tjaakje schreef:Ik vind het schokkend hoe zwart-wit zo veel mensen denken. 1x vreemd gaan en alles wat je met zo iemand hebt opgebouwd, waar je jaren lang aan hebt gewerkt, wordt aan de kant geschoven. Ik praat vreemdgaan echt niet goed, maar mensen behandelen het meteen zo zwart-wit. De mens heeft lang geleden de afspraak gemaakt om monogaam te zijn en te leven. Maar diep van binnen zijn wij niet monogaam. We kunnen die afspraak nog altijd maken met elkaar, als partners. Maar als 1 van de partners dan een keer een moment van zwakte heeft, is dat absoluut onvergefelijk en is het van een lieve partner die alles voor je overheeft ineens de grootste zak die er bestaat.
Natuurlijk schaadt het het onderling vertrouwen. En natuurlijk moeten gemaakte afspraken nagekomen worden. Maar zou een relatie niet sterk genoeg moeten zijn om dat vertrouwen weer op te bouwen? Zeker de mensen die zeggen: maar ik hou nog zo veel van hem. Wie zegt dan dat je bij hem weg moet??? Zolang hij ook van jou houdt en jullie samen willen werken aan het opnieuw opbouwen van vertrouwen.
Hoe je tegen vreemdgaan aankijkt heeft ook veel te maken naar hoe je tegen monogamie aan kijkt. Mensen die zelf echt monogaam zijn, zullen vreemdgaan veel erger vinden, en dus onvergeeflijker, dan iemand die zelf niet 100% monogaam is maar zich wel zo gedraagd (zoals jij (althans, weet natuurlijk niet of je een open relatie hebt).
Dus schokkend moet je het niet vinden, het is gewoon echt anders voor sommige mensen


Ik denk overigens dat de meeste mannen niet de ballen hebben om nee te zeggen
.
Vooral na wat we samen allemaal hebben meegemaakt; te veel mooie dingen en eeuwige trouw.
Mijn vriend huilt nooit, zolang ik hem al ken, dus toen wist ik dat hij mijn alles was
.