Bokt.nl

**Geplaatst**: 10-02-21 19:11

Geplaatst: 10-02-21 19:11

Achterom schreef:
"gewoon willen helpen"
Is het misschien in je opgekomen dat TS (en heel veel anderen) helemaal niet geholpen hoeven te worden?
Daaruit spreekt ook een vorm van ongelijkwaardigheid, dat je denkt dat iemand geholpen moet worden.

Ikzelf zeg ook wel eens dat ik asociaal ben. In essentie klopt dat eigenlijk niet (ik ben eigenlijk juist heel sociaal en zorgzaam), maar doordat ik ben zoals ik ben, word ik niet gelukkig van grote groepen en sociale verplichtingen.
Mijn moeder en mijn zus wilde mij daarom vroeger altijd "helpen", want zo dachten ze "als ze maar iets meer is zoals wij, wordt ze vast veel gelukkiger" Zo zijn er tal van voorbeelden geweest, maar waar het op neer komt is dat ik helemaal niet geholpen hoefde te worden. Geef mij de vrijheid om mijn leven te leven zoals ik wil, om mijn eigen keuzes te maken, dan ben ik het gelukkigst. Ik weet namelijk heel goed wat goed voor mij is, dat hoeft een ander niet te bedenken. Ik ben namelijk intelligent, zit niet met mezelf in de knoop en ken mijzelf het allerbeste. Ik hoef niet geholpen te worden, dat kan ik prima zelf.
Maar doordat ik ben zoals ik ben, ben ik niet standaard, blijkbaar. En zoals een aantal anderen ook al schrijven: als je afwijkt, moet je gewoon extra moeite doen.
Dat is niet erg, dat is zoals het is.
Alleen hoef ik nu minder extra moeite te doen, doordat er niet meer geknuffeld wordt, zoenen gegeven, bijeenkomsten in grote groepen niet mogen etc. Je hoeft dat allemaal niet meer te regelen, want het mag sowieso al niet. Dus houd je meer energie over en is het allemaal net een stukje makkelijker.

Dus ja, ik vind het weleens jammer dat het ooit weer terug gaat naar normaal. En waarschijnlijk ook heel snel ook.
Want dat normaal past mij gewoon wat minder goed.
Bijvoorbeeld doordat ik heb gekozen voor een partner waar ik heel veel van houd, maar die de sociale verplichtingen vanuit zijn familie heel serieus neemt en dus niet blij is als ik altijd maar thuis blijf en hij alleen moet gaan. Een jaar corona heeft mij toch al wel een bijeenkomst of 10 gescheeld, alleen al vanuit mijn schoonfamilie.
Nu kan ik natuurlijk kiezen om dan maar mijn relatie te verbreken, maar die is me net wat meer waard dan de extra moeite en gedoe door die bijeenkomsten. Maar ik mag toch wel even blij zijn dat dat geworstel nu even niet hoeft?

Het is niet helpen als hoe jou moeder of jou zus jou wilde veranderen. Ik vind dat namelijk geen helpen wat je daar schrijft.
Ik vind het heel onaardig om mensen af te katten die zich proberen in te leven en meedenken hoe het probleem wat TS ervaart te verlichten.

Maar goed, vooral zo'n houding hebben. Zal je veel opleveren.

**Geplaatst**: 10-02-21 19:29

Geplaatst: 10-02-21 19:29

Maar is het wel TS die een probleem ervaart of is het de maatschappij die er voor zorgt dat jij het als een probleem ziet? Want volgens mij doe jij exact wat TS bedoelt. Meedenken hoe het probleem te verlichten? Nee, aanvaard TS gewoon eens zoals zij is. Moest iedereen dat wat meer doen was het een mooiere wereld.

En ik snap prima dat TS kattig wordt als mensen haar gevoel en mening ziet als een probleem en daar wat aan willen doen.

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 10-02-21 19:30, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 10-02-21 19:30

Re: “Paniek” bij het idee dat het leven weer “normaal” wordt

Geplaatst: 10-02-21 19:30

Heb dat vanaf het begin aanvaard maar TS ging iedereen die niet precies reageerde zoals zij graag heeft afbranden. Dat schiet bij mij in het verkeerde keelgat.

