Bokt.nl

**Geplaatst**: 17-07-15 10:07

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 17-07-15 10:07

Nee was een grapje, maar in mijn hoofd was het grappiger

**Geplaatst**: 17-07-15 10:20

Geplaatst: 17-07-15 10:20

Poiuytrewq schreef:
Nee was een grapje, maar in mijn hoofd was het grappiger

Dat is dan ook wel weer grappig

**Geplaatst**: 17-07-15 10:38

Geplaatst: 17-07-15 10:38

Haha. Twee stuks is ook druk genoeg

**Geplaatst**: 17-07-15 10:41

Geplaatst: 17-07-15 10:41

Poiuytrewq schreef:
Haha. Twee stuks is ook druk genoeg

Dat geloof ik direct.
En dan zit je nog niet eens in de tornado leeftijd.

**Geplaatst**: 17-07-15 14:00

Geplaatst: 17-07-15 14:00

.

Laatst bijgewerkt door kwita op 17-07-15 14:01, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 17-07-15 14:01

Geplaatst: 17-07-15 14:01

SandraVerl schreef:
kwita schreef:
ik vind bovenstaande zin echt belachelijk!( En wij zijn gezegend met een gemakkelijk kind) als het al eens gejengel is dan heeft ze vaak een virus onder de leden en is er ook echt wat!

Wat is er belachelijk aan? Als zij het zo ervaren? Ik moet er ook niet aan denken hoor, 80 uur werken en dan nog aandacht voor een kind moeten hebben. Sowieso is 80uur werken niets voor mij. En ik snap dat als je zoveel werkt dat je dan quality time voor elkaar wilt hebben en niet dat er nog een persoontje rond loopt. Dus wat is er zo belachelijk aan? Dat iemand dingen anders ervaart dan jij?

Daarom vind ik zoveel moeders zo irritant (lezen mensen! Niet alle moeders dus, dus voel je vooral niet aangevallen) . ze kunnen/willen zich niet verplaatsen in mensen die bewust geen kinderen willen.

Nou ik denk dat jij het niet goed begrijp ik kan me heel goed verplaatsen in anderen ook zonder kinderwens.... maar als ik ergens voor ga dan ga ik niet klagen dat ik zo veel uren moet werken , ook daar heb je zelf voor gekozen en dan kun je heel goed quality time hebben als gezin samen! en over dat feit wordt niet gedacht nog besproken!

dat wilde ik duidelijk maken

**Geplaatst**: 17-07-15 14:35

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 17-07-15 14:35

Wij twijfelde ook altijd, we vonden kinderen wel leuk. Maar ik zag me zelf nog niet zo dat huisje boompje beestje "leventje" hebben.

Maar goed, ben pas 22 jaar. Dus dacht zie het Tot die tijd wel.. al is mijn vriend een stuk ouder.
Wou dus ook geen jaaaren meer wachten, anders is hij weer te oud

Toen ik ineens zwanger was, was het eigenlijk ook gelijk goed.
Was even schrikken en bezinken.
Maar het voelde gelijk als of het altijd al zo was.
Nu kan ik mezelf niet meer voorstellen dat er hier geen klein ukkie komt

En dat chaos leventje voor me zwangerschap kan ik me al helemaal niet meer voorstellen haha.

**Geplaatst**: 17-07-15 14:41

Geplaatst: 17-07-15 14:41

Sleeper schreef:
Ik ben er van overtuigd dat op het moment dat iets in je lichaam begint te roepen om een baby dat alle argumenten; overbevolking, geweld, en weet ik wat er nog meer bijgehaald wordt, allemaal wegvallen. Volgens mij is het willen krijgen van een kind een oergevoel waar geen enkel zinnig of onzinnig argument tegen op kan. Het is een (dierlijk) instinct en dat kind moet er dan gewoon komen.

Vind jij dat of is dat zo? Ik vind dat namelijk redelijk onzin. Ik heb namelijk wel moeder gevoel. Sterker nog, Ik denk dat ik een hele geode moeder zou zijn. Maar of ik het ook wil is het tweede, en die twijfels gaan echt neit weg door dat dierlijke instinct. Ik kan namelijk rationeler denken dan een dier, dus zo dierlijk is het niet.

**Geplaatst**: 17-07-15 14:56

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 17-07-15 14:56

Hier ook twijfels.
Heb altijd geroepen sinds ik mijn paard heb ik wil geen kinderen.
Maar laatst dacht ik zwanger te zijn maar dit bleek niet het geval. Toen ik het telefoontje kreeg van het bloedonderzoek dat ik niet zwanger was toen ging er wel bij mij een knop om eerlijk gezegd.
Maar nu is mijn vriend nog aan het denken of hij het nog wel wilt, hij heeft namelijk al 2 kids van een vorig huwelijk die 14 en 11 zijn, waarvan we alleen de oudste zien/mee mag naar papa.

