Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-02-13 20:57

Geplaatst: 12-02-13 20:57

DaniBanani schreef:
Zíj moet beter leren zich in anderen te verplaatsen. En dan met name in jou. Je kan het ook omdraaien: die lieve dingen doet ze niet omdat jij je dan beter gedraagt, maar omdat zij zich schuldig voelt over haar eigen wangedrag naar jou. Omdat ze ergens ook wel weet dat ze tekort schiet, want kom op, iedereen kan verzinnen dat het níet tof is om je ene kind 2 vakanties te geven en de ander niet eens mee te willen.

Jouw moeder schiet tekort. Ze doet vast haar best, ze houdt van je, maar dat doet niets af aan het feit dat jij vreselijk veel tekort komt. Dat is haar fout, niet de jouwe.

Niets aan toe te voegen!

Hou vol TS, bedenk eventueel dat jullie je beide beter in de ander moeten verplaatsen, maar neem alsjeblieft niet de hele schuld op je! Waar er twee ruzie hebben (of drie, of vier) hebben er evenveel mensen de schuld. Niet een van die twee (of drie, of vier).

Fijn van de plannen met je vriendin voor na de vakantie. Dat is idd positief.
Wat betreft de school op een andere locatie afmaken, ik denk dat je moet uitzoeken naar welke school je dan over zou gaan en daar moet gaan informeren hoe of wat.
Ook goed van je dat je weer contact op gaat nemen met de psycholoog. Ze kunnen soms ontzettend handig zijn. Ik ben sinds een maand van mijn haast wekelijkse (of om de twee weken) behandeling af en gaan dit steeds meer afbouwen. Soms kost het wat moeite, maar uiteindelijk heb je er wel echt wat aan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-02-13 16:42

Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-13 16:42

Ik kom net thuis, ik had een rotdag gehad en mijn moeder vroeg hoe mijn dag was.
Nou ja, die was gewoon rot dus ik begon dat uit te leggen.
Ineens bemoeide mijn vader zich ermee, dus ik zei dat het hem niets aanging (fout, ik weet het).
Nou ja, hij pakte zijn mok thee en gooide die door het huis heen.

Ik pikte dat niet en ben naar hem toegelopen en heb gezegd, geschreeuwd dat hij normaal moest doen. En mijn moeder schreeuwde dat het mijn schuld was.
Dus ik zei dat het niet mijn schuld was, dat híj fout zat, want hij gooide met de mok, maar ze zei dat ik hier echt fout zat. Toen ging het heel snel. Ik ben naar haar toegelopen en heb in haar gezicht geschreeuwd dat het NIET mijn schuld was, want dat hij niet zo hoorde te reageren. Ze wilde me vastpakken en ik rukte me los, en toen pakte mijn vader me vast en gaf hij me een klap. Ik heb alles gedaan om los te komen, ook geslagen, en constant geschreeuwd dat hij me los moest laten, terwijl ze allebei zeiden dat ik niet spoorde en dat het niet goed met mij ging (dat hebben ze de hele tijd herhaald). We vochten haast, hij sloeg mij meerdere keren, hing aan mijn haren, ik sloeg terug, ik probeerde echt alles, want god, ik was zo bang dat hij me wat aan zou doen. En het enige wat ze zeiden was dat ik rustig moest worden. Niets tegen hem, niets over hem. Dus uiteindelijk schreeuwde ik dat ik dan wel rustig werd als hij me losliet, maar hij wilde me niet loslaten. Pas minuten later werkte hij me op de bank en liet hij me los. Ze zeiden dat ik niet mocht weglopen, wat ik toch heb gedaan, en nu zit ik met kloppend hart op mijn kamer.
Ik heb toetsweek. De allerlaatste toetsen voor het examen. Ik moet die week goed maken.

Kan iemand me alsjeblieft raad geven? Wat moet ik NU doen? Is het echt mijn schuld?

**Geplaatst**: 23-02-13 16:53

Geplaatst: 23-02-13 16:53

Nee, nee néé. Wat vreselijk naar dit, en het is allesbehalve jouw schuld! Dat moet je echt geloven, je had volkomen gelijk om te zeggen dat hij fout zat en dat zijn reactie belachelijk was.

Is het nog wel veilig thuis? Is er een kans, hoe klein ook, dat je vader je écht hard slaat straks, een volgende keer, of iets anders doet en dat jij serieus gewond raakt? Oh, het liefst zou ik je daar ophalen en samen kijken waar je naartoe kan waar je zeker weten veilig bent en hulp kan krijgen - met school komt 't uiteindelijk ook wel goed, zelfs als je er een jaar langer over doet.