**Geplaatst**: 10-02-21 19:33

Geplaatst: 10-02-21 19:33

Shiloh schreef:
ikke schreef:
Wat echter meteen in me opkwam toen ik dit las: wat is jouw metafoor van een motorboot?

Past misschien niet helemaal hier, maar ik moest er wel aan denken:
Een oude kennis van me is erg handig. Kan hele mooie dingen maken, beheerst vele technieken.
Hij kreeg nogal eens te horen: ja, maar, jij hebt alle gereedschappen dus kun je ook alles maken.
Hij zag dat anders: ik wil alles kunnen maken, dus ik heb de gereedschappen om dat te doen.

Ik weet niet of ik helemaal snap wat je bedoeld, dus als je wilt, hoop ik dat je het verder uit wilt leggen.

In mijn metafoor zou ik een motorboot hetzelfde omschrijven als de flippers. Er zijn manieren om de tocht makkelijker te maken. Er zijn dingen die ík kan doen of aanschaffen (flippers kopen, een wetsuit aantrekken, beter leren zwemmen, een motorboot kopen. Maar ook een motorboot heeft meer moeite om tegen de stroom in te varen dan met de stroom mee.

Sorry, wat later, er moest hier ook nog wat gewerkt worden maar je begrijpt me goed.

Mijn insteek was: zwemmen is hoe dan ook een vermoeiende bezigheid (niet hetzelfde als slecht) en als je het jezelf makkelijker wil maken, laat je iets het werk voor je doen.
Flippers moet je nog steeds zelf bewegen. De motorboot hoef je alleen maar te sturen.

Ik probeer je te triggeren om "het probleem" ergens anders neer te leggen. Of, zoals dat bij een vorige werkgever heette: zet het aapje op iemand anders z'n schouder.

Ik besef heel goed dat dat niet altijd zo werkt, dat je soms maar domweg tegen de stroom in moet zwemmen omdat het echt de enige optie is. Maar ik zou het toch heel mooi vinden als ik jou een haakje aan kan reiken waar jij aan kunt trekken als dat nodig is, om dingen naar jouw hand te zetten, in plaats van te blijven manoeuvreren om de verwachtingen van anderen heen, als je begrijpt wat ik bedoel (vast wel).

**Geplaatst**: 10-02-21 19:34

Geplaatst: 10-02-21 19:34

Nee, TS is mensen gaan afbranden die gingen melden dat zij haar moest aanpassen, andere rivier kiezen, andere mentaal in het leven etc. Dat snap ik. Want daarvoor heeft zij dit topic niet geopend. Zij wou gewoon haar hart even luchten en haar gevoel delen en dan krijgt zij te horen dat zij haar moet aanpassen. Dit is dus het voorbeeld van het probleem van de maatschappij. Niet iedereen moet of wilt geholpen worden. Dat is echt niet nodig. En zelfs na zo veel keren aangeven door TS en anderen blijven mensen maar melden dat zij zich moet aanpassen. Kom op.

**Geplaatst**: 10-02-21 19:40

Geplaatst: 10-02-21 19:40

Shaggy09 schreef:
Achterom schreef:
"gewoon willen helpen"
Is het misschien in je opgekomen dat TS (en heel veel anderen) helemaal niet geholpen hoeven te worden?
Daaruit spreekt ook een vorm van ongelijkwaardigheid, dat je denkt dat iemand geholpen moet worden.

Ikzelf zeg ook wel eens dat ik asociaal ben. In essentie klopt dat eigenlijk niet (ik ben eigenlijk juist heel sociaal en zorgzaam), maar doordat ik ben zoals ik ben, word ik niet gelukkig van grote groepen en sociale verplichtingen.
Mijn moeder en mijn zus wilde mij daarom vroeger altijd "helpen", want zo dachten ze "als ze maar iets meer is zoals wij, wordt ze vast veel gelukkiger" Zo zijn er tal van voorbeelden geweest, maar waar het op neer komt is dat ik helemaal niet geholpen hoefde te worden. Geef mij de vrijheid om mijn leven te leven zoals ik wil, om mijn eigen keuzes te maken, dan ben ik het gelukkigst. Ik weet namelijk heel goed wat goed voor mij is, dat hoeft een ander niet te bedenken. Ik ben namelijk intelligent, zit niet met mezelf in de knoop en ken mijzelf het allerbeste. Ik hoef niet geholpen te worden, dat kan ik prima zelf.
Maar doordat ik ben zoals ik ben, ben ik niet standaard, blijkbaar. En zoals een aantal anderen ook al schrijven: als je afwijkt, moet je gewoon extra moeite doen.
Dat is niet erg, dat is zoals het is.
Alleen hoef ik nu minder extra moeite te doen, doordat er niet meer geknuffeld wordt, zoenen gegeven, bijeenkomsten in grote groepen niet mogen etc. Je hoeft dat allemaal niet meer te regelen, want het mag sowieso al niet. Dus houd je meer energie over en is het allemaal net een stukje makkelijker.

