Bokt.nl

Karin schreef:

Welke garantie heb je dat een leven mét kinderen wel over rozen gaat? Misschien krijg je een kind dat veel zorg nodig heeft (of zelfs jong overlijdt, om wat voor reden dan ook). Misschien krijgt jouw kind de verkeerde vrienden (ondanks zijn goede opvoeding). Misschien besluit jouw kind op een dag dat hij het helemaal heeft gehad met zijn ouders.

poes schreef:

Ayasha: Het is voor iedereen te triest voor woorden. Voor die kinderen die er helemaal niets aan kunnen doen maar ook voor de pleegouders die er met de beste bedoelingen in gaan.
Het wordt enorm onderschat en wat ik hoor van zij die er inmiddels op terugkijken: dat het heel goed kan dat het ondankbaar is en nutteloos voelt.

poes schreef:

Ik geloof dat het systeem in België wel anders is? Hier kun je niet kinderen voor een weekend opvangen voor zo ver ik weet.

Solleke_Noah schreef:

@TS: bij mij was het altijd een hele duidelijke nee. Mijn vriend wil helaas wel kinderen. We zijn al lang samen (+ 15 jaar) en hij dacht dat hij zich erbij neergelegd had, maar toch niet bleek een tijd geleden... Al mijn en zijn vrienden hebben minstens één of twee (of meer) kinderen, maar er is niks gaan kriebelen bij mij.

Omwille van mijn vriend ben ik nu wel aan het kijken of het toch zou lukken voor mij, een kind. Ik heb totaal geen hekel aan kinderen (geef paardrijles, ben scoutsleidster geweest, altijd veel gebabysit) en voel ook geen ongemakkelijkheid rond kinderen. Maar heb gewoon geen enkele behoefte aan een kind van mezelf. Pleegzorg zou ik dan weer wel zien zitten, maar vindt mijn vriend minder, die wil juist wel zichzelf terugzien in een kind. Hier dus ook volop twijfel, ben zelf ook alweer 32 jaar dus jaaaaren twijfelen kan ook niet meer...

Blijheid schreef:

Solleke_Noah schreef:

@TS: bij mij was het altijd een hele duidelijke nee. Mijn vriend wil helaas wel kinderen. We zijn al lang samen (+ 15 jaar) en hij dacht dat hij zich erbij neergelegd had, maar toch niet bleek een tijd geleden... Al mijn en zijn vrienden hebben minstens één of twee (of meer) kinderen, maar er is niks gaan kriebelen bij mij.

Omwille van mijn vriend ben ik nu wel aan het kijken of het toch zou lukken voor mij, een kind. Ik heb totaal geen hekel aan kinderen (geef paardrijles, ben scoutsleidster geweest, altijd veel gebabysit) en voel ook geen ongemakkelijkheid rond kinderen. Maar heb gewoon geen enkele behoefte aan een kind van mezelf. Pleegzorg zou ik dan weer wel zien zitten, maar vindt mijn vriend minder, die wil juist wel zichzelf terugzien in een kind. Hier dus ook volop twijfel, ben zelf ook alweer 32 jaar dus jaaaaren twijfelen kan ook niet meer...

Dit speelt ook bij een vriendin van mij en haar partner. Zij zijn er nu op uitgekomen dat hij een lesbisch koppel gaat helpen hun kinderwens te laten uitkomen. Het wordt hun kind, maar hij is er wel bij betrokken. Een soort gedeeld ouderschap waarbij het kind wel bij de moeders woont maar regelmatig samen met de vader dingen zal gaan doen, samen verjaardagen en belangrijke momenten vieren etc.

Het lijkt mij iets heel anders dan echt vader zijn, maar voor deze vriend is het een oplossing waarbij hij toch iets van zichzelf ziet opgroeien en samen dingen kan doen. En vriendin is er ook blij mee, die wilde hem zijn wens niet ontnemen maar zelf écht geen kinderen.

Wellicht is zoiets ook iets voor jullie?

Blijheid schreef:

Solleke_Noah schreef:

@TS: bij mij was het altijd een hele duidelijke nee. Mijn vriend wil helaas wel kinderen. We zijn al lang samen (+ 15 jaar) en hij dacht dat hij zich erbij neergelegd had, maar toch niet bleek een tijd geleden... Al mijn en zijn vrienden hebben minstens één of twee (of meer) kinderen, maar er is niks gaan kriebelen bij mij.

Omwille van mijn vriend ben ik nu wel aan het kijken of het toch zou lukken voor mij, een kind. Ik heb totaal geen hekel aan kinderen (geef paardrijles, ben scoutsleidster geweest, altijd veel gebabysit) en voel ook geen ongemakkelijkheid rond kinderen. Maar heb gewoon geen enkele behoefte aan een kind van mezelf. Pleegzorg zou ik dan weer wel zien zitten, maar vindt mijn vriend minder, die wil juist wel zichzelf terugzien in een kind. Hier dus ook volop twijfel, ben zelf ook alweer 32 jaar dus jaaaaren twijfelen kan ook niet meer...

