Ladymadonna, zeg me aub niet dat dat kreng ergens in Europa is aangetroffen
Mijn vriend heeft me tijdens onze reis in Lapland 1 compliment gegeven wat voor mij onbetaalbaar was en nog steeds is: hij had me nog nooit zo gelukkig gezien als ginds, met zelden iets anders dan prachtige ongerepte natuur om ons heen.
Wanneer we naar Frankrijk op vakantie gaan is dat per auto. En echt iedere keer, hoe verder we naar het Noorden rijden hoe meer ik ga walgen van alle beton dat steeds meer en meer het landschap vult. Hoe dichter bij huis, des te meer grijze massa die de plek inneemt van groen en kleur. Het bedrukte gevoel van steeds drukkere stukken autostrade, tankstations en steden.
Telkens opnieuw denk ik "als we nu omkeren, ben ik over X tijd terug bij tante". Hoe noordelijker en dichter bij huis, hoe groter die drang tot omdraaien wordt, en per vakantie wordt de krop in mijn keel groter tijdens de rit naar huis.
Ik ben goddank blij om dan mijn beestjes terug te zien. Om mijn vrienden te zien en te horen. Maar die eerste weken is eveneens omschakelen. Terug in die rush raken die we hier kennen. Aanpassen aan onze lokale voeding, en afkicken van de relaxen gewoontes van ginderachter.
En vooral... In- en intriest elke dag uit eender welk raam in huis uitkijken op muren en beton van de huizen om ons heen.