Dus ja, ik vind het weleens jammer dat het ooit weer terug gaat naar normaal. En waarschijnlijk ook heel snel ook.
Want dat normaal past mij gewoon wat minder goed.
Bijvoorbeeld doordat ik heb gekozen voor een partner waar ik heel veel van houd, maar die de sociale verplichtingen vanuit zijn familie heel serieus neemt en dus niet blij is als ik altijd maar thuis blijf en hij alleen moet gaan. Een jaar corona heeft mij toch al wel een bijeenkomst of 10 gescheeld, alleen al vanuit mijn schoonfamilie.
Nu kan ik natuurlijk kiezen om dan maar mijn relatie te verbreken, maar die is me net wat meer waard dan de extra moeite en gedoe door die bijeenkomsten. Maar ik mag toch wel even blij zijn dat dat geworstel nu even niet hoeft?

Het is niet helpen als hoe jou moeder of jou zus jou wilde veranderen. Ik vind dat namelijk geen helpen wat je daar schrijft.
Ik vind het heel onaardig om mensen af te katten die zich proberen in te leven en meedenken hoe het probleem wat TS ervaart te verlichten.

Maar goed, vooral zo'n houding hebben. Zal je veel opleveren.

Maar waarom zou dat probleem precies verlicht moeten worden? Waarom heb je het idee dat ze geholpen moet worden?
Overigens heb ik er met mijn moeder en zus prima over kunnen praten. Het was namelijk helemaal niet onaardig bedoeld, juist niet. Zij dachten oprecht dat zij me konden helpen, vanuit de beste bedoelingen. Net als jij blijkbaar.
Maar gelukkig hebben zij ondertussen wat meer inlevingsvermogen dan jij nu laat zien. Geeft niet, misschien leer je nog wel.

**Geplaatst**: 10-02-21 19:48

Re: “Paniek” bij het idee dat het leven weer “normaal” wordt

Geplaatst: 10-02-21 19:48

Ik vind de corona maatregelen ook helemaal niet erg. Ik snap precies van de TS bedoelt. Ben zelf ook het type kluizenaar en voel mij daar uitstekend bij. Heb helemaal geen zin in grote groepen mensen en allerlei verplichte feestjes af te moeten gaan. Dat we anderhalve meter uit elkaar moeten blijven vind ik ook alleen maar fijn, heb ook een beetje smetvrees. Van mij mag het ook gerust zo blijven, maar ik snap dat andere mensen er moeite mee hebben en graag weer willen dat alles normaal is. Iedereen in zijn waarde laten en accepteren dat we niet allemaal gelijk zijn, is voor veel mensen erg lastig zo te lezen.

**Geplaatst**: 10-02-21 19:52

Geplaatst: 10-02-21 19:52

Jammer dat mensen die een ander perspectief hebben niet goed lijken te begrijpen dat er ook mensen zijn die er anders in staan. En dat dat okee is, en niet opgelost hoeft te worden. Ik denk dat dit topic heel goed aangeeft wat we 'normaal' ervaren.
Ik begrijp je TS. Ik vind het ook spannend hoe het straks weer gaat zijn.

**Geplaatst**: 10-02-21 19:55

Geplaatst: 10-02-21 19:55

purny schreef:
Ik heb juist paniek bij het idee dat het niet meer normaal gaat worden.

Dat heb ik dus ook heel erg

**Geplaatst**: 10-02-21 20:36

Geplaatst: 10-02-21 20:36

Achterom schreef:
Shaggy09 schreef:
Maar goed, vooral zo'n houding hebben. Zal je veel opleveren.

