Bokt.nl

**Geplaatst**: 14-11-11 23:34

Geplaatst: 14-11-11 23:34

K zie je topic terug

Heb heb begin toen gelezen en zie dat je in het jaar al best veel hebt bereikt

Vind dat heel knap.
Je begint ook heel duidelijk dingen voor jezelf neer te zetten, echt top.

Herkende ontzettend veel in je gevoelens toen je door moest naar een andere psycholoog ook al heb ik andere problematiek.

Heb zelf ervaring van doorwissel van studentenpsycholoog naar 2e lijns naar 2e lijns naar 2e lijns (raar geregelt in NL - andere centra's)
En het heeft bij mij ook heel lang geduurd voordat ik mensen beetje vertrouw. heb degene die ik nu heb ruim een jaar en het begint nu pas "beetje" te komen.

Hoop dat ik dezelfde moed vindt als dat jij hebt laten zien om door te zetten.

**Geplaatst**: 14-11-11 23:38

Geplaatst: 14-11-11 23:38

Waarom mag je van jezelf geen fouten maken? Ten eerste zijn jouw dingen aangedaan, waar jij niets aan kon doen. Je zegt: "hebt laten gebeuren", maar je was 13! Wat zou je er in vredesnaam aan hebben kunnen doen? Ik snap wel dat je dat gevoel hebt, maar alsjeblieft, geloof me, op die leeftijd en zelfs als je veel ouder was, had je geen keuze. De mensen, die zoiets doen, die zijn zo geslepen, die weten al jouw reacties al van te voren en weten dus ook precies hoe ze hun voordeel er mee kunnen doen.
Ik heb zelf in een situatie gezeten, waarvan ik direkt wist, dit gaat fout, en toch kon ik het niet tegenhouden, ook al was ik al lang en breed volwassen. Die mensen waren gewoon slimmer dan ik, tenminste in dit opzicht.

Het gevoel van: had ik maar...., of, als ik nu..., kennen we allemaal. Maar daar heb je helemaal niets aan. Iedereen maakt fouten, daar kun je niet onderuit, dat hoort bij het leven. De kunst is om achteraf te zeggen: oke, dat ging niet goed, dat ga ik de volgende keer proberen beter te doen.

**Geplaatst**: 15-11-11 14:39

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 15-11-11 14:39

Ik kan me alleen maar aansluiten bij Nynke. Veroordeel jezelf niet, dat is echt niet nodig.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-11-11 12:55

Geplaatst door de TopicStarter : 19-11-11 12:55

ladypaard: Ik weet zeker dat jij het kan! Het zal vaak moeilijk zijn, maar ik weet zeker dat jij dan de kracht vind om door te kunnen gaan! Ik zie in je profiel dat je zelf studente psychologie bent, vind je dat dan niet heel erg moeilijk? Wij hebben het nu vaker in de klas... jawel... over seksueel misbruik, mishandeling etc. Die docent vind dat schijnbaar een heel erg interesant onderwerp, en het heeft ook betrekking op de lesstof. Toch vind ik die lessen altijd heel erg moeilijk en confronterend. Ik houd me meestal op de achtergrond en (als) gevraagd word om mijn mening, zeg ik meestal dat ik die niet heb.

Ik durf daar niet veel over te zeggen omdat ik bang ben dat als ik me in een discussie meng ik veel te ver ga en vervolgens huilend in de klas zit. Waar ik niet op zit te wachten.

Misschien kunnen we contact hebben via pb?

Nynke en Brocoli, tja...ik weet het ook niet goed. Het leuke is, dat als mensen mij benaderen via pb met een nare ervaring, ik altijd hetzelfde zeg.

Maar als ik kijk naar mijn eigen situatie, voel ik dat niet zo. Ik Weet wel dat het niet is, maar zo Voelt het dus totaal niet. Ik hoop dat daar mijn haptonomie mij goed bij kan helpen. Om mijn verstand en gevoel op één lijn te kunnen krijgen.

Weet iemand trouwens wat een "normale" behandel tijd is bij haptonomie? Is dat echt maar een paar weken/maanden of is het ook mogelijk dat iemand bijv. 1 jaar onder behandeling is?

