Bokt.nl

**Geplaatst**: 24-12-18 13:35

Geplaatst: 24-12-18 13:35

Wat vervelend TS deze situatie.

Is hij zo naïef dat ie denkt het komt nog wel en anders is er wel iemand anders die kinderen met mij wil..

Hij weet al ruim 10 jaar dat je niet wil, hij zal zeker wel veel van je houden dat ie niet eerder tot ziens en bedankt heeft gezegd. Maar je bent vanaf het begin al eerlijk hier over geweest dat was wel fijn geweest als hij dat ook naar jou is.
Ik vind het alleen niet kunnen dat ie dit zo brengt of kind of ik ben weg.

Hij heeft jou nu in deze moeilijke situatie gebracht en ik hoop dat je geen kinderen neemt om hem te plezieren om er vervolgens spijt van te hebben. Dat zou sws ook niet eerlijk tegenover je kind zijn als zijn/haar moeder eigenlijk niet zo blij is dat ie er is.

Ik ben 21 en heb absoluut geen kinderwens en ben er wel van overtuigd dat ik ze nooit ga willen.
Heb in mijn relatie zelf al snel aangegeven van als je kinderen wil dan kunnen we beter meteen stoppen. (hem lijkt 1 wel leuk maar vind het het niet waard om het daarvoor uit te maken.)

Heel veel sterkte TS.
Hoop voor je dat hij beseft hoe het voor jou is en/of mss inziet dat je kinderen niet voor even hebt maar sws meer dan 18 jaar en daar moet je dag in dag uit voor klaar willen/kunnen staan.

**Geplaatst**: 24-12-18 13:39

Re: Mijn vriend wil later kinderen, ik niet!

Geplaatst: 24-12-18 13:39

TS: Ik vind dat hier wel goede vragen gesteld worden waar je tien jaar geleden geen antwoord op kreeg van hem (geen echt.) Kan hij die inmiddels wel volwassen beantwoorden?
Wat hiervoor ook al gezegd wordt:
Gaat hij daadwerkelijk zijn verantwoordelijkheid nemen of wil hij dat jij met de kids thuis gaat zitten terwijl hij op pad is en kan zeggen dat ie kinderen heeft?

Ik vind dat op kinderen niet gecompenseerd "mag" worden in die zin: iemand die kinderen wil, zou dat niet ontzegt mogen worden. Andersom zou iemand die niet overtuigd is of geen kinderen wil het ook niet opgedrongen mogen worden.

En dan kom je inderdaad, in jullie geval, voor een keuze.
Welke je maakt is geheel aan jou maar als je die keuze maakt, maak die voor jou, en niet omdat je bang bent voor de veranderingen. Zou je kinderen willen als je vriend er geen wilde? Als de keuze om er niet aan te beginnen niet allerhande keuzes mee bracht?
Indien niet, dan ben je IMO kinderen aan het baren voor je vriend en als de vriend weg valt om eender welke reden, zit jij nog steeds met kinderen die je eigenlijk niet wilde.

**Geplaatst**: 24-12-18 13:44

Geplaatst: 24-12-18 13:44

Wel grappig..
Mensen die hier om het hardst klagen dat kinderen van die onopgevoede gevallen zijn en ze die nooooit willen, bewijzen zelf imo dat ze ouders hebben gehad die nog nooit van het woord opvoeden gehoord hebben, of gewoon zelf rampkinderen zijn.

Mijn ouders hebben mij netjes geleerd vroeger dat je iets zelf absoluut niet leuk hoeft te vinden of zelfs vies, maar dat als iets voor een ander belangrijk is je dat op een normale manier kenbaar maakt.
Ik vind dat basisopvoeding.

Iemand anders kind, waarvan ik als niet kinderliefhebber, maar groot dierenliefhebber wel begrijp wat ze zeggen met: 'daar ga je door voor het vuur', aanduiden als parasiet getuigt voor mij van een absoluut tokkieniveau.

Ik heb niets met kinderen en wil ze zelf ook niet, maar een beetje fatsoen en respect voor andermans wensen/levenstijl mistaat niemand hoor.