Maar waarom zou dat probleem precies verlicht moeten worden? Waarom heb je het idee dat ze geholpen moet worden?
Overigens heb ik er met mijn moeder en zus prima over kunnen praten. Het was namelijk helemaal niet onaardig bedoeld, juist niet. Zij dachten oprecht dat zij me konden helpen, vanuit de beste bedoelingen. Net als jij blijkbaar.
Maar gelukkig hebben zij ondertussen wat meer inlevingsvermogen dan jij nu laat zien. Geeft niet, misschien leer je nog wel.

Tja dat krijg je als je op een openbaar forum informatie deelt, dan ga je niet alleen maar reacties krijgen die precies in jouw smalle straatje passen. Hoef je niet gelijk zo uit te vallen tegen iedereen, zeg ik al vanaf het begin.

**Geplaatst**: 10-02-21 20:41

Re: “Paniek” bij het idee dat het leven weer “normaal” wordt

Geplaatst: 10-02-21 20:41

Tja je kunt ook de op lezen, ts zocht gelijk gestemde mensen om erover te praten

**Geplaatst**: 10-02-21 20:56

Geplaatst: 10-02-21 20:56

Ik herken het heel goed hoor TS!

Heerlijk die mensen die nu ongevraagd gewoon afstand houden ipv in je nek staan te hijgen voor de rij bij de kassa, niemand die het raar vindt als je weer eens “nee bedankt” zegt omdat je te moe bent, niet uit eten in rumoerige restaurants waar ik binnen 5 minuten overprikkeld ben en ik niet hoef te vragen aan de serveerster of ze alsjeblieft m’n eten niet te dicht tegen elkaar willen leggen, niet naar de bios waar ik nerveus wordt van in het donker tussen zoveel vreemde mensen te zitten...

Ik werk in een winkel maar zit op het moment al een hele tijd in de ziektewet, en de lockdown maatregelen hebben me ook doen beseffen wat precies overprikkeling betekend voor mij en dat ik dat dus op de winkelvloer constant ben. Daarom ga ik binnenkort ook een andere functie vervullen waar ik veel minder klantcontact heb. Voor mij dus een waardevolle uitkomst

Paniekaanvallen is dus ook iets dat me enorm vaak overkomt als het bijvoorbeeld druk is in de supermarkt ofzo, dat is wel erger geworden. Maar soms ook als ik me bedenk dat straks alles weer normaal wordt. Mijn vriend bv houdt heel erg van festivals, concerten, dat soort dingen... voor mij is dat echt een mega sensory overload en zorgt ook vaak voor paniekaanvallen

natuurlijk ga ik voor hem echt wel eens mee, maar echt plezier doe je me er niet mee. Nu hoef ik dat dus niet toe te zeggen en er vervolgens weken met buikpijn tegenop te zien, maar hem ook niet teleur te stellen om niet te gaan...

Overigens misschien interessant voor mensen hier is de Spoon Theory, hier in het Nederlands beschreven: https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Lepelmetafoor

Besef me dat het niet heel gezond klinkt wat ik hierboven beschreven heb, maar ik ben onlangs gediagnosticeerd op het autistisch spectrum en heb ook hulp om ermee om te leren gaan en wat beter te gaan functioneren gelukkig.

**Geplaatst**: 10-02-21 21:01

Geplaatst: 10-02-21 21:01

Shaggy09 schreef:
Tja dat krijg je als je op een openbaar forum informatie deelt, dan ga je niet alleen maar reacties krijgen die precies in jouw smalle straatje passen. Hoef je niet gelijk zo uit te vallen tegen iedereen, zeg ik al vanaf het begin.

Het probleem is dat de tips die hier gegeven worden van het niveau zijn dat iemand die ernstig depressief is maar "gewoon" buiten moet gaan wandelen.

Het probleem is niet dat je het niet begrijpt, het probleem is dat jij, en anderen, geen begrip hebben dat iemand anders is. Dat dit niet te maken heeft met antisociaal zijn, maar met een andere belasting dan dat de gemiddelde, laat staan de extraverte, mens heeft bij sociale prikkels.

Want je hoeft niet antisociaal te zijn om toch sociale contacten zo belastend te voelen zijn. Het is dat soort hokjesgedrag dat het juist extra lastig maakt om toch aan de ene kant wel die vriendschappen op te zoeken, terwijl het aan de andere kant niet te veel mag zijn.