Tuurlijk heb ik nog wel de twijfels over tijd voor mezelf, financiële middelen enz, maar de bergen die ik daarvoor zag die heb ik niet meer.

**Geplaatst**: 17-07-15 15:21

Geplaatst: 17-07-15 15:21

Joolien schreef:
Sleeper schreef:
Ik ben er van overtuigd dat op het moment dat iets in je lichaam begint te roepen om een baby dat alle argumenten; overbevolking, geweld, en weet ik wat er nog meer bijgehaald wordt, allemaal wegvallen. Volgens mij is het willen krijgen van een kind een oergevoel waar geen enkel zinnig of onzinnig argument tegen op kan. Het is een (dierlijk) instinct en dat kind moet er dan gewoon komen.

Vind jij dat of is dat zo? Ik vind dat namelijk redelijk onzin. Ik heb namelijk wel moeder gevoel. Sterker nog, Ik denk dat ik een hele geode moeder zou zijn. Maar of ik het ook wil is het tweede, en die twijfels gaan echt neit weg door dat dierlijke instinct. Ik kan namelijk rationeler denken dan een dier, dus zo dierlijk is het niet.

Ik ben het er wel mee eens. Mijn kinderwens zit zo diep, het is geen kwestie van willen maar van proberen straks. Mijn kinderwens heeft niks maar dan ook echt niks met rationeel denken te maken.

**Geplaatst**: 17-07-15 15:26

Geplaatst: 17-07-15 15:26

Natuurlijk heeft het verlangen zélf niets met rationeel denken te maken, dat is logisch. Maar je kunt wel rationeel beslissen om, ondanks een kinderwens, niet aan kinderen te beginnen.

**Geplaatst**: 17-07-15 16:10

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 17-07-15 16:10

Dat lijkt mij ook, je kunt wel een diepe kinderwens hebben maar als je bijv. 2 ton schuld hebt, werkeloos en op een houtje moet bijten dan zal je ook eerder geneigd zijn om te zeggen.. Nu even niet. Is niet handig. Tegenwoordig is een spermabank ook zo bezocht, maar vrouwen gaan liever voor een ‘eigen’ partner, dus ook daar kan wel rationeel gedacht worden.

Hetzelfde als al die problemen in de wereld. Die kunnen peanuts zijn en verdwijnen bij een kinderwens of zwangerschap. Maar je kan het ook omdraaien. Dat je door al die problemen dus extra zorgen hebt over die mini-you. En dat daar dan de twijfel toeslaat. of juist doorslaat naar toch maar niet.

**Geplaatst**: 17-07-15 16:58

Geplaatst: 17-07-15 16:58

Sammie schreef:
Dat lijkt mij ook, je kunt wel een diepe kinderwens hebben maar als je bijv. 2 ton schuld hebt, werkeloos en op een houtje moet bijten dan zal je ook eerder geneigd zijn om te zeggen.. Nu even niet. Is niet handig. Tegenwoordig is een spermabank ook zo bezocht, maar vrouwen gaan liever voor een ‘eigen’ partner, dus ook daar kan wel rationeel gedacht worden.

Hetzelfde als al die problemen in de wereld. Die kunnen peanuts zijn en verdwijnen bij een kinderwens of zwangerschap. Maar je kan het ook omdraaien. Dat je door al die problemen dus extra zorgen hebt over die mini-you. En dat daar dan de twijfel toeslaat. of juist doorslaat naar toch maar niet.

tja,en als je nagaat dat een kind ook nog ongeveer 100.000 euro kost tot zijn 20 ste....kun je inderdaad beter geen schulden hebben maar eerder een lening afsluiten

**Geplaatst**: 17-07-15 16:59

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 17-07-15 16:59

**Geplaatst**: 17-07-15 17:32

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 17-07-15 17:32

Mijn vriend heeft ook een account op bokt, ik laat jullie niet in een paar minuten verpesten wat ik in maanden voor elkaar heb gekregen. Hou op!

**Geplaatst**: 17-07-15 17:40

Geplaatst: 17-07-15 17:40

lieveli schreef:
Mijn vriend heeft ook een account op bokt, ik laat jullie niet in een paar minuten verpesten wat ik in maanden voor elkaar heb gekregen. Hou op!

**Geplaatst**: 17-07-15 17:57

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 17-07-15 17:57

In Duitsland zeggen ze voor elk kind een Porsche. Misschien dat dat helpt?

