Libiris schreef:Weet totaal nog niet hoe er mee om te gaan want hij blijft natuurlijk nog maar een kind van 5
Het belangrijkste is om hem gewoon als hem te zien. Niet te vergelijken met broertjes, leeftijdgenoten, het achterneefje van de buurvrouw of kinderen op tv. Wat de situatie ook is: hij blijft jouw zoontje en zijn eigen persoon, en sta daar open voor. Volgens mij is dat in alles het allerbelangrijkste, om je kinderen de mogelijkheden te geven zichzelf te zijn.
[quoteEn wanneer weet je nu of je de juiste beslissing maakt?[/quote]
Heel simpel: dat weet je nooit. Je weet het vaak zelfs niet achteraf. Want wat als... en dan misschien... Je weet het niet, de meesten hebben geen werkende kristallen bol liggen en dat is ook niet erg. Gewoon je best doen, en nemen hoe het komt.
Dus vooruit kijken, en niet voortdurend met spijt achterom. Als je een beslissing neemt, doe je dat met de beste bedoelingen... Dat is genoeg. Meer kun je niet doen.
(En, je weet ook nooit zeker wat oorzaak en gevolg is. Valt iemand buiten de klas omdat hij/zij een jaar jonger is? Of omdat hij/zij gewoon een hele andere benadering heeft? Of gewoon sociaal niet zo makkelijk als anderen - ongeacht leeftijd? Je hebt geen enkele garantie dat het met een andere beslissing beter was geweest... )
Citaat:
En dan heb ik mijn grootste zorg nog niet geuit… Hoe en wat zal het doen met zijn broertje van 6… vaak geeft de jongste al het antwoord voordat hij antwoord kan geven.
Ook hier geldt denk ik vooral: geef ook de oudste vooral de kans om zichzelf te zijn. Ga niet vergelijken maar laat beide kinderen merken dat ze gewoon zichzelf zijn, en verschillend. Gun ze dus ook hun eigen activiteiten, hun eigen hobby's, doe ook dingen apart, zodat ze elk hun eigen plekje hebben en hun eigen persoonlijkheid kunnen ontwikkelen.
Als de jongste steeds voordringt mag hij best leren (moet hij leren zelfs) dat hij soms gewoon niet aan de beurt is, al weet hij nog 100 keer het antwoord.