Er wordt gepraat over werk wisselen alsof dat nauwelijks belastend is. Alsof dat alles goed maakt, puur omdat dat blijkbaar voor hen de oplossing is geweest of omdat ze denken dat dit de oplossing wel zal zijn, maar niet eens enige ervaring erin hebben.

Er wordt door mensen die niet de belasting kennen gedaan alsof er niets geprobeerd is, terwijl het voelen van deze belasting vaak al levenslang is. Er zijn vaak al talloze dingen uitgeprobeerd om in ieder geval het hoofd boven water te weten houden.

Om een voorbeeld van mijzelf te geven, ik ben niet alleen van baan gewisseld, maar ben op mijn volgende werk uiteindelijk ook een dag minder gaan werken (met 20% minder salaris), om in ieder geval eens per maand een sociale activiteit te hebben, waar ik wel echt behoefte aan heb, maar geen energie meer voor had, puur door de prikkels op mijn werk (waarbij dit al een relatief prikkelarme omgeving was). En nog was het eigenlijk onvoldoende. Ik heb het niet gered door de sociale belasting, terwijl ik het met mijn intelligentie prima red.

**Geplaatst**: 10-02-21 21:06

Geplaatst: 10-02-21 21:06

Mkango schreef:
Maar misschien komt die hulp in sommige gevallen júist van mensen die ooit hetzelfde gevoel gehad hebben, maar inmiddels op een plek zijn aanbeland waar ze kunnen staan en dat een ander ook gunnen.

Dit. Ik wéét waar ik over praat. Ik heb niet zo'n behoefte om in details te treden op een openbaar forum, maar ik ben iig (helaas) ervaringsdeskundige op het gebied van burn-out, prikkelmanagement en de spoontheorie.

Dat het dan wordt afgedaan als 'je weet niet waar je over praat', 'je hebt er geen begrip voor dat iemand anders is', 'je hebt geen benul van sociale belasting': tja, dan ben ik uitgepraat.

**Geplaatst**: 10-02-21 21:10

Re: “Paniek” bij het idee dat het leven weer “normaal” wordt

Geplaatst: 10-02-21 21:10

Precies wat Karin zegt. Ik heb zelf ook in een burn-out gezeten, maar ik weet natuurlijk totaal niet hoe het werkt en ik ben de boeman. Heb zoveel berichten gelezen hier van mensen die het beste met haar voor hebben en proberen om begripvol wat tips uit eigen ervaringen te geven maar dat wordt niet gewaardeerd op zijn zachtst gezegd. Niet erg sympathiek.

**Geplaatst**: 10-02-21 21:11

Geplaatst: 10-02-21 21:11

Achterom schreef:
Maar waarom zou dat probleem precies verlicht moeten worden? Waarom heb je het idee dat ze geholpen moet worden?
Overigens heb ik er met mijn moeder en zus prima over kunnen praten. Het was namelijk helemaal niet onaardig bedoeld, juist niet. Zij dachten oprecht dat zij me konden helpen, vanuit de beste bedoelingen. Net als jij blijkbaar.
Maar gelukkig hebben zij ondertussen wat meer inlevingsvermogen dan jij nu laat zien. Geeft niet, misschien leer je nog wel.

Ik ben zelf ook best een introvert (of "asociaal" zoals hier eerder ergens lekker subtiel werd gezegd

) maar volgens mij omschrijft TS toch wel degelijk een probleem. Je hoefde al niet naar de kringverjaardag, je hoefde al niet naar die borrel, je hoeft niet perse een baan te hebben waarop je op een bepaalde locatie moet zijn. Dat je zo af en toe het positieve inziet van de lockdown omdat je wat extra persoonlijke ruimte hebt is natuurlijk geen probleem. Dat je stiekem een beetje opgelucht bent dat die ene kringverjaardag niet door gaat is ook niet zo erg. Maar TS heeft als topic titel stress/paniek over dat ze straks weer voor zichzelf op moet komen, dat klinkt toch wel als een probleem?