Dit is echt, écht foute boel. Een ouder hoort nóóit zo te doen tegen een kind en ik vind het heel erg en verdrietig dat je moeder dat ook nog eens tolereert.

**Geplaatst**: 23-02-13 16:56

Geplaatst: 23-02-13 16:56

Eerst maar een dikke knuffel. Het gaat niet om wiens schuld het is. Heb je geen vriendin of familie waar je naar toe kan, zodat je je kunt voor bereiden op je examen? Weg uit de situatie is nu denk ik de beste optie.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-02-13 17:00

Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-13 17:00

Ik weet het niet. Ik weet het gewoon niet meer...
Ze hebben allebei de hele tijd gezegd dat het mijn schuld is en dat het niet goed met me gaat. En ik merk gewoon dat ik het geloof, ook al wil ik het niet geloven. Mijn moeder zegt dat nog harder dan mijn vader.

Die kans is er, al is die maar heel klein. Hij heeft me ooit de trap afgetrokken.
Ik kan niet een jaar langer over school doen, want ik móét hier weg en als ik mijn examen haal, kan ik op kamers.
Ik heb overwogen de politie te bellen, maar dan is het drie (want X staat altijd aan de kant van mijn moeder) tegen één. Ik ben nu echt heel hard aan het huilen en ik tril als een gek en ik heb moeite met ademen, terwijl mijn ouders allebei heel relaxed zijn. Wie zal er worden geloofd?
En bovendien kan ik het dan al helemaal schudden. Mijn moeder zal alle familie die we hebben vertellen dat ik gek ben.

Ik kan niet naar familie. Mijn moeder zal me zwartmaken en zeggen dat ik opeens helemaal gek werd, en ze zullen haar geloven.

**Geplaatst**: 23-02-13 17:03

Geplaatst: 23-02-13 17:03

winter123 schreef:
Ik weet het niet. Ik weet het gewoon niet meer...
Ze hebben allebei de hele tijd gezegd dat het mijn schuld is en dat het niet goed met me gaat. En ik merk gewoon dat ik het geloof, ook al wil ik het niet geloven. Mijn moeder zegt dat nog harder dan mijn vader.

Die kans is er, al is die maar heel klein. Hij heeft me ooit de trap afgetrokken.
Ik kan niet een jaar langer over school doen, want ik móét hier weg en als ik mijn examen haal, kan ik op kamers.
Ik heb overwogen de politie te bellen, maar dan is het drie (want X staat altijd aan de kant van mijn moeder) tegen één. Ik ben nu echt heel hard aan het huilen en ik tril als een gek en ik heb moeite met ademen, terwijl mijn ouders allebei heel relaxed zijn. Wie zal er worden geloofd?
En bovendien kan ik het dan al helemaal schudden. Mijn moeder zal alle familie die we hebben vertellen dat ik gek ben.

Ik kan niet naar familie. Mijn moeder zal me zwartmaken en zeggen dat ik opeens helemaal gek werd, en ze zullen haar geloven.

Ik heb je verhaal al vanaf het begin gevolgd, maar niet gereageerd om dat ik helaas niets voor je kan betekenen. Maar nu vraag ik me af, kun je niet gewoon naar een meldpunt van huiselijk geweld/kindermishandeling bellen met je verhaal? Ik wil je heel veel sterkte wensen en ik wou dat ik wat voor je kon doen..

**Geplaatst**: 23-02-13 17:06

Geplaatst: 23-02-13 17:06

Er zijn instellingen, woontrajecten, pleeggezinnen..opties waarbij je niet terug naar huis hoeft, ergens anders je examen kan doen en dan zelfstandig op kamers.
Ik maak me oprecht zorgen om je, de spanning loopt steeds hoger op en als het de volgende keer nog heftiger knalt kan het heel verkeerd aflopen.

Wat je in ieder geval zou kunnen doen is de politie bellen om melding te doen. Dan komen ze volgens mij niet langs, maar kunnen ze het wel opschrijven, en mocht je dan een volgende keer moeten bellen weten zij dat het niet de eerste keer is. Ik zou sowieso even bellen om advies te vragen, desnoods anoniem. En bij voorkeur niet alleen met de politie maar inderdaad ook met een steunpunt huiselijk geweld of andere stichtingen/organisaties die je mogelijk kunnen helpen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-02-13 17:19

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-13 17:19

Ik ben mijn verhaal nu op een rijtje aan het zetten en ik zoek even uit of ze bij een melding echt niet langskomen. Bedankt voor de snelle reacties.

