Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Stukken bijbel, koran en noem het maar op. En ben alleen maar meer tot de conclusie gekomen; religie is niks voor mij. En als iemand dat niet kan accepteren dan houdt het voor mij op want dan heb je je naasten toch echt niet lief ongeacht...amado7 schreef:Shenavallie schreef:TS, ik probeer het een beetje te begrijpen, maar loop toch vast. Vanuit mijn visie ga je een relatie met elkaar aan, omdat je op een persoon valt. Je houdt van iemand, niet om zijn of haar label of interesses. Dus valt die 'vriend' nu voor jou of niet? Als iemand daar al zijn of haar twijfels over heeft, dan begint het al niet goed naar mijn idee. Jij moet zijn geloof dus eigenlijk wel accepteren, maar hij twijfelt aan jouw 'ongeloof'. Ik weet niet of dit zo'n handige keuze is om mee door te willen gaan. Het hangt dus nu volledig van zijn beslissing af en jij hebt eigenlijk al niets in te brengen. Het moet wel wederzijds respect zijn, vind ik.
Geloof gaat een stukje verder dan interesses. Voor gelovigen is dat 'je leven'. Daar hangen alle belangrijke of zelfs minder belangrijke keuzes aan vast. Dat is niet dat je geen relatie wil met iemand die graag ergens anders op vakantie wil. Overigens wil ik niet alles en iedereen tegenspreken hoor, vind het juist erg interessant.
oomens schreef:shilady schreef:Ik ben het daar wel mee eens oomens
Veel mensen willen het liefst geloven en ervanuit gaan dat god je hoe dan ook in de armen zal sluiten wat voor levensstyle je ook lijd maar er zijn toch wel degelijk bepaalden voorwaarden...
Sterker nog, je zou je zelfs kunnen afvragen of die voorwaarden er wel zijn, en of we die vooraf zouden kunnen kennen*. Het is niet alsof we bij onze geboorte een formulier met de gebruiksvoorwaarden van ons leven hebben gekregen (en akkoord zijn gegaan). Alle voorwaarden die men zegt te volgen zijn hoe dan ook gebaseerd op menselijke interpretaties. Zelfs over de tafelen die Mozes direct van zijn god gekregen zei te hebben, is alleen overgeleverd wat hij en zijn volgelingen hebben verteld/opgeschreven m.b.t. hun herkomst.
*Naast de vraag of er (een) god(en) is/zijn natuurlijk, die iedereen voor zichzelf mag beantwoorden.
Shenavallie schreef:TS, ik probeer het een beetje te begrijpen, maar loop toch vast. Vanuit mijn visie ga je een relatie met elkaar aan, omdat je op een persoon valt. Je houdt van iemand, niet om zijn of haar label of interesses. Dus valt die 'vriend' nu voor jou of niet? Als iemand daar al zijn of haar twijfels over heeft, dan begint het al niet goed naar mijn idee. Jij moet zijn geloof dus eigenlijk wel accepteren, maar hij twijfelt aan jouw 'ongeloof'. Ik weet niet of dit zo'n handige keuze is om mee door te willen gaan. Het hangt dus nu volledig van zijn beslissing af en jij hebt eigenlijk al niets in te brengen. Het moet wel wederzijds respect zijn, vind ik.
sanne83 schreef:Als ik het goed begrijp, dan heb je helemaal geen probleem met het geloof an sich, maar meer met het idee dat je bang bent dat het een wat extremere godsdienst is?
Ben je zelf helemaal niet gelovig of wel zo opgevoed?
Ik kan mijzelf niet voorstellen dat ik met iemand zou leven die iets op de eerste plek zou zetten waarvan ik niet eens geloof dat het bestaatLijkt me een vermoeiend leven om eerlijk te zijn.
Ibbel schreef:Weet je, dat vind ik denk ik het ergste aan kerken (niet aan religies!). God velt uiteindelijk een oordeel na onze dood, zegt ieder geloof. Alleen willen ál die kerken zélf dat oordeel hier al vellen.
En volgens mij valt dat onder de zonde van hoogmoed
Ibbel schreef:Om even terug te komen op het issue van TS: uit de tekst van haar vriend en de verdere info (dat-ie 'extremistischer' terug komt van z'n ouders, oa) heb ik niet het gevoel dat zijn geloof zoals hierboven 'van binnen komt', maar dat het bij hem van buiten vandaan (ouders/kerk) komt, en dat-ie het ook zo naar TS over draagt. Dat lijkt me een veel moeilijkere relatie dan met iemand voor wie God van binnen zit en een soort automatische basis is (zoals wij hier op bokt over het algemeen een automatische basis 'paard' hebben)
Anders gezegd, het klinkt meer als een "heilig moeten" dan als een "vrijwillig aanvaarden".