Kukkie, als je dit nog leest, dan ben ik nog steeds erg benieuwd of er een verschil is tussen een haptonoom of haptotherapeute. Of zijn het gewoon twee verschillende benamingen voor hetzelfde?

**Geplaatst**: 21-11-11 18:40

Geplaatst: 21-11-11 18:40

Anoniem1991 schreef:
Nynke en Brocoli, tja...ik weet het ook niet goed. Het leuke is, dat als mensen mij benaderen via pb met een nare ervaring, ik altijd hetzelfde zeg. Maar als ik kijk naar mijn eigen situatie, voel ik dat niet zo. Ik Weet wel dat het niet is, maar zo Voelt het dus totaal niet. Ik hoop dat daar mijn haptonomie mij goed bij kan helpen. Om mijn verstand en gevoel op één lijn te kunnen krijgen.

Dan meet je dus met twee maten

Op je vraag over de behandeltijd van haptonomie weet ik geen antwoord. Vraag het eens aan haar.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-11-11 23:34

Geplaatst door de TopicStarter : 30-11-11 23:34

Ja, daar heb je gelijk in. Ik wil nu leren dat dat niet nodig is en ik het 'anders' ga voelen. Het is altijd zo gemakkelijk om dat tegen iemand anders te zeggen. Simpelweg omdat dat zo is. Maar als je dat zel niet Voelt... is dat natuurlijk...heel erg lastig.

Ik heb mijn haptotherepeute 21 november een mail gestuurd. Best heftig vond ik, nu ik hem een paar keer heb terug gelezen. Gaat voornamelijk om mijn twijfefels, onvermogen en wantrouwen. Gek genoeg had ik heel veel 'rust' en heb me daar ook totaal niet druk over lopen maken. Als iemand iets nog niet gelezen heeft, kan hij/zij er ook geen oordeel over vormen. En dát is juist waar ik zo bang voor ben. Nu...begin ik toch wel een beetje zenuwachtig te worden. Ik weet namelijk dat ze terug is van haar vakantie en tja, zou ze het al gelezen hebben? Ik ben gewoon heel erg benieuwd naar haar reactie.

**Geplaatst**: 30-11-11 23:46

Geplaatst: 30-11-11 23:46

Als mensen iets maar vaak genoeg tegen je zeggen ga je er vanzelf een keertje in geloven, of het nu positief of negatief is. Jammer alleen dat we vaak het negatieve vaak eerder geloven dan het positieve.
Hopelijk reageert ze snel op je mail, al die stress is niet goed voor je. :(:)

**Geplaatst**: 01-12-11 00:07

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 01-12-11 00:07

Een week of twee geleden had ik per pb contact met de TS. En in een persoonlijke mail had ik haar geprobeerd wat dingen uit te leggen die ik eerder beknopt had genoemd. Op haar verzoek hier een iets veralgemeniseerde versie van die mail, voor de meelezers.

Waar ik eerst bij wil zeggen dat ik geen therapeut ben, alleen ervarings'deskundige' met een doos vol andere ervaringen en mooie openbaringen, een half leven later. Het is dus alleen mijn kijk op bepaalde zaken. Naar eer en geweten met de beste bedoelingen.

Haptotherapie is volgens mij de therapie die iemand uitvoert met behulp van haptonomie. Niet echt een verschil dus. Gewoon een kwestie van hoe je het noemt.

TS had het over vertrouwen en hoe je nou iemand als therapeut kunt vertrouwen als je eigenlijk iedereen nog wantrouwt. Daar heb ik het volgende op geschreven:

Vertrouwen is denk ik een soort sleutelwoord. Je weet verstandelijk wel dat je iemand kunt 'vertrouwen' maar je voelt het lichamelijk nog niet zo. Dus daar zit een 'gat'. Tussen verstand en gevoel. En je wil het wel graag. Daarom zoek je hulp en wil je dat het lukt.