**Geplaatst**: 23-02-13 17:35

Geplaatst: 23-02-13 17:35

En als je nu eens tegen je ouders zegt dat het je beter lijkt om een tijdje bij familie te wonen (je had een goede band met één tante?) omdat je vindt dat je zelf de sfeer binnen het gezin verpest? (natuurlijk ben jij niet het probleem, maar oor dat te zeggen neem je ze de "wapens" uit handen) Dan zit je in ieder geval ergens waar je geen last hebt van je ouders.

Sterkte. Ik kan me (helaas, ..) wel verplaatsen in wat je meemaakt. Hou je er aan vast dat je over een tijdje fijn op jezelf woont en geen last meer hebt van stemmingswisselingen om je heen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-02-13 18:16

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-13 18:16

Mijn tante heeft ook haar eigen gezin met kinderen die veel aandacht nodig hebben (stoornissen), en ze woont niet echt om de hoek bij mijn school.

Ja, dat probeer ik me voor te houden, maar dat is op het moment zelf zo enorm moeilijk...

Ik heb net in 50 minuten 2500 woorden in een worddocument gezet. Alles wat in me opkwam er neergetypt. Het is geen document voor de politie, maar wel voor een psycholoog of zovriendin of een familielid als het ooit zover moest komen.
Ik ben inmiddels ook alle psychologenpraktijken in de buurt aan het mailen. De ene die ik had gevonden, bleek niet vergoed te worden. Ik heb nu gewoon gevraagd of ze vergoed worden door mijn verzekering en dat ik er met spoed terecht wil kunnen. Door de toetsweek kan ik nu elke middag. Er moet er toch eentje zijn die ergens een gaatje heeft?
Misschien dat mijn moeder nog wel mee wil werken, die ziet mij volgens mij ook als een spoedklant voor een psycholoog, al verschillen onze redenen.

**Geplaatst**: 23-02-13 18:25

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 23-02-13 18:25

Lieve meid, het is niet jouw schuld. Jouw reacties worden net zo goed veroorzaakt door die hele rotsituatie waar je in zit. Niemand zou na al die jarenlange ellende nog rustig en redelijk kunnen reageren... dat lijkt overigens ook voor jouw ouders te gelden.
Je moet echt zo snel mogelijk uit die situatie weg. Kun je nergens logeren, geen oma, geen tante geen goede vriendin waar je gewoon een poosje blijven kunt? En die niet zonder iets te weten met hun oordeel klaar staan?

Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 23-02-13 18:32

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 23-02-13 18:32

Ik heb tijdens je opening eens rond gelezen en nu weer. Ik vraag me af of je dit al ergens gemeld hebt?
Bij je huisarts? Maatschappelijk werker?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-02-13 18:40

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-13 18:40

Ik ben naar de huisarts geweest en heb een doorverwijzing voor een psycholoog. De eerste psycholoog zette me op een wachtlijst en na een tijdje heb ik een tweede benaderd, maar mijn verzekering bleek die niet te vergoeden.

Ik kan nergens een poosje blijven. Buiten de toetsweken of examens lukt een nachtje nog wel, maar mensen hebben ook nog hun eigen leven... en dan val ik ze liever niet lastig. Ik had één vriendin die heeft gezegd dat ik altijd welkom was, maar haar moeder heeft net een nieuwe vriend en die zit daar nu ook. Ze zitten daar dus niet echt op mij te wachten, denk ik. Bovendien heeft zij ook toetsweek.

**Geplaatst**: 23-02-13 18:43

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 23-02-13 18:43

Kom je niet in aanmerking voor tweedelijns? Ik zou je huisarts opnieuw contacteren en aangeven dat je met spoed ondersteuning nodig hebt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-02-13 19:33

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-13 19:33

Ik heb geen idee of ik daarvoor in aanmerking kom. Het probleem is dat ik het heel moeilijk vind om erover te praten. Op een dag als vandaag, nu ik 'gebroken' ben, zou dat wel gaan, maar morgen ben ik weer helemaal dichtgeklapt. De huisarts mijn woorden op papier geven durf ik niet, heel veel familie komt daar namelijk ook.

