
Gisteren een meisje van een jaar of 10 met het syndroom van down knuffelt mij ineens van achteren dus ik schrik me rot. Laat ze me los en zegt ze ''Hoi mevrouw'' terwijl ze staat te zwaaien. Opzich wel schattig.
En laatst ook een mevrouw van een jaar of 60 die ik een keer aan de kassa had en geholpen had met inpakken omdat er verder geen klanten waren. Zij knuffelde mij ook ineens heel lang (nouja, in mijn beleving duurde het uren). Ik heb zoiets van, leuk dat je me aardig vindt, maar je gaat toch niet een wildvreemde knuffelen?
En vorige week kwam er ook nog een man van 40 / 50 jaar zoiets, die vroeg of ik een vriendje had.
Ik: nee.
Klant: nou als ik jou leeftijd had was jij mijn vriendinnetje geweest.
Ik: heb ik daar zelf nog iets over te zeggen?
Klant: nee
Ik: mooi wel dus, want dat zou nooit gebeuren.
en toen ben ik weggelopen, viespeuk dat het is.