Maar: vertrouwen is niet iets verstandelijks. Als je eenmaal weer weet hoe het voelt, snap je pas dat het niet iets is dat je kunt bedenken. En je hebt het ooit gehad, want je weet verstandelijk nog wel wat het is. En dat kun je alleen weten als je ooit wist hoe het voelt.
100 % gaan voor een bepaalde therapie of andere vorm van hulp is een geweldig uitgangspunt. Maar iemand meteen vertrouwen dat hoeft niet. Dat bouw je op, gaandeweg. Je kunt iemand wel het 'voordeel van de twijfel' geven. En dat doe je verstandelijk. Elke keer als diegene dat voordeel van de twijfel nou niet beschaamd, kan dat voor jou weer een stapje verder zijn op weg naar vertrouwen.

De TS had bij het ondergaan van de therapie een soort gevoel dat ze het maar moest ondergaan. Maar ook daarin zijn grenzen. En die zijn gevoelsmatig. Maar ze zijn er wel om in elk geval aan te geven bij een therapeut. Daar kan iemand namelijk mee 'werken'. Met een gelatenheid kan een therapeut niet zoveel. En zeker bij mensen die misbruikt of verkracht zijn is het aangeven van grenzen een pijnlijk punt. Omdat het daar al is misgegaan of iemand heel bewust over de wellicht aangegeven grens is heen gegaan. Een therapeut zijn of haar gang laten gaan zonder grenzen aan te geven kan daarom in mindere mate hetzelfde gevoel van machteloosheid oproepen. Jij zet je gewoon schrap, omdat je geholpen wilt worden, maar 'het maar laten gebeuren' is geen uitgangspunt voor goede hulp.

Als er 1 ding is waarop je ALTIJD kunt vertrouwen, ook als je vertrouwen weg is, is het je lichaam. Dat vertelt je al wat er aan de hand is. Voor jou. Of het nu logisch is of niet, je lichaam vertelt je altijd wat het wel of niet vertrouwt. Ook als je verstand iets heel anders zegt.
En elke keer dat jij grenzen voelt, dat iemand tegen jouw grenzen oploopt, maar niet zegt dat je die grenzen hebt, zorg je ervoor dat het 'gat' tussen verstandelijk vertrouwen en lichamelijk vertrouwen blijft bestaan. En pas als dat gat dicht is, voel je overal weer vertrouwen. In jezelf, in alles. En ook in iedereen. (in eerste instantie). Als iemand dat dan nog eens wil beschamen, kun je passender en heel selectief iemand niet meer vertrouwen. Eigenlijk helemaal andersom als hoe een beschadigd iemand nu een beetje in het leven staat.

Een therapeute gaat je natuurlijk niet pijn doen, en wil je niet over jouw grenzen gaan. Maar waar zijn die grenzen? Jij geeft ze niet aan. Je houdt ze binnen, omwille van de therapie die jou juist moet helpen.

Ik kan alleen maar iedereen aanraden om juist deze dingen, je twijfels, je onvermogen, je wantrouwen ook te delen met een therapeut. Want dáár kan iemand mee werken. Dat ben jij. En alleen je hulsje, wat de dingen 'toch maar toelaat', daar kan niemand mee.

Bespreek het gewoon met degene die je gaat helpen. Want inderdaad, er is ook iets te zeggen voor het gaandeweg door aanraking (bij haptotherapie) leren dat aanraking niet erg is. Maar dat is iets wat echt tussen jou en de therapeut is. En waar jullie allebei (dus ook jij) helemaal achter moeten staan.

Er zijn merdere wegen naar Rome. Belangrijk is dat jij met de tehrapeut een weg naar Rome kiest waarin je gelooft en waarvan je denkt dat het kan gaan lukken. Een manier die bij jou past. En als iemand jou verstandelijk een weg/manier kan aanreiken in een gesprek, dan is dat misschien juist de manier om achter te staan en in mee te gaan.

**Geplaatst**: 01-12-11 00:13

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 01-12-11 00:13

Dat heb je knap gezegd, Kukkie, ik wou dat ik me zo kon uitdrukken. Ben het ook helemaal met je eens.

**Geplaatst**: 01-12-11 01:13

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 01-12-11 01:13

O, ik heb nog een toevoeging voor de TS.

Ik heb nu pas op YT het filmpje gekeken waar je in een eerdere post naar verwees (met angst). Dat is wel een heel ver stadium, of in elk geval heel heftig ineens. Zeker voor iemand waarvoor aanraking al een issue is. Deze mensen hebben dar duidelijk geen problemen mee, dus dit is ook helemaal niet op jou van toepassing.