Ik mis trouwens ook vooral de dingen die ik met mezelf ging doen om stress los te laten sporten en de sauna bijvoorbeeld. Ik zeg straks graag weer gewoon zelf nee tegen die kringverjaardag als ik dan weer met mezelf een dagje naar de sauna kan.

**Geplaatst**: 10-02-21 21:17

Geplaatst: 10-02-21 21:17

Shaggy09 schreef:
Precies wat Karin zegt. Ik heb zelf ook in een burn-out gezeten, maar ik weet natuurlijk totaal niet hoe het werkt en ik ben de boeman. Heb zoveel berichten gelezen hier van mensen die het beste met haar voor hebben en proberen om begripvol wat tips uit eigen ervaringen te geven maar dat wordt niet gewaardeerd op zijn zachtst gezegd. Niet erg sympathiek.

Als er niet om tips gevraagd wordt, waarom wil je die dan koste wat kost opdringen? Dat iemand een topic opent wil niet zeggen dat je advies en tips moet geven? Je kan ook accepteren dat iemand gewoon even iets kwijt wil en verder geen tips of advies wil hebben.

**Geplaatst**: 10-02-21 21:19

Geplaatst: 10-02-21 21:19

liedje89 schreef:
Maar TS heeft als topic titel stress/paniek over dat ze straks weer voor zichzelf op moet komen, dat klinkt toch wel als een probleem?

Die indruk kreeg ik ook, maar ik heb het blijkbaar verkeerd begrepen.

**Geplaatst**: 10-02-21 21:20

Geplaatst: 10-02-21 21:20

Grappig, ik noemde dit afgelopen week tegen mijn moeder.
Ik snap je paniek TS alhoewel ik er zelf geen last van heb.
Volgens mij is het meer de 'angst' dat je straks, na covid, weer je grenzen moet gaan aangeven terwijl dat nu veel minder hoeft aangezien iedereen in hetzelfde schuitje zit.

Zonder het te willen weg-psychologiseren(dat is geen woord volgens mij haha) zou ik daar wel wat mee doen.
Ik heb de laatste jaren ook zo'n transitie doorgemaakt en heb mijn vriendenkring uitgedund, mijn werk anders ingericht en heel duidelijk mijn grenzen kenbaar gemaakt.
Hierdoor hoef ik nu, en na corona, dit veel minder te doen omdat de mensen in mijn innercircle weten wat ze aan me hebben.

Voor mezelf heb ik overigens wel nagedacht en besloten niet geheel terug te gaan naar hoe ik mijn leven leefde voor corona.
De tijd voor mezelf die vrijkwam beviel goed dus ik zal iets minder sociaal zijn na de lockdown.

**Geplaatst**: 10-02-21 21:21

Geplaatst: 10-02-21 21:21

Ok ik heb niet alles gelezen, maar is het niet gewoon makkelijk om te zeggen 'hey, ik merk dat ik het wel fijn vind om niet altijd overal aanwezig te zijn, dus ik zal minder aanwezig zijn?' Ik bedoel, ik ben chronisch ziek en men weet van mij ook dat het geen vanzelfsprekendheid is dat ik ergens aanwezig ben, dat accepteren ze en ik heb niet het gevoel dat ik er daardoor niet bij hoor ofzo. Ik kies gewoon voor mezelf, dat zou met of zonder ziekte niet uit moeten maken.

Maar aangezien hier 9 pagina's zijn vol gekrabbeld, denk ik niet dat meer mensen zo simpel denken?

**Geplaatst**: 10-02-21 21:22

Geplaatst: 10-02-21 21:22

liedje89 schreef:
Achterom schreef:
Maar waarom zou dat probleem precies verlicht moeten worden? Waarom heb je het idee dat ze geholpen moet worden?
Overigens heb ik er met mijn moeder en zus prima over kunnen praten. Het was namelijk helemaal niet onaardig bedoeld, juist niet. Zij dachten oprecht dat zij me konden helpen, vanuit de beste bedoelingen. Net als jij blijkbaar.
Maar gelukkig hebben zij ondertussen wat meer inlevingsvermogen dan jij nu laat zien. Geeft niet, misschien leer je nog wel.