**Geplaatst**: 24-12-18 13:45

Geplaatst: 24-12-18 13:45

En je vindt de veralgemening van je eerste alinea en het woordgebruik in je 3e alinea een normale nette manier van iets duidelijk maken?

**Geplaatst**: 24-12-18 13:49

Geplaatst: 24-12-18 13:49

Heb om kinderwensen en sekswensen al relaties beeindigd. Niet bespreekbaar, PUNT. Volgende. Ja, ik maak het netjes kenbaar, al vrij snel. En als ik merk dat ze het wel willen, dan kan ik ook niet meer verliefd zijn. Dus dan is het direct over.

**Geplaatst**: 24-12-18 13:52

Geplaatst: 24-12-18 13:52

Ik vind het niet helemaal fair hoe er hier tegen vriend aangekeken wordt. 10 jaar geleden waren ze enorm jong. Dan kijk je heel anders tegen de wereld aan.

Het kan van het een op het andere moment zomaar komen, een kinderwens. Ik kan me voorstellen dat dat op je 19e nog niet helemaal vast staat.

Ik behoor tot de categorie die ergens in de 20-er jaren heel hard tot de conclusie kwam absoluut geen kinderen te willen, maar ik sluit het zeker niet uit. Hormonen kunnen heel rare dingen doen en rammelende eierstokken behoren tot de mogelijkheid, hoe hard ikzelf nu ook denk "no way!"

Echter kom je nu op een leeftijd dat daar wel echt een keuze moet maken wat betreft je relatie. Dat is voor hem ook zeker niet makkelijk want het gaat om de vrouw waar hij van houdt. Een kinderwens is echter niet te onderschatten maar het is anders omdat jullie al zo een tijd bij elkaar zijn. Het is anders als je op deze leeftijd gaat daten; dan kun je daar op een date eerlijk over zijn.

Lastige situatie, ik benijd je niks.

**Geplaatst**: 24-12-18 13:54

Geplaatst: 24-12-18 13:54

germie schreef:
Heb om kinderwensen en sekswensen al relaties beeindigd. Niet bespreekbaar, PUNT. Volgende.

Ja, hier ook.

Maar TS heeft al 10 jaar een relatie. Waarbij haar vriend al 10 jaar wist dat ze kinderen niet ziet zitten... Wel jammer dat hij haar nu zo voor het blok zet.
Voor mij zou het dan alsnog einde relatie betekenen, helaas. Hoe verdrietig ook. Ik laat me door niemand voor het blok zetten.

**Geplaatst**: 24-12-18 13:56

Geplaatst: 24-12-18 13:56

Hoezo voor het blok zetten? In een situatie als deze is er geen compromis mogelijk. Je kunt niet voor een half kind gaan of half voor een kind gaan. Volstrekt logisch dus dat hij op dit punt een keuze moet gaan maken. Als de vrouw waar hij van houdt geen kinderen wil dan kun je niets anders als jij zelf wel een kinderwens hebt.

**Geplaatst**: 24-12-18 13:57

Geplaatst: 24-12-18 13:57

Ik denk alleen dat het voor haar vriend ook niet makkelijk zal zijn.
Je hebt een sterkte kinderwens en je droomvrouw wil niet..

Al maar dat is mss heel naïef van mij denk ik als hij je verlaat voor een ander en kinderen hoe groot is de liefde dan. (Maar zoals ik zei mss heel naïef van mij maar ik weet natuurlijk totaal niet wat het is om een kinderwens te hebben en hoe sterk dat dat gevoel kan zijn)

**Geplaatst**: 24-12-18 13:58

Geplaatst: 24-12-18 13:58

Deze relatie loopt al veel te lang. Je kunt elkaar niet dwingen, gun elkaar de vrijheid om iemand te vinden die beter matcht.

**Geplaatst**: 24-12-18 14:00

Geplaatst: 24-12-18 14:00

Roosch schreef:
Hoezo voor het blok zetten? In een situatie als deze is er geen compromis mogelijk. Je kunt niet voor een half kind gaan of half voor een kind gaan. Volstrekt logisch dus dat hij op dit punt een keuze moet gaan maken. Als de vrouw waar hij van houdt geen kinderen wil dan kun je niets anders als jij zelf wel een kinderwens hebt.