Mijn ervaring met haptotherapeut (voor iets anders, maar wel een vertrouwen-kwijt issue. Mijn verkrachting van vroeger had er niets mee te maken, maar ik was een beetje mijn vertrouwen in de wereld kwijt, en erg ongelukkerig) was best raar, in het begin. Ik had een afspraak gemaakt en werd een beetje overdonderd door die therapeut. Na van alles te hebben ingevuld, moest ik meteen op die bank, met kleren uit. Nou heb ik nul problemen met naakt of aanraking, maar ik had me toch een ongeschikte onderbroek aan!!! Ik schaamde me daar kapot voor. Met als resultaat dat ik me schrap zette en aan niets anders kon denken dan dat ik me zo ongemakkelijk voelde. Daar had ik natuurlijk al gewoon nee moeten zeggen. Maar de reden van mijn onderbroek vond ik ook weer zo genant, dat ik het toch maar liet gebeuren. Dom!
De keer erna had ik er goed over nagedacht en toch maar verteld wat me zo dwars zat en dat echt behandelen op de tafel even geen optie was.
Toen besloten we eerst verdere sessies te praten. Want ik wilde om de een of andere reden eerst uitleggen wat me zo dwars zat. Maar het is natuurlijk geen psych. Dus hij blies een ballon op. Legde die op mijn stoel en zei me dat ik moest gaan zitten. Op die ballon. Dus ik heel gespannen half zitten. En gaandeweg die sessie leerde hij me eigenlijk door te voelen dat ik gewoon bang was. Bang dat er dingen mis zouden gaan. En zo bang dat ik niets meer aan durfde. Want ik bleek gewoon met mijn volle gewicht op / in die ballon te kunnen zitten. Terwijl ik echt dacht van niet. ALs de dood voor die knal.

Dus zo kan het ook.

En mijn vriendin had ook wat issues waarvoor ze naar een hapto is gegaan. Bij haar was het vooral een gebrek aan vertrouwen in zichzelf. Zij is met een blinddoek om uiteindelijk (na vele sessies) een half dorp door gelopen om te ervaren dat ze veel meer waar kon nemen met alleen haar lichaam dan ze eigenlijk dacht. En ze is op die manier heel fijn geholpen met een probleem dat niets met ogen of bang in het donker zijn te maken had.

Dit ter illustratie. Het is dus niet zo dat elke client altijd maar aan zijn of haar rughuid wordt opgetild als ultiem bewijs dat de therapie zinvol is.... ;-)

**Geplaatst**: 01-12-11 10:14

Geplaatst: 01-12-11 10:14

Bedankt voor het delen van jouw verhaal Kukkie. Ik denk dat dit voor de TS maar ook voor andere mensen erg fijn en nuttig is

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-12-11 13:02

Geplaatst door de TopicStarter : 01-12-11 13:02

Heftig heftig allemaal. Zit nu op school, even een tussen uur. Gaat helemaal mis.

Het is even allemaal te veel, te groot, op de voorgrond en veel te gecompliceerd. Ben ook heel erg moe. Zowel fysiek als mentaal. Alweer een paar nachten slecht kunnen slapen snachts. Heb nog steeds geen mail terug van mijn therapeute en ik begin héél, héél erg te twijfelen of het wel een goed idee was om haar te mailen. Had haar vanmorgen ook gesmst met daarin de vraag of de tijd van de sessie van morgen wel klopt. Ik weet bijna zeker van wel, maar ik begin toch een beetje te twijfelen. Maar krijg niks terug van haar! *help*

Zit me helemaal op te fokken en me ongeloofelijk druk te maken. Ben helemaal down en ook mijn klasgenootjes merken dat er iets aan de hand is. -O-

Zit op het punt dat het me allemaal niet meer zoveel kan schelen. Ik heb een beetje het gevoel... dat ik me 'overgeef' aan alles. En met de combinatie van druk maken, maakt me dat helemaal gek! Kan het niet goed uitleggen...

oliebol...nog een halve dag zien te overleven...heel verdrietig nu...