**Geplaatst**: 17-07-15 20:29

Geplaatst: 17-07-15 20:29

Ik ben, toen ik nog jonger was, altijd stellig geweest: voor mij geen kinderen. Geen hekel aan kids, in tegendeel, sta met liefde voor de klas en vond het juist altijd prima om ze om 15.00u weer naar huis te kunnen sturen :Y)

Vriend (inmiddels man) leren kennen op mijn 21e met wel een hele duidelijke kinderwens. Die hele uitdrukkelijke 'nee' is in 6 jaar tijd wel veranderd in een 'misschien.' Maar wel een hele twijfelende misschien. Want ik ben nogal van de zekerheden, weet graag hoe iets uit zal pakken en het definitieve van een kind benauwde me enorm. Bovendien genoeg rationele argumenten te bedenken om niet aan kinderen te beginnen.

En nu, nu kan ik diezelfde argumenten nog steeds bedenken. En hou ik nog steeds van zekerheden. En twijfel ik nog steeds af en toe. En ben ik 34 weken bewust & gepland zwanger van ons eerste kindje

Kan me nog steeds niet écht iets voorstellen bij die oergevoelens die veel moeders schijnen te krijgen, nog steeds geen sprake van rammelende eierstokken. Dus ja, misschien ben ik straks wel zo'n moeder met spijt, die er liever niet aan begonnen was.

Waarom ik dan nu toch zwanger ben? Omdat ik samen ben met de enige man waarmee ik het (op dit moment iig) aandurf om een kindje op de wereld te zetten. Omdat ik denk dat dit onze relatie nóg meer kan verdiepen. Omdat ik denk dat mijn lief een fantastische papa is. Omdat het me toch ook wel heel leuk lijkt (ja en ik ben me er goed van bewust dat het echt geen rozengeur en maneschijn is, misschien zelfs te goed). Omdat de keus voor je uitschuiven ook een keus is, op een gegeven moment ben je toch te oud om kinderen te krijgen. Omdat ik ook genoeg voorbeelden zie van gezinnen waar het wél goed gaat. Omdat ik inmiddels een hoop van die rationele argumenten kan ondervangen: goede relatie, fijn huis, allebei een goede baan, geen wilde stappers, inmiddels durf en kan ik ruimte maken in mijn leven en een stapje terugzetten. En vind het nog steeds eng, nog steeds bang dat 'het' gevoel niet komt, maar terug kan ook niet meer

Dus ga ik het grote avontuur aan, geniet zoveel mogelijk en zie ik wel hoe het loopt!

**Geplaatst**: 17-07-15 21:03

Geplaatst: 17-07-15 21:03

Wij wilden allebei heel graag een kind, maar ik had voor mijzelf wel een ultimatum gesteld: vóór m'n 27e, anders zou ik een paard kopen. Vond (en vind nog steeds) dat ik daarna te oud zou zijn. We hadden mazzel: ik was net twee weken 24 jaar toen we ouders van onze kanjer werden. Inmiddels is die kanjer letterlijk een kanjer (steekt ver boven mij uit) van 15 jaar.
Twijfel is er alleen geweest toen hij er net uitgeplopt was: hebben we hier wel goed aan gedaan? Kunnen we dit wel? Maar dezelfde dag nog kwamen we tot de ontdekking dat we het echt wel zouden redden, wat een rijkdom!

**Geplaatst**: 17-07-15 21:08

Geplaatst: 17-07-15 21:08

Ik heb nooit getwijfeld over het hebben van kinderen, ben dol op kinderen. Maar ze kwamen er nooit... Mijn ex man had een probleem en dus konden we geen kinderen krijgen. Heb ik het heel lang heel erg moeilijk mee gehad. Uiteindelijk zijn we na 25 jaar gescheiden (niet door kinderwens, maar door ontrouw van zijn kant) en ik ben nu alweer 4 jaar samen met een hele lieve helemaal tegekke man, die uit zijn vorige huwelijk een zoon heeft. Die is nu 12 jaar, een heerlijke knul waar ik helemaal dol op ben en gelukkig is dit ook wederzijds. Natuurlijk zijn er wel eens strubbelingen of gedoe, maar dat is logisch. ik ben dolgelukkig nu, had nooit gedacht dat ik toch nog kinderen zou hebben en ik heb er toch een. Een superdeluxe cadeautje

**Geplaatst**: 17-07-15 21:29

Geplaatst: 17-07-15 21:29

Dee_Es schreef:
Als ik klaar ben met mijn studie ben ik 31 dus dat is wel een moment om serieus na te gaan denken over kinderen. Ik weet dat mijn ouders en schoonouders dolgraag nog meer kleinkinderen zouden willen maar ik ben er nog niet zo zeker van. Het is toch ook wel heel zwaar.