Het is bij hem inmiddels blijkbaar: Kind of einde relatie. Dat haal ik uit de tekst ten minste.
Dan zet je iemand wel even voor het blok volgens mij...
Ik zou dan persoonlijk toch voor 'einde relatie' kiezen.

**Geplaatst**: 24-12-18 14:00

Geplaatst: 24-12-18 14:00

Ik zag dit topic, dacht: bij twijfel niet doen, punt erachter, beiden verder zoeken naar iemand die wel bij die wel/niet kinderwens past.
Je bent nog zo jong, en hij is ook een keer te oud.
En nu zie ik dat jullie nog samen zijn, en deze situatie er nog is. :(:)

Ik kan er niet bij dat hij je hiervoor na 10 jaar laat gaan terwijl hij nu 34 is.
Als hij dit had gewild had hij je minstens 5 jaar terug voor deze keus moeten zetten mijn inziens. -O-

**Geplaatst**: 24-12-18 14:00

Geplaatst: 24-12-18 14:00

Hebben jullie het er in die tussenliggende 10 jaren nog wel eens over gehad? Zo niet dan zet hij je wel voor het blok, zo ja dan heeft hij een bord voor zijn kop.

**Geplaatst**: 24-12-18 14:01

Geplaatst: 24-12-18 14:01

Ook ik weet niet hoe het is om een kinderwens te hebben maar wel hoe het is om geen kinderwens te hebben. Draai het om. "Hoeveel houdt zij van mij als ze niet eens bereid is kinderen met mij te krijgen?" Als hij dat had gezegd had Bokt op de achterste poten gestaan maar "Hoe groot is de liefde als hij haar voor een ander en kinderen verlaat?" Is blijkbaar wel geoorloofd? Hij verlaat haar niet voor een ander. Als hij haar verlaat is het om iets waar hij heel veel waarde aan hecht in het leven.

Tijd om elkaar in de ogen aan te kijken en elkaar te gunnen wat jullie beide belangrijk vinden. Ook al kan dat niet met elkaar en ook al zal dit zeer doen.

**Geplaatst**: 24-12-18 14:02

Geplaatst: 24-12-18 14:02

Een kind verandert je leven drastisch en als je er niet achter staat zou ik er echt niet aan beginnen. Je weet nooit hoe het uitpakt... meestal vind je je eigen kinderen erg leuk maar je zal maar spijt krijgen...

Als jij de kinderwens van je vriend niet waar kan maken zul je daar toch een keuze in moeten maken. Een compromis is niet mogelijk en ik vind het een begrijpelijke keuze van hem als hij ervoor kiest de relatie te beëindigen.
Als mijn man geen kinderen zou willen had ik hetzelfde gedaan.

**Geplaatst**: 24-12-18 14:02

Geplaatst: 24-12-18 14:02

Ik vind het niet zo gek hoor dat de vriend zo lang gewacht heeft en gehoopt heeft dat het wel "bij zou draaien" want in de praktijk gebeurt dat nou eenmaal ook ontzettend vaak. Ook bij vrouwen die al van kinds af aan geen kinderen wilde. Bij de 1 ligt het omslagpunt op 20 jarige leeftijd, bij de ander pas op 35 jarige leeftijd of zelfs nog later.

En natuurlijk zijn er ook vrouwen die het blijvend niet willen en er later ook totaal geen spijt van krijgen.

Maar ook al gaan de TS en haar vriend nu uit elkaar omdat zij geen kinderen wil....ze zou ook de eerste niet zijn die met een nieuwe vriend wel ineens klapperende eierstokken krijgt en dan nog eerder een kindje heeft dan haar ex

Ik kan me best voorstellen als je al die verhalen hoort, dat je je relatie niet weg wilt gooien omdat je hoop houdt dat je vriend(in) toch ook ineens graag voort wil planten

**Geplaatst**: 24-12-18 14:16

Geplaatst: 24-12-18 14:16

moonfish13 schreef:
Ik zag dit topic, dacht: bij twijfel niet doen, punt erachter, beiden verder zoeken naar iemand die wel bij die wel/niet kinderwens past.
Je bent nog zo jong, en hij is ook een keer te oud.
En nu zie ik dat jullie nog samen zijn, en deze situatie er nog is.
Ik kan er niet bij dat hij je hiervoor na 10 jaar laat gaan terwijl hij nu 34 is.
Als hij dit had gewild had hij je minstens 5 jaar terug voor deze keus moeten zetten mijn inziens.

