Zelf was ons/mijn plan, destijds, om rond m'n 34e eens langzaam "aan kinderen te beginnen", want we hadden nogal wat plannen en ik was er erg druk mee om het ver te schoppen. Ik werkte van 's morgens vroeg tot 's avonds laat met waanzinnig veel plezier, zette daarnaast vriendlief een eigen zaak op, trainde paardlief dagelijks, ging op concours,we maakten verre reizen etc. Maar ineens werd ik ziek en hoe ik ook mijn best deed, die lange dagen en alle ballen in de lucht houden, dat ging allemaal niet meer... Heel verhaal, maar uiteindelijk op mijn 28e (stuk jonger dan gepland, dus
) moeder mogen worden en af en toe wel moeilijk gehad met "wat als..", maar daar schiet je zo weinig mee op.Het werd dus parttime werken en naderhand zelfs "alleen nog maar" de boekhouding van ons bedrijf en dat was zo allemaal nooit gepland, maar op mooie dagen kan ik lekker ijs gaan eten met dochter en vriendinnen, manlief werkt waanzinnig veel en hard en thuis zorg ik dat alles geregeld is, wij wonen op een boerderij met flink wat dieren en dat zou zo echt niet gaan als ik ook van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat buitenshuis zou werken, vriendinnetjes zijn altijd welkom, tijd om actief mee te helpen bij de sportclubs etc. en eigenlijk nog tijd te kort
. Heel ander leven dan ik gedacht had, maar wat hebben we het mooi en goed, saampjes
. Ik voel me verder niet ondergewaardeerd, ik benut nog steeds mijn kwaliteiten, voel me ook niet afhankelijk oid, we hebben hier alles samen opgebouwd en mijn man zou in zijn uppie een heel arsenaal aan gekwalificeerd, extra, personeel nodig hebben

Maar dat ging ook met pijn en moeite hoor, en alleen omdat ik zo'n klik heb met dat kindje. Heerlijk een avondje tutten. Boy komt ook, kunnen we volgens hem 'even oefenen'.