Ik hoop dat ik snel antwoord krijg. Een paar psychologen zijn een beetje ver weg en ze hebben de buslijnen nadelig aangepast, waardoor ik niet meer vanaf hier naar die plaats kan reizen, maar als ik tegen mijn moeder zeg dat ik ga omdat ze gelijk heeft en ik inderdaad niet spoor, wil ze me waarschijnlijk met plezier afzetten en ophalen.
Pfff. Dat het zo moet. En dan moet ik ook nog leren, ik heb maandag een toets, dinsdag een en woensdag goddank mijn beste vak. Maar dinsdag juist mijn slechtste waar ik echt nog veel aan moet doen. Ik heb echt geen concentratie.

**Geplaatst**: 23-02-13 19:35

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 23-02-13 19:35

Winter, daar zijn de profs voor. Écht, ga naar je huisarts, leg het verhaal nog eens voor en geef aan dat je niet eeuwig wilt wachten voordat je aan de beurt bent. Probeer het in ieder geval..

**Geplaatst**: 23-02-13 19:46

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 23-02-13 19:46

ik zit te vloeken achter het scherm.

Laat nooit aan je komen!

Dit is mishandeling, niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk.

Je moet daar weg....Toekomst? Heb jij wel! Want jij ziet het al anders.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-02-13 20:16

Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-13 20:16

Ik heb het verhaal nooit tegen de huisarts verteld. Dat kon ik niet. Als ik geen respons krijg of overal moet wachten, zal ik wel teruggaan naar de HA.

Laat nooit aan je komen...
Het is zo makkelijk gezegd. Ik ben klein van stuk en mijn vader is veel sterker dan ik. Als ik hem weer tegenkom, krijgt hij van mij wel de waarschuwing dat ik de politie bel als hij me nog één keer aanraakt. Daar zal hij waarschijnlijk om lachen, maar dan kunnen mijn ouders later niet zeggen dat ze het niet zagen aankomen.

Lichamelijk heeft weinig impact. Ik kan terugslaan. Niet dat dat helpt, maar voor mijn gevoel wel. Tegen andere dingen kan ik me niet verweren.

Ik zou zo graag willen dat mijn moeder me beschermde. Dat ze me vasthield en tegen me zei dat ze van me hield, en dat ze vast bleef houden terwijl ik huilde...
Dat doet nog het meeste pijn.

Ik ben trouwens benieuwd of ik eten krijg. Normaal roepen ze altijd, maar ik heb nu nog niets gehoord.

**Geplaatst**: 23-02-13 20:31

Geplaatst: 23-02-13 20:31

Weet je, het is heel erg balen dat dit gebeurd is en het is te begrijpen dat je door alle spanning "knapt"...maar het was ergens ook niet heel slim natuurlijk om de confrontatie aan te gaan :(:)

Ondanks dat het helemaal fout is wat je vader doet, en de hele situatie thuis niet klopt...WEET jij dat het is zoals het is.
En je WEET dat het escaleert als je dwars gaat liggen. En toch doe je het.

Jij bent inmiddels ook min of meer volwassen en je had er ook boven kunnen staan en dat heb je niet gedaan.

Heel begrijpelijk want jij bent ook maar een mens en zou door je ouders netjes behandeld moeten worden....
maar je weet dat het uit de hand loopt als jij dwars ligt en toch doe je het weer.

Je bent ook slim genoeg om te begrijpen dat er niks raars had hoeven te gebeuren vandaag als jij je anders had opgesteld,toch?

Op zich vind ik het namelijk niet zo heel raar dat een vader ingrijpt wanneer een dochter flippend tegen haar moeder in het gezicht gaat schreeuwen.... zij zijn het ook "gewoon" heel erg zat dat je constant kritiek op ze hebt en aan het stoken bent...want zo zien zij het, een dochter die haar ouders heel brutaal de les leest en steeds de boel op de spits drijft met haar norse gedoe en gezeur.

Je geeft ze zo ook wel heel makkelijk een reden om pissig op je te worden

Nogmaals: het probleem is absoluut bij hen begonnen, jij hebt in wezen gelijk....maar gelijk hebben en gelijk krijgen zijn hele verschillende dingen.

Je ouders kijken er heel anders tegenaan en als jij relatieve rust wilt om je los te maken, dan had je je koest moeten houden...
veranderen gaat namelijk niet lukken door de zaak op de spits te drijven, daar heb je alleen jezelf maar mee en nu zit je op de blaren :(:)

Je zal echt een keuze moeten maken: de situatie accepteren en het beste er van maken, je dus gedeist houden zodat je in relatieve rust weg kunt daar, of je gelijk willen halen en de hele boel overhoop halen en op de spits drijven, wat vooral jouzelf ook nog veel meer stress en problemen gaat geven....