Wie ben jij dan om een termijn te bepalen? Ze zijn met twee en hebben dus allebei deze situatie gecreëerd. Allebei evenveel "schuld", als je dat al zo wilt stellen.
Je kan ook stellen dat zij hem heel de tijd ook nog de indruk heeft gegeven mss bij te draaien, imo had zij er ook onmiddellijk een einde kunnen stellen.

Het is gewoon een complex iets, omdat "graag zien" ook soms betekent elkaar los te laten.
En zoals andere ook stellen, dit onderwerp speelt ook nog niet zo hard als je bvb 20 bent, maar komt toch vroeg of laat aan bod. Wilt dat dan zeggen dat ze samen geen andere dromen en doelen hadden? Tuurlijk wel en mss ook niet zonder succes.

Dus we kunnen het hier wel zo droog stellen, maar het gaat hier om gevoelens, emoties, een levensloop... Dat alles moet nu in vraag gesteld worden en dat is absoluut geen gemakkelijke.

**Geplaatst**: 24-12-18 14:19

Geplaatst: 24-12-18 14:19

Oef... ik snap hoe je vriend zich moet voelen... voor hem scheelt dat hij een man is en later ook nog kinderen kan krijgen maar als vrouw is eind 20 en begin 30 toch wel dr beste tijd... als jij zeker weet dat je geen kinderen wilt, gun hem dan de kans om met een andere vrouw een relatie en kinderen te krijgen... want als hij wel bij jou blijft en er komen vooralsnog nooit kinderen zal hij vreselijke spijt krijgen en het jou wellicht ook verwijten... dit wil je niet...

**Geplaatst**: 24-12-18 14:21

Geplaatst: 24-12-18 14:21

bulck schreef:
Wie ben jij dan om een termijn te bepalen? Ze zijn met twee en hebben dus allebei deze situatie gecreëerd. Allebei evenveel "schuld", als je dat al zo wilt stellen.
Je kan ook stellen dat zij hem heel de tijd ook nog de indruk heeft gegeven mss bij te draaien, imo had zij er ook onmiddellijk een einde kunnen stellen.

Het is gewoon een complex iets, omdat "graag zien" ook soms betekent elkaar los te laten.
En zoals andere ook stellen, dit onderwerp speelt ook nog niet zo hard als je bvb 20 bent, maar komt toch vroeg of laat aan bod. Wilt dat dan zeggen dat ze samen geen andere dromen en doelen hadden? Tuurlijk wel en mss ook niet zonder succes.

Dus we kunnen het hier wel zo droog stellen, maar het gaat hier om gevoelens, emoties, een levensloop... Dat alles moet nu in vraag gesteld worden en dat is absoluut geen gemakkelijke.

TS heeft nergens een indicatie gegeven dat ze hem die indruk gegeven heeft. Integendeel, ze lijkt redelijk duidelijk geweest te zijn al die tijd. Dus ik denk niet dat je haar dat kan verwijten.

**Geplaatst**: 24-12-18 14:25

Geplaatst: 24-12-18 14:25

Bij ons is het ook al van begin af aan duidelijk dat ik er geen wil. Bij begin relatie heel duidelijk over geweest, ook al waren we toen maar 19. Nu ben ik 34 en niet van gedacht veranderd. Zie het ook echt niet meer gebeuren. Mijn man zou zeker kinderen willen als ik dat ook zou willen. Het zou ook een erg goeie papa zijn volgens mij en dat vind ik soms wel pijnlijk. Maar ik ga geen kind nemen tegen mijn goesting.

We hebben altijd gezegd dat als hij ze plots toch wil, dat ik dat zal respecteren. Je kan ook niet anders. Één keer heeft hij zo getwijfeld om te vertrekken. Ik kon toen alleen aangeven dat mijn mening niet veranderd was en dat ik de toekomst niet kon voorspellen maar dat ik er niet op zou hopen in zijn plaats. Hij is toen uiteindelijk gebleven.