Dit speelt ook bij een vriendin van mij en haar partner. Zij zijn er nu op uitgekomen dat hij een lesbisch koppel gaat helpen hun kinderwens te laten uitkomen. Het wordt hun kind, maar hij is er wel bij betrokken. Een soort gedeeld ouderschap waarbij het kind wel bij de moeders woont maar regelmatig samen met de vader dingen zal gaan doen, samen verjaardagen en belangrijke momenten vieren etc.

Het lijkt mij iets heel anders dan echt vader zijn, maar voor deze vriend is het een oplossing waarbij hij toch iets van zichzelf ziet opgroeien en samen dingen kan doen. En vriendin is er ook blij mee, die wilde hem zijn wens niet ontnemen maar zelf écht geen kinderen.

Wellicht is zoiets ook iets voor jullie?

Sclimpre schreef:

Solleke_Noah schreef:

@TS: bij mij was het altijd een hele duidelijke nee. Mijn vriend wil helaas wel kinderen. We zijn al lang samen (+ 15 jaar) en hij dacht dat hij zich erbij neergelegd had, maar toch niet bleek een tijd geleden... Al mijn en zijn vrienden hebben minstens één of twee (of meer) kinderen, maar er is niks gaan kriebelen bij mij.

Omwille van mijn vriend ben ik nu wel aan het kijken of het toch zou lukken voor mij, een kind. Ik heb totaal geen hekel aan kinderen (geef paardrijles, ben scoutsleidster geweest, altijd veel gebabysit) en voel ook geen ongemakkelijkheid rond kinderen. Maar heb gewoon geen enkele behoefte aan een kind van mezelf. Pleegzorg zou ik dan weer wel zien zitten, maar vindt mijn vriend minder, die wil juist wel zichzelf terugzien in een kind. Hier dus ook volop twijfel, ben zelf ook alweer 32 jaar dus jaaaaren twijfelen kan ook niet meer...

Blijheid schreef:

Dit speelt ook bij een vriendin van mij en haar partner. Zij zijn er nu op uitgekomen dat hij een lesbisch koppel gaat helpen hun kinderwens te laten uitkomen. Het wordt hun kind, maar hij is er wel bij betrokken. Een soort gedeeld ouderschap waarbij het kind wel bij de moeders woont maar regelmatig samen met de vader dingen zal gaan doen, samen verjaardagen en belangrijke momenten vieren etc.

Het lijkt mij iets heel anders dan echt vader zijn, maar voor deze vriend is het een oplossing waarbij hij toch iets van zichzelf ziet opgroeien en samen dingen kan doen. En vriendin is er ook blij mee, die wilde hem zijn wens niet ontnemen maar zelf écht geen kinderen.

Wellicht is zoiets ook iets voor jullie?

Dat lijkt me een heel gevoelige situatie, een beetje zoals met pleegkinderen. Want dan zijn er al 3 (of 4, als je de vriendin ook meetelt) mensen die elk hun mening zullen hebben over de opvoeding. Je kan daar wel afspraken over maken, maar het risico zit er zeker in dat der daar meningsverschillen uit voortkomen en hoe goed je dat ook probeert te managen, het kind zit daar toch tussenin.

Matheno schreef:

Maar ben je dan nooit een soort van bang dat je leven erg oppervlakkig wordt?
Dat alles draait om werken, netflixen, barhangen? Nooit kans om oma te worden, potentieel die eenzame tante worden waar je neefjes en nichtjes een verplicht bezoekje moeten afleggen?

Sonja_vR schreef:

Liever spijt van kinderen die je niet hebt
Dan spijt van degene die je wel hebt
Is mijn gedachte er altijd bij

truus1957 schreef:

Ik denk dat spijt van een kind dat je wel hebt verwaarloosbaar klein is, spijt van een kind dat je niet hebt kan een enorm verdriet zijn dat je je leven lang meedraagt.

Goof schreef:

truus1957 schreef:

Ik denk dat spijt van een kind dat je wel hebt verwaarloosbaar klein is, spijt van een kind dat je niet hebt kan een enorm verdriet zijn dat je je leven lang meedraagt.

Waarom denk je dat dat verschil zo groot is? Waarom is spijt vab een kind dat je wel hebt verwaarloosbaar klein?
Ik kan me voorstellen dat je ook daar gruwelijk spijt van kan hebben, maar ik denk dat dat zo'n taboe is dat niemand dat openlijk zal vertellen.

truus1957 schreef:

Dat zal inderdaad een taboe zijn en dat het nooit gebeurt zal je mij niet horen beweren. Ik ben er alleen van overtuigd dat het niet heel vaak voorkomt. De liefde die je voelt voor je kind is echt met niets te vergelijken.