog vergeten te zeggen, maar de belangrijkste mening over jou die er toe doet is die van jezelf. Die van anderen maakt eigenlijk veel minder uit

als jij jezelf maar accepteert, doen anderen dat ook veel sneller.

**Geplaatst**: 13-11-09 15:29

Geplaatst: 13-11-09 15:29

Ook ik herken me heel erg in je verhaal ts. En het is wel toevallig dat ik net gisteren een mail heb verstuurd voor de schoolpsycholoog.

Een oplossing heb ik dus helaas niet. In theorie weet ik precies wat ik moet doen maar in de praktijk werkt dit dus niet. Er zijn wel periodes dat het beter gaat maar een kleine tegenslag en ik zit weer op mijn gat.

Probeer wel trots te zijn op de dingetjes die wel goed gaan. Als jij een lijstje hebt gemaakt met 5 dingen die je wou doen die dag maar je hebt maar 1 ding gedaan dan heb je iig dat ene ding gedaan. Daar mag je dan best trots op zijn.

Ik lees hier verder mee maar voor nu gaat mijn pc uit en ga ik 1 taakje doen van mijn waslijst

**Geplaatst**: 13-11-09 15:37

Geplaatst: 13-11-09 15:37

sterkte meis ik begrijp je.

**Geplaatst**: 13-11-09 15:47

Re: Ik voel me, ... leeg...

Geplaatst: 13-11-09 15:47

Ik heb precies hetzelfde hoor, en helemaal nu met dit weer... ik heb ook bijna geen vrienden, tenminste geen vrienden waar ik wat aan heb en waarom niet? I don't know...
mijn map ligt ook al weer 3 dagen dicht ik kan me er niet toe zetten, terwijl ik dacht dat het toch wel een opleiding was die echt bij mij zou passen.ben al 1 keer gezakt en dat maakt me heel onzeker en ben bang dat ik weer ga zakken

**Geplaatst**: 13-11-09 16:46

Re: Ik voel me, ... leeg...

Geplaatst: 13-11-09 16:46

Apart dat toch veel mensen het zelfde gevoel hebben. Dat je zo veel dingen kan hebben en toch niet gelukkig bent..

Ik herken het ook hoor. Bijna geen motivatie, alles op het laatste moment en alles zo beetje op de automatisch piloot doen. Terwijl je juist vol met ideeën en plannen zit, maar gewoon geen idee hebt hoe je het moet gaan aanpakken..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-11-09 17:01

Geplaatst door de TopicStarter : 13-11-09 17:01

Zoveel lieve bemoedigende woorden en pb'tjes...

De afspraak staat, over 2 weken, de 27ste... Dat is wel lekker snel opzich, gelukkig.

Ik heb zojuist het onderschrift van Felice uitgeprint en boven mijn monitor gehangen. Ik vind hem zo mooi! Het is een mooi motto om me op te gaan richten...

Be who you are and say what you feel. Cause those who mind don't matter, and those who matter don't mind!

Merel90, ik zag jou avatar, en moest gelijk aan deze denken...
Afbeelding

Ik ken het gevoel van zwakte en dat is zo geen leuk gevoel. Ik hoop dat dit topic jou ook helpt. En iedereen die eigenlijk met dezelfde dingen zit.

Je hebt gelijk Yinka, het is heel apart dat er zoveel mensen zijn met hetzelfde gevoel. Ergens is het fijn te weten dat ik niet de enige ben, aan de andere kant zou ik willen dat niemand zich zo voelt als ik :oo

@dwaallicht. Daar kaart je iets heel aparts aan. Ja, als ik eerlijk naar mezelf kijk ben ik heel perfectionistisch. Wil ook altijd heel graag zelf de touwtjes in handen nemen. Ik ben niet snel tevreden met wat ik gedaan heb. Als ik een tentamen heb gehaald, maar er eigenlijk niks voor gedaan heb, kan ik me er niet oprecht blij over voelen. Als ik weer een filmpje van mijn muziek op youtube heb gezet, vind ik het wel mooi, maar hoor ik ondertussen toch ook wel weer 10 dingen die ik niet mooi vind en eigenlijk nog aan wil passen.

Ja, absoluut, ik ben niet snel tevreden.

Ben trots op je DarkShines, dat je die mail verstuurd hebt. Je hebt gelijk, ik moet leren de positieve dingen te zien. Zien wat ik wel gedaan heb, en niet alleen maar wat ik nog niet gedaan heb.