Ik vind het heerlijk zonder kinderen. Maar nu iedereen rond ons er heeft merk je wel dat ons leven heel anders is. Wat mij betreft ten goede, maar je moet de tijd wel weten in te vullen. Zelfs met twee banen en veel uren heb ik veel tijd

In elk geval, blijf eerlijk en schep geen valse verwachtingen. Als hij het absoluut wil en jij niet, is er helaas maar 1 oplossing... sterkte!!!

**Geplaatst**: 24-12-18 14:25

Geplaatst: 24-12-18 14:25

Ik ben zelf moeder en vond het best een zware baan,kinderen heb je wel 24 uur per dag zeker als ze klein zijn.En eerlijk is eerlijk meestal draait de moeder voor het meeste werk er van op.

Ik vind het ook wel een beetje raar dat je iemand een vorm van dwingt kinderen te nemen.Wat als de ts ze dadelijk niet kan krijgen?Ga je dan ook weg?Aan de andere kant vind ik de Ts ook klinisch klinken met als ik weg ga, hoe zit het dan met het huis moet ik meer gaan werken enz.
Als mijn man bij mij weg gaat verlies ik mijn beste vriend ,steun en toeverlaat aan matriele dingen zou ik niet eens denken,die dingen zijn vervangbaar en is een oplossing voor.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-12-18 14:27

Geplaatst door de TopicStarter : 24-12-18 14:27

Ik denk ook dat opvoeding daar veel mee te maken heeft.

Zo ben ik enig kind en was en is mijn moeder altijd heel negatief over kinderen geweest.

Hij heeft een broer en broertje, en is opgegroeid met veel kinderen. Zijn moeder is altijd oppasmoeder geweest. Dus hij is met kleine kinderen opgegroeid.
Ik ben in een huis met dieren opgegroeid.

Verder gaf hij ook aan zich nu te schamen dat hij nog geen kinderen heeft, en zijn broer er 2 heeft en zijn broertje binnenkort ook vader wordt.

Heb ook het idee dat van zijn familie uit, hij zich een soort van verplicht voelt zich kinderen te nemen. Omdat dat zo "hoort"

Buiten dat om is hij ook echt gek op kinderen. Zo gek als ik op dieren ben zeg maar..

Een half jaar geleden is mijn hond overleden, en ik heb nu juist dat ik enorm graag weer een hond zou willen. Dus ik snap zijn gevoel ook wel..

Maar hij wil dus geen hond weer. Althans voorlopig niet, zijn gedachte is juist eerst een kind en dan na een tijdje als het kan een hond..

In de loop van de jaren is het onderwerp kinderen wel eens ter sprake gekomen. En was ik toen ook daarin duidelijk dat ik kinderen niet zag zitten. Maar zaten we ook niet echt in een situatie dat het al wenselijk zou kunnen zijn kinderen te hebben. (kleine starterswoning, en nog in opbouw van het leven)
Nu sinds 1,5 jaar een ander huis, maar ook nog maar 1 goede slaapkamer. Was een verbouwingsproject wat nu net voor ca 60% af is.

Enige wat hem nu zo verandert heeft is dat ik 4 maanden met de pil gestopt was. Op dokters advies, ivm dat ik daar niet meer goed tegen kon (zware vermoeiends klachten)

Nu ben ik weer begonnen met de pil, omdat ik zonder weer veel menstruatie klachten had, was kiezen tussen moe zijn en weinig libido, of
veel buikpijn, hoofdpijn en zere borsten. en nu is hij dus zwaar teleurgesteld dat ik weer begonnen ben. Omdat had hij heel naïef, stiekem hoop had gekregen dat ik misschien wel zwanger zou raken toen ik gestopt was. (en ja we deden het wel veilig)

**Geplaatst**: 24-12-18 14:27

Geplaatst: 24-12-18 14:27

bulck schreef:
moonfish13 schreef:
Ik zag dit topic, dacht: bij twijfel niet doen, punt erachter, beiden verder zoeken naar iemand die wel bij die wel/niet kinderwens past.
Je bent nog zo jong, en hij is ook een keer te oud.
En nu zie ik dat jullie nog samen zijn, en deze situatie er nog is.
Ik kan er niet bij dat hij je hiervoor na 10 jaar laat gaan terwijl hij nu 34 is.
Als hij dit had gewild had hij je minstens 5 jaar terug voor deze keus moeten zetten mijn inziens.

