Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Geryon schreef:Ik denk ook dat sommigen gewoon niet weten wat ze missen, omdat ze nooit een serieuze/lange relatie hebben gehad. Velen zeggen ook dat ze genoeg vriendinnen hebben, maar een vriendschap is echt zoveel anders
gewoon leuke, sociale en gezellige mensen) Ailill schreef:There's a reason I said I'd be happy alone. It wasn't 'cause I thought I'd be happy alone. It was because I thought if I loved someone and then it fell apart, I might not make it. It's easier to be alone, because what if you learn that you need love and you don't have it? What if you like it and lean on it? What if you shape your life around it and then it falls apart? Can you even survive that kind of pain? Losing love is like organ damage. It's like dying. The only difference is death ends. This? It could go on forever.
Suzanne F. schreef:Ik begrijp Ailill ook wel. Je kan jezelf verliezen in een relatie. En dat heb je vaak pas door als het stuk gaat. Dat je je hele leven rond iemand bouwt en dat er maar heel weinig van jezelf overblijft als het stuk gaat. En ja, alle pijn slijt, dat klopt. Maar het laat zeker littekens achter en als van je hele kleine ik weer opgekrabbeld bent naar een volledige sterke ik, dan ben je een heel ander persoon en zorg je ervoor dat je nooit meer zo emotioneel afhankelijk wordt van iemand.
Als het dan wegvalt is het echt 'ja.... En nu? Wie ben ik, wat wil ik, waarom ben ik zo afhankelijk' etc etc etc. it's dark down there....
.
. Ik hou er van om samen te zijn. Overigens hebben wij allebei oa een behoorlijk intensieve hobby dus we verliezen ons echt niet volledig in elkaar. Ik ben ook gewoon nog ik en niet alleen maar wij.
. Wil ik stappen, ga ik stappen, blijf ik tot 23u op stal hangen; prima, wil ik uit eten met vrienden, een weekendje weg of whatever. Prima. Eet hij spontaan niet thuis; ook best. We hebben ons leven samen maar ook ons leven apart.Sees schreef:Maar wat ik me afvraag hè, mensen die het hebben over verplichtingen en vrijheden; zo voel ik het niet. Iig niet in mijn huidige relatie. Wil ik stappen, ga ik stappen, blijf ik tot 23u op stal hangen; prima, wil ik uit eten met vrienden, een weekendje weg of whatever. Prima. Eet hij spontaan niet thuis; ook best. We hebben ons leven samen maar ook ons leven apart.
Heb ik nou gewoon geluk? Ervaar ik het simpelweg anders of...?
Collie2008 schreef:Sees schreef:Maar wat ik me afvraag hè, mensen die het hebben over verplichtingen en vrijheden; zo voel ik het niet. Iig niet in mijn huidige relatie. Wil ik stappen, ga ik stappen, blijf ik tot 23u op stal hangen; prima, wil ik uit eten met vrienden, een weekendje weg of whatever. Prima. Eet hij spontaan niet thuis; ook best. We hebben ons leven samen maar ook ons leven apart.
Heb ik nou gewoon geluk? Ervaar ik het simpelweg anders of...?
Neehoor zo 'hoort' het i.m.o. ook te voelen, maar ik denk ook dat het is hoe je zelf over dingen redeneert
Even theoretisch bekeken heb je met een relatie zeker verplichtingen en beperkingen. Je kan niet de hele stad rondnaaien, je kan niet zomaar al je spaargeld uitgeven aan een wereldreis, je baan opzeggen en je partner dat niet even overleggen etc, maar ik neem aan dat je zulke dingen ook niet wilt als je een partner hebt![]()
Dus als je relatie stabiel, weerkreeg even evenwichtig is dan hoort het inderdaad niet te voelen als een beperking, maar als een aanvulling
Collie2008 schreef:Even theoretisch bekeken heb je met een relatie zeker verplichtingen en beperkingen. Je kan niet de hele stad rondnaaien, je kan niet zomaar al je spaargeld uitgeven aan een wereldreis, je baan opzeggen en je partner dat niet even overleggen etc, maar ik neem aan dat je zulke dingen ook niet wilt als je een partner hebt![]()
Dus als je relatie stabiel, weerkreeg even evenwichtig is dan hoort het inderdaad niet te voelen als een beperking, maar als een aanvulling
.
. Maar naast mijn ouders is mijn man toch wel degene die het dichtst bij mij staat. Ik heb een hele bubs hele lieve vrienden maar dat voelt toch anders. Zó intiem ben je met niemand anders en dan heb ik het niet over het fysieke stukje.Sees schreef:Maar wat ik me afvraag hè, mensen die het hebben over verplichtingen en vrijheden; zo voel ik het niet. Iig niet in mijn huidige relatie. Wil ik stappen, ga ik stappen, blijf ik tot 23u op stal hangen; prima, wil ik uit eten met vrienden, een weekendje weg of whatever. Prima. Eet hij spontaan niet thuis; ook best. We hebben ons leven samen maar ook ons leven apart.
Heb ik nou gewoon geluk? Ervaar ik het simpelweg anders of...?
vuurneon schreef:Maar wij moeten wel rekening met elkaar houden; ik kan niet zo onze auto inruilen voor een ander zonder overleg bv of onze banken zo op internet knallen. Om 23.00 de muziek wat harder aanzetten gaat ook niet lukken als de ander ligt te slapen en daarnaast komt er straks wél een verplichting bij, die voorrang krijgt op alles (baby). Als je samen woont, zul je wel moeten overleggen met bepaalde zaken. Heb je als vrijgezel alleen in een huis geen last van.
. Sees schreef:Vuurneon, oké in die zin word je dan misschien bepertk maar dat voel ik dan iig absoluut niet zo.
Mijn collega is 57 jaar vrijgezel, die geeft dat wel aan dat ze geen zin meer heeft om rekening te houden in haar eigen huis met een ander omdat haar hele leven zo is ingericht op het vrijgezelle leven. Dus die heeft ook al haar eigen ritme natuurlijk. Net als dat het voor ons al automatisch is om te overleggen, is het voor haar vanzelfsprekend om dat niet te hoeven.