Jezelf gedeist houden lijkt mij de snelste en minst vervelende weg om uit deze situatie te komen en verder te kunnen.

Dat is niet de lala-versie met het happy end dat je moeder je als een prinsesje gaat behandelen, maar dat gaat je zeker ook niet lukken door de strijd aan te gaan :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-02-13 20:41

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-13 20:41

Je hebt helemaal gelijk...

Ik probeer me ook koest te houden, maar voor ik het weet gaat het al fout... en achteraf denk ik ook: wat ben ik weer stom geweest.
Het was ook niet mijn bedoeling om dwars te liggen, maar ik snap dat het zo overkomt op mijn ouders. Bij ons thuis is het ook een soort van normaal om tegen elkaar te zeggen dat iemand niets met iets te maken heeft. Mijn vader zegt het zelf regelmatig ook tegen mij, maar ik weet dat dat geen excuus is.
Ik was alleen zo stomverbaasd dat mijn moeder mij de schuld gaf, dat ik het haar eerst probeerde uit te leggen, en ja, ze snapte het niet en ik had ook gewoon nooit mogen schreeuwen, daar heb je helemaal gelijk in.

Ik denk dat ik te veel het idee heb dat iemand mijn vader moet vertellen dat hij fout zit en dat ik dat zomaar even kan doen.

Misschien kan een psycholoog mij hier ook mee helpen. Ik moet echt proberen confrontaties uit de weg te gaan, maar dat besef ik blijkbaar pas als het leed al geleden. Ik raakte ook echt in paniek toen mijn vader me vastpakte en begon te slaan, daar had ik ook boven moeten staan.

**Geplaatst**: 23-02-13 20:43

Geplaatst: 23-02-13 20:43

Vind het echt.....echt schandalig dat ouders het niet inzien.

Jij vecht er nu zooo hard voor, en je krijgt er niets voor terug.

Dat je geknapt bent? Snap ik zeker! Echtwaar.

Dit is echt niet goed zo. En ze kunnen wel zeggen: Het gaat niet goed met je.
Nee vind je het gek? Als ouders zo met je omgaan als een voetstuk?
Je bent een MENS verdikkie, geen HULPSTUK, of een etensbord, wat je uit de kast pakt en terug zet??

Kheb het vermoeden, dat er veel meer speeld, tussen jou ouders. En dat jij daar misschien ook de dupe van bent, waarom? Ik weet het niet. Ik weet niet waarom ik die vermoedens heb.
Maar die vermoedens zijn er gewoon.

(Misschien ook wel omdat ik het terugkoppel aan mezelf.)

Je hebt nog geen hulp toch?
Staan je ouders er op dit moment wel open voor?
En hoe gaan je ouders om wanneer jullie op visite zijn?
Of spelen ze daar ook "het zonnetje"?

Wil je eigenlijk nog wel een stukje verhaal laten lezen...Want ik had wel hulp.
En mijn vader, heeft hem 2 weken geleden de deur gewezen.
Waarom? Omdat mn va een gesprek had, met iemand van zijn werk, en mn begeleider daar bij zat, want dat mocht. Mijn va, die zijn inzicht vertelde, zijn belevenis met hoe het is gegaan en wat mijn va vor mij in de toekomst wou. En die man zei: Ja sorry z (mijn vader), maar ik ken het gehele verhaal, ook van je vrouw, zoon en vooral van je dochter, waar het om draaide, en dit verhaal is niet compleet of correct. Daarnaast is je dochter nu volwassen, hoef je haar leven niet in te vullen, dat kan ze prima zelf.

Toen heeft die beste man een brief van mijn vader ontvangen, dat hij niet meer welkom was.

Dus ik hoop ECHT voor je, mocht er hulp komen, dat ze het accepteren.

Heb ik contact met mijn ouders nu? Nee. Waarom niet? Mijn begeleider zei bij het eindgesprek, Laten ze maar naar JOU toe komen. Zij willen ook contact met jou, jij hebt 5 keer contact gezocht, tevergeefs. Laat ze maar zelf een keer een initiatief nemen.

Hulp zoeken is zowiezo aan te raden.
En wat ook aan te raden is, mocht je er een stap van zetten door niet meer thuis te wonen, ook hulp zoeken voor het verwerken ervan.
Dat heb ik ook gedaan, en ik word nu niet meer huilend wakker.