Wie ben jij dan om een termijn te bepalen? Ze zijn met twee en hebben dus allebei deze situatie gecreëerd. Allebei evenveel "schuld", als je dat al zo wilt stellen.
Je kan ook stellen dat zij hem heel de tijd ook nog de indruk heeft gegeven mss bij te draaien, imo had zij er ook onmiddellijk een einde kunnen stellen.

Het is gewoon een complex iets, omdat "graag zien" ook soms betekent elkaar los te laten.
En zoals andere ook stellen, dit onderwerp speelt ook nog niet zo hard als je bvb 20 bent, maar komt toch vroeg of laat aan bod. Wilt dat dan zeggen dat ze samen geen andere dromen en doelen hadden? Tuurlijk wel en mss ook niet zonder succes.

Dus we kunnen het hier wel zo droog stellen, maar het gaat hier om gevoelens, emoties, een levensloop... Dat alles moet nu in vraag gesteld worden en dat is absoluut geen gemakkelijke.

Er staat toch mijn inziens?
En over droog stellen: ik weet hoe dit is en ik ben nu single wegens mede het ding kinderwens, hij wilde wel heel graag en binnen 2 jaar.
Verschrikkelijk was het, maar ik ben achteraf blij dat hij de knoop doorgehakt heeft en we niet meer in een zelfde situatie zitten als ts nu.
En ja dit typ ik nu lijkt heel nuchter, maar ik heb er heel veel tranen om gelaten en ik heb ontzettend getwijfeld wat ik hier mee moest.
Want hem gunde ik het onwijs, maar ik zelf werd alles behalve happy van het idee en acht de kans dat dit nog gaat veranderen niet groot.

**Geplaatst**: 24-12-18 14:30

Geplaatst: 24-12-18 14:30

beatje schreef:
Ik ben zelf moeder en vond het best een zware baan,kinderen heb je wel 24 uur per dag zeker als ze klein zijn.En eerlijk is eerlijk meestal draait de moeder voor het meeste werk er van op.

Ik vind het ook wel een beetje raar dat je iemand een vorm van dwingt kinderen te nemen.Wat als de ts ze dadelijk niet kan krijgen?Ga je dan ook weg?Aan de andere kant vind ik de Ts ook klinisch klinken met als ik weg ga, hoe zit het dan met het huis moet ik meer gaan werken enz.
Als mijn man bij mij weg gaat verlies ik mijn beste vriend ,steun en toeverlaat aan matriele dingen zou ik niet eens denken,die dingen zijn vervangbaar en is een oplossing voor.

Als blijkt dat je ze niet kan krijgen is het een hele andere situatie. Dan ga je samen door een proces om dat te verwerken of voor behandelingen naar een kliniek. Dan kan je elkaar tot steun zijn omdat je allebei een hele grote wens hebt om een kindje te mogen krijgen.
Maar als TS toch al niet die wens heeft en het blijkt niet te kunnen lukken bij haar is dat voor haar misschien eerder een opluchting en voor haar vriend een groot verdriet, lijkt me ook geen lekkere basis voor een verdere relatie samen.

**Geplaatst**: 24-12-18 14:37

Geplaatst: 24-12-18 14:37

Ik lees een aantal vergelijkingen met dieren.

Als ik naar mijzelf kijk heb ik heel lang getwijfeld, toch de knoop doorgehakt om er 100% wel voor te gaan en ben nu iets meer dan een jaar moeder van een heel mooi jongetje.

En aanhankend op het dierenpunt: hoeveel je ook van een dier houdt, het is nooit te vergelijken met de liefde voor je eigen kind. Ik geloofde daar ook nooit echt in, maar ik moet de clichés weer gelijk geven. Dus dat is geen goed betrouwbaar materiaal als het aankomt op het bepalen of je wel/geen kinderwens hebt.

Desondanks een pittige beslissing TS. Gevoelsmatig denk ik dat jullie hier niet uit gaan komen, hoewel ik je natuurlijk liever anders toe zou wensen! Veel wijsheid in ieder geval!

Nomineer dit bericht ×