**Geplaatst**: 01-12-11 13:53

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 01-12-11 13:53

Het kan zijn dat ze nooit cliënten terug mailt maar er wel op terug komt in persoonlijk contact.
En het kan dat ze nog geen tijd gehad heeft om jouw sms te bevestigen. Probeer niet in het negatieve te gaan hangen. Ook al weet ik dat het heel moeilijk is! Sterkte meid! Hou vol.

**Geplaatst**: 01-12-11 19:36

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 01-12-11 19:36

Even diep ademhalen, meis! Je zult zien dat het allemaal heel erg meevalt, je therapeute heeft ook tijd nodig om over je mail na te denken en misschien denkt ze wel, dat ze dat beter met jou persoonlijk kan bespreken. Hoe je je nu voelt is allemaal stress, zeg maar tegen jezelf: effe dimme nu!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-12-11 19:26

Geplaatst door de TopicStarter : 18-12-11 19:26

Nou... Nog bedankt voor alle lieve en fijne reacties, zowel in het topic als via pb! Ik heb wel even wat tijd nodig gehad om even alles op een rijtje te kunnen zetten. Heb het topic even bewust laten zakken. Even na denken over bepaalde zaken en even wat 'rust'.

Kukkie: Bedankt voor je goede stukjes, ik weet zeker dat andere mensen hier ook veel aan hebben!

Brocoli: Ze heeft inderdaad later nog terug gesmst. Via mail heeft ze niet gereageerd maar we hebben dit laterna nog uitgebreid besproken.

Nynke55: Ook jij hebt gelijk. Het viel achteraf allemaal erg mee en ik was er blij om dat ik haar gemaild had. Alleen op zo'n soort momenten kan ik mezelf zó opfokken, zó gek maken. Goed nadenken en relativeren is op dat soort momenten heel erg moeilijk voor mij.

Ik moet wel zeggen, dat het met de sessies nu wel heel erg goed gaat! Hoe slecht het eerst ging, zo goed gaat het nu. Echt bizar eigenlijk. Ik kan ook heel goed praten en ik ben ook blij dat ik dat 'mag'. Ik was daar in het begin bang voor. Dat ik mijn 'verhaal' niet bij haar kwijt zou kunnen/mogen. Ze is natuurlijk haptonome en geen psychologe. Gelukkig begrijpt ze als geen ander dat het totaal geen zin heeft om alleen maar bezig te zijn met hapthonomie. Ze vind het juist fijn als ik dingen tegen haar durf te zeggen. Dat heeft ze ook een paar keer uitgesproken en dat geeft voor mij veel vertrouwen en bevestiging dat het ook Mag. =)

We zijn dus zeker wel op de goede weg! Maar dat het nog lang gaat duren... is iets wat wel duidelijk is.

**Geplaatst**: 18-12-11 19:51

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 18-12-11 19:51

Klinkt goed meis. Dapper van je!

**Geplaatst**: 18-12-11 19:57

Geplaatst: 18-12-11 19:57

Fijn voor je +:)+

**Geplaatst**: 18-12-11 22:44

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 18-12-11 22:44

Ik heb je hele topic gelezen, jeetje wat een verhaal...

Wat ik me afvroeg, weten je ouders het nu? Want je moeder was meegeweest naar een sessie en was daar erg emotioneel, hoe staat ze er nu in, en jij met haar en je vader?
En heb je zelf een paard waar je heen kan wanneer je wil, lekker je gedachtes te verzetten? Als je in mijn regio woont (alkmaar) ben je van harte welkom hoor, om lekker te rijden, en je gedachten lekker op nul te zetten, maar miss heb je al gewoon een eigen paard en is dat heel niet nodig

**Geplaatst**: 18-12-11 23:38

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 18-12-11 23:38

Geweldig dat het zo goed gaat, je klinkt heel positief! Natuurlijk zullen er nog heel wat moeilijke momenten komen, maar ik ben er van overtuigd dat je het aan kan. Het weer doorlezen van dit topic op zulke momenten zal zeker helpen. Fijn dat je zo'n goeie band hebt met je haptonome, dat moet een hele opluchting zijn. Heel veel succes met de therapie!