En dan komt er nog bij dat als ik er 1 wil ik er ook meteen 2 wil. Ik zou het mijn kind niet aan willen doen om enigst kind te zijn. De band tussen broer/zus is zo bijzonder en belangrijk.

En dan zijn er nog alle risico's. Mijn ouders hebben een heel zwaar leven vanwege hun kinderen. Allemaal zaken waar ze 0,0 invloed op hebben maar die wel zijn gebeurd. Ik denk niet dat ik het zou trekken.

En aan de andere kant verlang ik ook wel naar het droomplaatje van een liefdevol gezin, oma worden, alles erop en eraan.
Ach, vroeg moeder worden zit er al lang niet meer in dus ik twijfel nog wel even door

Oh en een aantal jaren geleden las ik dit onderzoek:
http://www.anababa.nl/jij-als-ouder/teg ... r-gelukkig

Wow... Wij (enige kinderen) weten niet beter hoor, ik vind het heerlijk alleen zijn. :')

**Geplaatst**: 17-07-15 21:30

Geplaatst: 17-07-15 21:30

Tamara, heeeeeeel herkenbaar!!!!

Ik was in week 40 zo bang dat ik dadelijk een kind zou hebben en ik geen moedergevoelens zou hebben.
Ik had nog helemaal geen gevoel van binding met het ongeborene kind namelijk. Hoopte vooral dat weeen en bevallingshormonen zouden helpen maar ipv een bevalling kreeg ik een KS zodat ik ook nog eens geen 'moeite' hoefte te doen.
Maar gelukkig kwam het gevoel dan toch vanzelf in de eerste 2 dsgen uiteindelijk, al geloof ik dat er ook moeders zijn die meteen vanaf de eerste minuut een tijger worden

**Geplaatst**: 17-07-15 21:41

Geplaatst: 17-07-15 21:41

Sizzle fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met die twijfels :Y)

Mijn moeder had die gevoelens ook niet tijdens haar zwangerschap en dat is ook goed gekomen. En bij jou dus ook. Heb er steeds meer vertrouwen in dat het ook echt wel goed komt

Toen ik een paar dagen minder leven voelde, maakte ik me toch wel zorgen en kan ook echt wel vertederd raken van een gave echo dus ergens raakt het me al wel :Y)

Alleen of dat net zo heftig is als bij vrouwen die écht die rammelende eierstokken hebben, ik geloof het niet...

**Geplaatst**: 17-07-15 22:01

Geplaatst: 17-07-15 22:01

Hackie schreef:
Dee_Es schreef:
Als ik klaar ben met mijn studie ben ik 31 dus dat is wel een moment om serieus na te gaan denken over kinderen. Ik weet dat mijn ouders en schoonouders dolgraag nog meer kleinkinderen zouden willen maar ik ben er nog niet zo zeker van. Het is toch ook wel heel zwaar.

En dan komt er nog bij dat als ik er 1 wil ik er ook meteen 2 wil. Ik zou het mijn kind niet aan willen doen om enigst kind te zijn. De band tussen broer/zus is zo bijzonder en belangrijk.

En dan zijn er nog alle risico's. Mijn ouders hebben een heel zwaar leven vanwege hun kinderen. Allemaal zaken waar ze 0,0 invloed op hebben maar die wel zijn gebeurd. Ik denk niet dat ik het zou trekken.

En aan de andere kant verlang ik ook wel naar het droomplaatje van een liefdevol gezin, oma worden, alles erop en eraan.
Ach, vroeg moeder worden zit er al lang niet meer in dus ik twijfel nog wel even door

Oh en een aantal jaren geleden las ik dit onderzoek:
http://www.anababa.nl/jij-als-ouder/teg ... r-gelukkig

Wow... Wij (enige kinderen) weten niet beter hoor, ik vind het heerlijk alleen zijn.

Mijn zoon heeft ook nooit een broer of zus erbij gewild. Hij is officieel van een tweeling (eentje is vroegtijdig afgestoten), maar heeft altijd gezegd het fijn te vinden om alleen te zijn. En zo ken ik er - naast Hackie - nog een aantal die het alleen maar als prettig hebben ervaren (en dat nog steeds doen).

**Geplaatst**: 17-07-15 22:04

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 17-07-15 22:04

Ja, maar goed.. Wat je niet weet wat je niet mist. Je zoon weet niet beter dus om daar nou op af te gaan vind ik wat riskant. Niet dat je perse aan twee kinderen moet beginnen, maar het argument hij vindt het prima zo.. Tuurlijk vind ie het prima. Kind weet ook niet echt beter

Iemand die uit een gezin komt heeft eerder moeite met de stilte. Die weet ook niet beter

Nomineer dit bericht ×