**Geplaatst**: 13-11-09 17:07

Geplaatst: 13-11-09 17:07

Ik herken dit ook. Heb hetzelfde meegemaakt. Studeerde geneeskunde, eerste jaar ging goed. Ik had veel plezier in de colleges, ging braaf naar de colleges toe en leerde ook netjes.. Het jaar daarna, toen is dat minder geworden.. Ik faalde een paar keer voor een tentamen, en moest daardoor bepaalde blokken overdoen. Ik ging niet meer naar colleges toe en deed ook aan "zelfstudie". De zelfstudie was bij mij gewoon vluchten en uitstellen voor het leren. Mijn scores werden er ook niet echt beter op, en net als jij ga je dan jezelf nog meer in de put praten.. Omdat je dan het idee krijgt dom te zijn.. en kwaad wordt op jezelf waarom het niet lukt..

Uiteindelijk ben ik ook naar een studentpsycholoog gegaan, en dat heeft me heel erg geholpen. Het is niet zo dat de eerste keren je meteen het effect zult merken.. maar geleidelijk leer je je zelf wel beter te begrijpen. Bij mij was het eigenlijk gewoon omdat ik het idee van arts worden me beangstigde. Ik wilde eigenlijk niet zo veel verantwoordelijkheid dragen als arts.. En ontkende dit, omdat ik dacht dat ik dit moest doen van mezelf.. Ik had de kans op een goede baan, en was door de numeros fixos heen gekomen.. dan laat je die kans toch niet liggen.. En dat heb ik uiteindelijk ingezien dat het dat is wat me eigenlijk tegenhield om echt effectief te studeren. Ik ben toen eerst begonnen met een bijbaantje, ook om er uit te komen en weer in een ritme te komen.. Want studie oppakken is nooit echt makkelijk. En nu dit jaar ben ik een nieuwe studie begonnen, volg de colleges en het gaat eindelijk beter. Omdat ik nu dat doe wat ik eigenlijk echt wil.

Dus ik kan je de studentenpsycholoog echt aanraden.. En omdat ik ook altijd een uitsteller ben.. zou ik je het advies willen geven om niet te mailen, maar om te bellen en een afspraak te maken. Bellen kun je minder goed uitstellen dan mailen. 1ste keer zul je gewoon een kennismakings gesprek krijgen, en dan kunnen ze kijken hoe ze je helpen. Er zijn vele cursussen die je op de goede weg kunnen brengen die ze je aan kunnen bieden.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt, en misschien is het belangrijkste om te vragen waarom je het eigenlijk uitstelt. Ook al is dat soms 1 van de moeilijkste vragen die je kunt stellen, en soms heeft het ook tijd nodig voordat je hierop het antwoord weet. In iedergeval geef jezelf niet de schuld, of wees boos op jezelf. Wat gebeurd is is gebeurd, verleden kun je niet veranderen, alleen je toekomst, dat kun je beinvloeden. Als je je zelf de schuld geeft, maak je de berg om wat te doen alleen maar groter. Probeer het aan te pakken in kleine stapjes, en niet meteen naar perfectie te streven. Door de drempel zo laag mogelijk te houden, is het makkelijker om ook daadwerkelijk actie te ondernemen.

En laat je niet gek maken door een tijdslimiet, iedereen heeft zijn eigen tijd die die nodig heeft voor het studeren en om zijn weg te vinden. Een jaar is niet veel, en heb vertrouwen dat je er wel zult komen, wat voor weg je leven ook zal volgen.

**Geplaatst**: 13-11-09 17:40

Geplaatst: 13-11-09 17:40

Falona schreef:
Klinkt voor mij ook erg herkenbaar. Zo ben ik ook door mijn studie heen gewandeld. In het begin braaf naar alle college's, later niet meer zo braaf tot helemaal niet en uiteindelijk toch maar wel omdat dat soms net genoeg was om de tentamens te halen en ik dan toch weer een stapje verder was.

Ik weet niet meer hoe ik die tijd door ben gekomen, maar ik kan nu wel zeggen dat ik gelukkig ben. Leuke man, huisje, paardje en baan. Nee, niet alles is gelopen zoals ik eigenlijk had gewild, maar ik ben uiteindelijk wel op de goede plek uitgekomen.