Ik ben zelf ook best een introvert (of "asociaal" zoals hier eerder ergens lekker subtiel werd gezegd ) maar volgens mij omschrijft TS toch wel degelijk een probleem. Je hoefde al niet naar de kringverjaardag, je hoefde al niet naar die borrel, je hoeft niet perse een baan te hebben waarop je op een bepaalde locatie moet zijn. Dat je zo af en toe het positieve inziet van de lockdown omdat je wat extra persoonlijke ruimte hebt is natuurlijk geen probleem. Dat je stiekem een beetje opgelucht bent dat die ene kringverjaardag niet door gaat is ook niet zo erg. Maar TS heeft als topic titel stress/paniek over dat ze straks weer voor zichzelf op moet komen, dat klinkt toch wel als een probleem?

Ik mis trouwens ook vooral de dingen die ik met mezelf ging doen om stress los te laten sporten en de sauna bijvoorbeeld. Ik zeg straks graag weer gewoon zelf nee tegen die kringverjaardag als ik dan weer met mezelf een dagje naar de sauna kan.

Stress om voor jou zelf op te komen een probleem? Kom op... Weet je hoe vermoeiend het is om altijd weer jou eigen grens te verdedigen. Om telkens opnieuw tegen dezelfde mensen te moeten zeggen: Ik wil geen knuffel of kus of aanraking. Om toch telkens aangeraakt te worden. Wat jou een ontzettend naar gevoel geeft. Ik krijg daar stress van ja. Op voorhand al weten dat die persoon toch weer over jou grens gaat gaan en jij jou daar naar bij voelt. En dit is nog maar een klein voorbeeld. Moesten mensen eens luisteren als ik een grens aan gaf dan had ik ook geen stress moeten hebben over die grens koste wat kost te bewaken. Maar omdat mensen eikels zijn en jou toch vast nemen omdat die knuffel HUN deugt doet kun jij jou banketstaaf en slecht voelen. Mensen horen gewoon grenzen te respecteren. Dan moet daar ook geen stress over zijn.

**Geplaatst**: 10-02-21 21:24

Geplaatst: 10-02-21 21:24

Ik herinner me ineens dat mijn schoonmoeder (en zussen) ook een aantal jaar hebben geprobeerd mij te “veranderen” in wat zij gezellig en leuk vinden. Omdat zij denken dat dat de goede manier is.
Dik 2 jaar geleden heb ik verteld dat dat niet zo werkt. Geef me ruimte. Ga geen tips delen en mij maken zoals jullie willen dat ik ben. Want zo ben ik niet! Accepteer dat! Je kan mij niet veranderen. En hoe harder je dat gaat proberen, hoe slechter het werkt.
En eigenlijk zie ik dat hier ook gebeuren. TS wil wat delen en zoekt gelijkgestemden, want die zijn er, waar er ook mensen zijn die hier heel anders in staan. En dan krijgt ze enorm veel tips voor haar probleem, terwijl ze nooit om tips gevraagd heeft. En het “probleem” hier nogal ingevuld wordt.

**Geplaatst**: 10-02-21 21:26

Geplaatst: 10-02-21 21:26

Maar Moestuin, als je steeds opnieuw je grenzen aan moet geven aan dezelfde mensen; waarom zijn die mensen dan nog in je leven?
Wellicht geef je het, indien je de mensen wilt behouden, niet duidelijk genoeg aan?

**Geplaatst**: 10-02-21 21:27

Geplaatst: 10-02-21 21:27

Omdat ik mijn kind haar grootouders/overgrootouders toch niet kan ontzeggen? En geloof mij dat het al heel duidelijk is aangegeven. Of andere familieleden. Denk bv aan de 3 kussen op oudejaar. Elk jaar opnieuw kan ik het gaan zeggen. Ondertussen verstop ik mij al in de kelder. Triestig, jazeker. Zo zijn mensen. Voor hun hoort het erbij. Of zij zien het als een afwijzing. Voor veel mensen is een kus of knuffel nog steeds een gevoel van bevestiging van liefde.

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 10-02-21 21:29, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 10-02-21 21:29

Geplaatst: 10-02-21 21:29

Moestuin schreef:
Omdat ik mijn kind haar grootouders toch niet kan ontzeggen?

Dat is inderdaad enorm lastig, vervelend dat je daar zoveel stress door ervaart.
Is het een idee het duidelijker aan te geven? Sommige mensen hebben een beste plaat voor hun kop

Nomineer dit bericht ×