**Geplaatst**: 19-12-11 00:11

Geplaatst: 19-12-11 00:11

Lieve TS, wat heerlijk om te horen dat het nu gaat zoals het gaat. Het doel lijkt vaak belangrijk, maar de weg er naartoe is net zo belangrijk he....
En als je bij die weg al een goed gevoel hebt, dan zit je weer precies waar je hoort te zijn :-)

Net als wat Parelli zegt over paarden trainen. Take the time it takes, so it takes less time.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-12-11 16:42

Geplaatst door de TopicStarter : 24-12-11 16:42

Ooh dankjewel voor al de lieve reacties.

Tries_en_Fat : Mijn ouders weten nu inderdaad een deel. Ze weten dat ik 1 keer verkracht ben op school. (Wat hááát ik dat woord). Dat is dus lang niet alles maar wel een begin. Het misbuik heeft bijna een jaar aangehouden voor het ein-de-lijk stopte. $:\$ Dat staat ook niet in de openingspost. Waarom? Omdat het allemaal te moelijk was. Te veel. Te heftig. Te dichtbij. Ik wist niet hoe ik het op moest schrijven, uit kon leggen. En ontkennen, is (was) een poging om het allemaal wat 'dragelijker' te maken -het valt allemaal wel mee, was niet zo erg etc-. Maar jezelf zo voor de gek houden heeft geen zin. Al heb ik daar wel even tijd voor nodig gehad. En daar heeft psychologe mij goed mee geholpen. Overzicht krijgen.

Kukkie: Mooi gezegd en zó waar!

..........
..............
......................

En verder... heb we gisteren tijdens de therapie een hele G R O T E stap gezet.

Ik had haptonome vorige week al een berichtje gestuurd dat ik haar graag iets wilde laten lezen. Iets van vroeger. Alleen dat het probleem was dat ik zelf niet meer precies weet wat erin staat. Ik heb het al lang niet meer gelezen en eigenlijk... durf ik dat ook niet. Want, het is heftig. Veel 'details' over wat allemaal gebeurde 'daar'. En ja, waarschijnlijk durf ik er zelf niet over te beginnen als ik bij haar ben. Dus via die manier een soort van 'back-up'.

En ja hoor, natuurlijk durfde ik er gisteren niet over te beginnen. Had het wel bij. Op een usb-stickje. Ben wel heel eerlijk geweest en gelijk alle 5(!!) documentjes over 'toen'. Erop gezet. Enne nouwja...hoop getwijfel natuurlijk. Wel-niet-wel-niet. Bang zijn voor haar reactie. Wat zal de denken? Wat zal ze doen? En ja, dat ook uitgesproken naar haar. (Echt bizar maar ik durf gewoon bijna alles tegen haar te zeggen). En ze wist natuurlijk met precies de goede woorden te zeggen dat ik daar niet bang voor hoefde te zijn enzo. En uiteindelijk toch maar de stap gezet om haar het stickje te geven. Pff... voelde zo eng maar in elk geval al stapje één.

En ja.. -slik- 5 documenten.... Welke moest ze openen? Keek ze me aan natuurlijk. We hebben er een uitgekozen en die heeft ze uitgeprint.

Wil je het lezen?

Zal ik het voorlezen?

Wil jij het voorlezen?

Zal ik het lezen?

Dann... Angst. Onrust. Paniek. Mezelf zo klein mogelijk proberen te maken. (armen op de tafel en mijn hoofd op mijn armen, van haar wegkijken

) Terwijl zij het aan het lezen was. Grote stilte.... Ze heeft kleine stukjes voorgelezen. Niet over wát er allemaal gebeurde. Maar meer over daarna en hoe ik me dan voelde enzo. Ja eenzaam natuurlijk. En bang. Verdrietig. En hoe het dan was als ik eindelijk weer mocht gaan. Mezelf zo goed mogelijk proberen te verzorgen. $:\$ En verder hebben we alleen maar gepraat. Met veel pauze's. Maar het voelde zo... fijn. Het 'eindelijk niet meer alleen gevoel'. Stukje... veiligheid... en het gevoel te Mogen Delen.

Ze vroeg ook of ze me vast mocht houden. Dat ze zó de drang voelde om een arm om me heen te slaan. Me troosten. Maar ik denk, dat ze dat niet durfde, omdat ik geen reactie gaf. Terwijl ik het van de ene kant zó graag wilde. Maar weet ook niet of ik het had kunnen...uhm...'verdragen' op dat moment.