Zou je graag in mn armen willen nemen. Dat je volledig je verhaal over tafel kon gooien. Gewoon het ff kwijt kon zijn, door het uit te spreken.

Vind het echt super rot voor je.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-02-13 21:08

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-13 21:08

Mijn moeder vindt het geweldig als ik hulp krijg, ze denkt dat haar hele leven dan beter wordt, dus die staat er wel achter. Mijn vader weet ik niet, maar die vindt alles prima zolang hij maar degene is die gelijk heeft en alles goed ziet.

Zelf willen ze geen hulp. Mijn moeder is al klaar bij haar psycholoog (waar ze vooral vanwege mij zat) en mijn vader vindt niet dat hij iets fout doet. X is tevreden met zijn leven, wat ik ook heel goed snap, want hij heeft een heel goede band met mijn moeder.

We gaan niet vaak op visite. Mijn moeder gaat vaak alleen naar de verjaardagen van haar familie (vaak met mij en/of X erbij) en mijn vader gaat alleen naar die van de zijne. Wanneer er visite komt of wanneer ze op visite zijn, verandert mijn vader opeens in een man die humor heeft (zoals hij vroeger ook was, volgens een van zijn beste vrienden) en mijn moeder verandert ook, heeft ook humor. Dan lijkt alles koek en ei.

Wat een vervelend verhaal. Knap dat je momenteel geen contact hebt, dat lijkt me heel zwaar. Het klinkt alsof je grote stappen hebt gezet.

Ik doe wel eens alsof ik het uitspreek, alsof ik het aan iemand vertel, in gedachten. Dat helpt ook al een beetje.

Dadelijk moet ik naar beneden, want ik verga van de honger. Wat is wijsheid? Ik dacht zelf dat het misschien het slimst is om tegen mijn ouders te zeggen dat het inderdaad niet goed met me gaat, mijn vader vriendelijk te vragen me niet meer aan te raken en te zeggen dat ik het fijn had gevonden als hij me had losgelaten toen ik dat vroeg, omdat hij weet hoe bang ik voor hem ben (dat zal zijn ego strelen). Ik zeg dan tegen mijn moeder dat ik psychologen heb benaderd en ik vraag haar meteen of zij bereid is me te brengen en halen als eentje die wat verder weg zit reageert.
Lok ik hier geen nieuwe ruzies mee uit?

Oh ja, wat ik nog niet had verteld... De school doet niets om me te helpen. Integendeel, ik heb een vervelend gesprek met iemand van de schoolleiding gehad die het eigenlijk beter vond als ik geen examen deed omdat ik een gevaar was voor het slagingspercentage van de school. Inmiddels weet ik al wel waar ik wil studeren en twijfel ik nog tussen een paar studies. Via via heb ik al connecties om een kamer te regelen, dus dat geeft moed.

**Geplaatst**: 23-02-13 21:36

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 23-02-13 21:36

Pff, houd de moed er maar in... nog heel even en dan ben je echt wel weg daar. Hoe hard het ook voor je is, je leert er wel veel van... heb je er weleens aan gedacht om psychologie te gaan studeren?

Denk eraan dat je, hoe wanhopig je situatie ook is, in wezen een heel sterk iemand bent van binnen. Heel eerlijk en heel zuiver. Op een dag laat je deze ellende achter je en dan kun je verder met jezelf, je eigen leven.

LIefs en heel veel sterkte...

**Geplaatst**: 23-02-13 21:40

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 23-02-13 21:40

Waarom is je moeder er mee gestopt?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-02-13 21:51

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-13 21:51

Met de psycholoog?
Omdat de psycholoog het niet nodig vond dat ze nog langer kwam.

Ja, klopt, ik leer hier wel van. Ik merk ook dat ik mensen goed kan inschatten, stemmingswisselingen aanvoel en aan gezichten heel veel kan aflezen.
Overwogen wel, maar ik ben op dit moment zelf te onevenwichtig om anderen met problemen of vragen te helpen.

Op een dag kijk ik hierop terug, daar heb je gelijk in en daar denk ik ook aan wanneer het even moeilijk is.

Ik ben jullie allemaal trouwens zo dankbaar, omdat jullie mijn lappen tekst lezen en er ook nog zo wijs op reageren. Ik heb meer aan dit topic dan ik ooit had gedacht.

Nomineer dit bericht ×