Bokt.nl

brittje88 schreef:

Ik heb idd in principe 9 maanden de tijd gekregen om afscheid te nemen. Maar daarnaast begint het rouwen al bij de keer dat je hoord dat hij ongeneeselijk ziek is en nog hooguit een jaar hebt. Die datum komt steeds dichter bij en je gaat je heel erg afvragen waar gaat hij heen, hoe gaat het straks zijn. Het is gewoon ook een hele marteling om het zo maar even te noemen. Ik vond het vreselijk. Het steeds veder af zien takele en het kaal worden opzet worden maar toch ook dun worden.
Ik wou dus aan de ene kant dat het gewoon plotseling was gebeurd, maar aan de andere kant heb me wel erop voor kunnen bereiden.

Toekie schreef:

Heel herkenbaar Brittje! Ik heb tien maanden de tijd gehad om afscheid te nemen. Die tijd hebben we ook bijzonder goed benut, zijn heel speciale maanden geworden. Maar het aftakelen is inderdaad afschuwelijk om te zien. En je kan er NIETS aan doen. Mijn mooie, trotse, lieve papa was op het laatst een compleet uitgemergeld zielig hoopje mens.

Even een voor iedereen!

Denica schreef:

Toch wel mooi om dan op zo'n plek die ook echt bijzonder was voor je vader de as uit te strooien. Mijn moeder is gewoon begraven, ik kom er alleen niet zo vaak omdat ze dus nog in mijn oude woonplaats ligt en wij inmiddels zijn verhuist (het is nu zo'n 40 minuten rijden met de auto denk ik)
gelukkig woont mijn familie er nog wel, dus als ik daar ben ga ik soms ook wel even langs de begraafplaats.

slimmerik schreef:

Mijn vader is in mijn armen gestorven. Hoewel ik 100 kilometer van huis woon en altijd gedacht had dat ik er niet bij zou zijn, was ik de enige. Een heel emotioneel maar speciaal moment.

Bellatrix schreef:

slimmerik schreef:

Mijn vader is in mijn armen gestorven. Hoewel ik 100 kilometer van huis woon en altijd gedacht had dat ik er niet bij zou zijn, was ik de enige. Een heel emotioneel maar speciaal moment.

Dat is wel heel apart.
En dat moet idd wel heer speciaal gevoelt hebben.

Toekie schreef:

Prachtig omschreven Brittje! Dat van die windvlaag... is ook echt iets voor mijn vader.
Mijn broer en ik hebben nog niet zo lang geleden de as opgehaald bij het crematorium. Het is verdeeld in twee kleine urnen. We hebben speciale documenten. Met één urn gaan we naar papa's geboorte-eiland Rhodos (Griekenland) waar ook zijn moeder ligt begraven. We zullen hem daar uitstrooien óf de urn begraven langs zijn moeder. Daar is namelijk nog een plek voor een graf, beide plekken heeft mijn vader vroeger gekocht. Ik heb de as trouwens wel even bekeken. Heel bizar!

Denica schreef:

Lijkt me idd zeer apart, aan de ene kant wel mooi maar misschien ook wel eng. Het lijkt me zo raar.

Britt, ongelovelijk he hoe moedig ze dan kunnen zijn. Ik weet nog dat mijn moeder ondanks haar pijn en zwakheid nog altijd erop stond om zelf de trap af te gaan als ze weer met de ambulance naar het ziekenhuis moest. Ze wilde echt niet gedragen worden.

slimmerik schreef:

Ik vond het alleen zo sneu voor mijn moeder. Die sliep al maanden op een stretcher naast mijn vader. Die nacht wilde ik haar rust gunnen en sliep ze boven. Toen zijn ademhaling onregelmatig werd heb ik haar wakker gemaakt en de HA gebeld. Toen mijn moeder zich snel ging aankleden is hij in mijn armen overleden.

Toekie schreef:

Jee dat is heftig Slimmerik! Maar toch ook bijzonder...

Trouwens, na de dienst in het crematorium ben ik samen met mijn moeder tot aan de ovens meegegaan met de kist. Ik heb de kist de oven in zien gaan. Dit wilde ik graag, het ging heel rustig en we kregen alles duidelijk uitgelegd.

[edit] Nu vraag ik me regelmatig af; waar haalde ik de kracht toen vandaan? Voel me nu niet meer bepaald sterk.