Ik kan mij eigenlijk hier volledig bij aansluiten... En wil daarom dit bericht ook plaatsen als bevestiging dat het echt, echt wel goedkomt :(:)

2 jaar terug zat ik ook nog aan mijn studie. Alleen maar te bokken (modereren), paarden doen, boeken lezen, tv kijken, skaten, en verder af en toe wat aan de studie. Heel erg met vlagen werken. Uiteindelijk, ben trouwens deze zomer afgestudeerd, toen ik al een jaar aan het werk was bij een waanzinnige fulltime job, heb ik na 7 jaar ook mijn opleiding afgerond. Ik heb een eigen huis, een super vriend, een hartstikke leuke baan, geweldige paarden, financiële rust, toffe vrienden/innen.

Wat mij persoonlijk goed heeft gedaan was die baan, ontdekken dat ik echt wel wat waard was in het leven en dingen voor elkaar kon krijgen. Tel daarbij een stimulerende baas op, leuk werk, uitdaging en alles. Ook in die periode veel downs gehad, maar uiteindelijk is het gelukt.

Stel vooral ook niet te hoge doelen. Wees oprecht tevreden met 1 klein ding per dag, laat los alles 'wat je zou moeten doen', maar kijk naar wat je wel bereikt hebt, en voel je ook niet ál te schuldig en negatief en rot over alles wat je niet gedaan hebt. Want daar heb je uiteindelijk niks aan, behalve een rotgevoel, en je komt er niet mee verder, want dat schuldgevoel zorgt er echt niet voor (iig niet bij mij), dat je het wel gaat doen...

**Geplaatst**: 13-11-09 18:34

Geplaatst: 13-11-09 18:34

Shiloh schreef:
Ben trots op je DarkShines, dat je die mail verstuurd hebt. Je hebt gelijk, ik moet leren de positieve dingen te zien. Zien wat ik wel gedaan heb, en niet alleen maar wat ik nog niet gedaan heb.

Mijn eigen goede advies aan jou heeft gewerkt voor mezelf

. Ik heb gedaan wat ik wou doen (grote berg afwas wegwerken).
Wat goed dat je al zo snel een gesprek hebt. Het kan je zomaar dat steuntje in de rug geven. Ik heb maandag eerst een gesprek met mijn studieloopbaanbegeleider.

**Geplaatst**: 13-11-09 20:10

Re: Ik voel me, ... leeg...

Geplaatst: 13-11-09 20:10

Het is in ieder geval erg goed dat je je bewust van bent hoe je er nu voor staat en dat je dat concreet kan verwoorden. Want dat is toch het eerste stapje op weg naar verbeterering.

Neem kleine stapjes tegelijk. Jij zou waarschijnlijk graag willen dat het allemaal veel sneller gaat, stelt hoge doelen waaraan je niet kunt voldoen...dan zinkt de moed je in de schoenen...laat je de boel versloffen...ga je negatief over jezelf denken (zie je wel...ik kan het niet/ik ben waardeloos). Voel je je weer klöte...zie je nog erger tegen dingen op. En zo glij je dan langs die spiraal naar beneden.

Maargoed, een spiraal is rond en er is een weg terug omhoog. Alleen moet je dat afglijden eerst blokkeren. Ik denk dat je daarmee al op weg bent. Je bent je bewust, je wilt dingen anders gaan doen.
Nu is het tijd om om te keren en stapje voor stapje de weg terug naar boven te gaan bewandelen.

Ik hoop dat je veel aan dit topic hebt, want ik denk dat er best veel mensen zijn die zich in jouw verhaal herkennen.

Zet em op meid! Terug naar de top

**Geplaatst**: 13-11-09 22:23

Geplaatst: 13-11-09 22:23

heb niet het hele topic gelezen.. ff geen tijd voor dus daarom reageer ik ff op de OP

meis.. ik herken me zo in je verhaal.. ik ben, na heeeel lang aandringen en er heel lang tegen aan te hikken, naar een psych gegaan.. en 2 weken geleden heb ik testen gedaan en daar kwam uit: dysthyme stoornis.. en ADHD (maar dat moet nog verder onderzocht worden dus misschien kan het ook wel ADD zijn)
maar google eens op dysthyme stoornis.. misschien herken je jezelf er wel een beetje in..

succes

Nomineer dit bericht ×