Rytir schreef:Het topic gaat wel erg richting wat ieders mening is over het geloof![]()
Ts, ik heb ervaring met geloof en 'niet geloof binnen een relatie en helaas is dat niet fijn geëindigd. Mijn ex was gelovig, ik niet. Ik heb daar nooit problemen mee gehad; hij stamde af van Adam en Eva en ik van de apen. Het ging eigenlijk best heel goed, af en toe ging ik met bepaalde feestdagen mee naar de kerk. Voor mij mooie verhalen maar niet de waarheid oid en ging mee omdat hij het fijn vond. De laatste paar jaar van de relatie was hij zoekende. Soms was hij doodongelukkig, vond hij iets nieuws om zich op te storten (sport/hobbie) en was hij volledig gelukkig maar in beide fases stond ik nooit op nummer 1. Ik was continue hem aan het faciliteren om weer blij te worden maar dat was niet wederkerig. Hierdoor liep na bijna 10 jaar de relatie volledig in de soep. Na een break van een paar maanden wilden we er toch vol voor gaan. Niet lang daarna bleek dat hij eindelijk die zingeving had gevonden; het geloof. En ook daar ging hij vol in, er was geen waarheid behalve de zijne. Lang verhaal kort; daar heb ik de streep getrokken. Als je een ander wil veranderen (bekeren) heb je niet het beste met een geliefde voor maar dan heb je een missie. Al vond hij vooral dat ik het geloof verdiende want dan zou God voor mij zorgen.
Ik heb mij na de breuk een ongeluk gelezenStukken bijbel, koran en noem het maar op. En ben alleen maar meer tot de conclusie gekomen; religie is niks voor mij. En als iemand dat niet kan accepteren dan houdt het voor mij op want dan heb je je naasten toch echt niet lief ongeacht...
Jou verhaal en relatie is natuurlijk anders als mijn (ex) relatie. Maar ik snap dat jij ook tegen dingen aanloopt en mocht je behoefte hebben om te sparren staat mij pb box open!
shilady schreef:Maar Hazel,
Stel hij gaat voor 100% voor god leven en zegt op een gegeven moment van ja ik wil dat jij mijn vrouw word en mij volgt in het leven.. (iets wat bij mij in de kerk gebeurt) (Dat de man de meeste beslissingen maakt en over financiën gaat)
Zou jij dat dan nog steeds willen als je stapelgek op hem bent?
Ik kan natuurlijk niet specifiek voor andere kerken spreken maar bij ons krijgen de mannen bv decipelschap trainingen en is de man kwa rang hoger en sterker dan de vrouw.. Ze gaan erg vaak naar het buitenland om daar ook een kerk te pioneren en het geloof te verspreiden en vd vrouwen word gewoon verwacht dat als hun man besluit naar het buitenland verhuizen voor de kerk dat zij haar man volgzaam is.. De vrouw vd pastor heeft bv sinds haar huwelijk met hem bijna nooit ergens langer dan 4 jaar gewoond...van de ene provincie naar de ander en dan weer het buitenland..
De kerk die je in begin post noemt is erg fanatiek (sommige zeggen sektarisch) en op een gegeven moment zit de kans er dan toch denk ik goed in dat je voor de keuze bekering komt te staan...
Overigens hadden we gister in de kerk nog een gesprek met een pastor uit de kerk in amerika en die zei dat mormonen ook dezelfde naam gebruiken als die jij in de openingspost geeft..
Ik ben benieuwd hoe jij erin zal staan als hij naar verloop van tijd ook op deze "vakanties" naar het buitenland zal gaan.. Dan is het gewoon al een ander verhaal asn het worden dan zondag naar de kerk en ik zie je over een paar uur weer...
Beslissingen maken we samen, ik heb mijn eigen bankrekening en ik ben al helemaal niet volgzaam. Alles doen en overleggen we samen, we leven in 2019, niet in 1930..