En ja... daarna usb daar gelaten. Ze mocht ze lezen... als ze wilde. Onder de voorwaarde dat ze het zou laten weten als ze het gelezen had. Anders zou ik me toch maar de hele tijd druk maken. En ja. Ik had natuurlijk gister avond al een mail... dat ze het gelezen had. En hoe erg ze het vond en nog meer mooie en vooral lieve woorden.

En nu... Doe zó hard mijn best om er iets van te maken. Zeker nu, met al die feestdagen. Moet de hele dag vrolijk, lief en gezellig doen. En dat wil ik ook, voor alle andere. Terwijl ik me van binnen zo…diep ellendig voel. En het leuke is, dat niemand het ziet. Dus ik zal het schijnbaar toch wel een beetje ‘goed’ doen. Maar dat is tegelijker tijd… uhm…

...............
..........
.....

**Geplaatst**: 24-12-11 17:30

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 24-12-11 17:30

Wat een goede stappen in de goede richting, TS!

Fijn dat je nu iemand hebt waar je het mee kunt delen, zodat je niet meer helemaal alleen bent.

**Geplaatst**: 24-12-11 18:20

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 24-12-11 18:20

Wat een ontzettend dappere stap! Ik kan me voorstellen dat je daar wel even van de kook van bent. maar mooi dat daar zo'n goeie reactie op kwam, van je therapeute. ook dat ze je even knuffelen wilde, maar rekening met jouw angst hield. Misschien moet de aanzet tot een knuffel van jou komen? Een knuffel doet zo goed, eentje waar niks achter zit, behalve medeleven.

En niet overdrijven, he, met het vrolijk doen, gewoon proberen een beetje mee te doen, dan hoef je je gevoelens niet al te veel te verloochenen, dat breekt zich later vaak op. Fijne kerst!

**Geplaatst**: 26-12-11 23:50

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 26-12-11 23:50

Ik krijg de tranen in mijn ogen van het stukje over je therapeute. Zo herkenbaar... Ik heb toen wel mijn therapeute toegelaten me te troosten. Heel kwetsbaar vond ik dat, maar ik voelde ook de geborgenheid die ik nooit had gevoeld. En voor het eerst heb ik toen gehuild. God, wat was dat heftig. Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je gevoeld moet hebben... En ik vind je zo onwijs dapper! Het liefst zou ik ook een arm om je heen slaan, maar ik ken je natuurlijk helemaal niet. Dus dan maar virtueel: :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-12-11 00:45

Geplaatst door de TopicStarter : 28-12-11 00:45

Nynke: Ja, ik ben ook erg blij met de reactie die ze gaf. Juist omdat ik daar zo bang voor ben. Vind het dan ook heel erg moeilijk om haar weer onder ogen te komen. Heb volgende week vrijdag pas mijn volgende afspraak. Dus ik heb heerlijk de tijd om me daar druk over te maken. }:0

Nu valt dat nog wel mee, maar ik denk dat het eind volgende week wel anders is.

Het klinkt misschien heel raar, maar ik weet ook niet precies wat er dan gebeurt met mij. Het was namelijk niet de eerste keer dat ze dat vroeg, maar ik blokkeer op zo'n moment. Heel raar. Durf haar dan niet aan te kijken en ik doe verder niks eigenlijk, als wachten tot zij weer wat zegt. Terwijl ik het (denk ik) niet erg zou vinden als ze het gewoon zou doen. Zelfs fijn denk ik. Zou het zelfs toelaten dat ze me mag troosten. Gerust stellen. En toch...durf ik dan niet te reageren. Laat staan erom vragen, dat is echt uigesloten denk ik...

Ik begrijp het zelf eigenlijk ook niet...

Ik vind het ook best wel lastig om een goede balans te vinden tussen vrolijk doen en mezelf even mogen terug trekken. Slaap momenteel ook niet zo goed. Nachtmerries, herbelevingen. 'snachts wakker worden en vervolgens natuurlijk niet meer durven te gaan slapen. Ik háát dat. -O-

Broccoli: Dankjewel voor je lieve berichtje... is het enige wat ik kan zeggen.

Nomineer dit bericht ×