M'n gevoel wordt door jullie uitspraken steeds meer bevestigd. Hij heeft het overigens zelf een keer vergeleken met het Joodse geloof, zei dat het daar een beetje op leek. Ik kan me ook niet voorstellen dat hij de beslissingen gaat maken, op 'vakanties' gaat etc, daar is het geen type voor. Maar wie weet kan de kerk hem zo hersenspoelen. Zondag naar de kerk en ik zie je over een paar uur weer is voor mij prima, alles wat meer is niet.
oja plus bijbelstudie 5x dan
Al ben ik van mening dat iedereen het wellis oneens is met een pastor of richtlijn van een kerk.
snap echt niet waar zij zich druk over zouden moeten maken wat iemand anders in bed doet
)
shilady schreef:Ik heb geen man(iets met zelf graag stofzuiger kopen)
Ik kan wel zeggen dat bv iemand waar ik het goed mee kan vinden in de kerk helaas
iets teveel gebrainwashed is waarbij zijn mening over geaardheid is veranderd en dit vind ik zelf heel raar want ooit was hij okay met "dat soort" mensen en dat was zijn eigen onbeinvloede hart... Ik pak hem dan ook echt even aan soms![]()
Het verschilt allemaal kwa kerk Eileen
Ik weet ook dat veel mensen stiekem denken ach voor gay mensen is er toch ook wel een weg naar het paradijs?
Als homosexualiteit daadwerkelijk als een zonde gezien zou worden door jesus en bv een man staat aan de poort en hij heeft enkelt die zonde begaan hij kon het niet laten om toch niet te praktiseren maar daarnaast is hij wel goed van hart geweest naar andere mensen en heeft de overige richtlijnen/regels des levens toch (bewust of onbewust aangehouden) dan lijkt in mijn ogen de kans nog steeds erg groot dat hij gewoon door mag
vind het wel oprecht interessant dat je zelf heel open minded bent (althans zo kom je wel over) maar er dan wel voor kiest om naar een minder open minded kerk te gaan!
). Ze moesten er even aan wennen maar dat snap ik wel.
Ik heb nu een jaar een relatie met mijn vriend (we zijn nu beiden 19). Hij is katholiek opgevoed, zelfs nog misdienaar geweest, maar gelooft in principe niet meer. Ik sta er nu een beetje tussenin, want in principe wil ik wel op zoek naar een kerk waar ik me thuisvoel en die dezelfde gedachtes heb als ik over de dingen die ik net aankaartte. En aan de andere kant wil ik misschien gewoon uit het geloof stappen. Mijn vriend zei vanaf het begin aan dat hij het gewoon accepteert dat ik gelovig ben. Maar toch blijft er zo iets knagen ofzo, van gaat dit werken op de lange termijn? Ik blijf nog even meelezen
Citaat:Hij zei: U can do your your life, but idk what God wants from me. So I can't answer that. Hij zei ook dat hij God in zijn leven wil en mij. Wat hem betreft gaat het dus prima samen. Maar ik moet dan wel rekening houden met zijn veranderingen, hij vertelt me dit nu niet voor niets. Hij gaat God achterna en hij hoopt dat ik daar respect voor heb. Hij is overigens heel geduldig met me geweest. (....)
Ik heb inderdaad helemaal geen problemen met het geloof an sich. Hij heeft denk ik het eerste uur dat we elkaar spraken al verteld dat hij gelovig was. Ik vond het prima, ik kende het geloof alleen niet verder. En nu ineens verandert hij lijkt het. Ik vind het prima als hij gelooft, maar ik wil niet wat we hebben en waar ik gek op ben geworden verandert doordat een kerk hem dingen op legt. En ik wil niet op de tweede plek staan terwijl iemand waar geen wetenschappelijk bewijs voor is op de eerste plaats staat.
Ik kom zelf trouwens uit de biblebelt, dus ik ben echt wel bekend met zware geloven. Ik heb daar ook zoveel schijnheiligheid gezien, dat wil ik niet in mijn leven. Mijn basisschool was Katholiek, middelbare school Christelijk. Ik voelde me tussen de Katholieken gewoon veel meer op m'n plek.
) ook voor mij waar, maar in de praktijk gaat dat niet ten koste van Klaas, alsof die dan op nummer 2 zou staan....
en op het gevaar af van al te streng oordelen: bij mensen die zo letterlijk, contextloos vasthouden aan "de letter van de wet" vraag ik mij af hoeveel liefde en inspiratie deze mensen van Boven krijgen. WithinYuuri schreef:Ik sta er nu een beetje tussenin, want in principe wil ik wel op zoek naar een kerk waar ik me thuisvoel en die dezelfde gedachtes heb als ik over de dingen die ik net aankaartte. En aan de andere kant wil ik misschien gewoon uit het geloof stappen.
shilady schreef:Waarom zou ik niet bij de kerk willen ? Heb er persoonlijk een prachtige tijd en leuke vriendschappen.