Bokt.nl

**Geplaatst**: 11-07-16 09:12

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 11-07-16 09:12

Kwanyin echt precies dat _O-

Klokje begint hier zo zachtjes aan ook wat te tikken, soms wat harder en soms is ie weer koest

Vriendlief moet er helaas alleen nog niet aan denken... Al zitten we nu ook in een situatie waarbij het nu ook echt een slecht plan is, de vraag is alleen nog of we ooit uit die situatie gaan komen.

**Geplaatst**: 11-07-16 09:15

Geplaatst: 11-07-16 09:15

29 en moet er niet aan denken een kind te hebben.
Jarenlang durfde ik het niet zo te omschrijven maar tegenwoordig wel. Ik heb een gruwelijke hekel aan kinderen.
Er zal er dan ook nooit geen komen.

**Geplaatst**: 11-07-16 10:15

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 11-07-16 10:15

Wij hebben het er vorige week nog over gehad en beginnen volgend jaar na onze bruiloft meteen aan kinderen. Vriendlief is dan 36, ik 28. Vind ik mooie leeftijden en we willen er graag meer dan één. Nu dus vooral heel erg ongeduldig.

**Geplaatst**: 11-07-16 10:23

Geplaatst: 11-07-16 10:23

Story of my life. Ik had iedereen graag het nakijken gegeven maar helaas

. Tot mijn 34e (!!) heel stellig en vol overtuiging geroepen: nooit geen kinderen voor mij. Ook vaak zat verkondigd op o.a. Bokt

. En nu toch echt moeder. En ik heb heus vaak zat verzucht; waarom wilde ik dit in vredesnaam maar ik zou niet anders meer willen.

Hoe staat je partner er in eigenlijk?

**Geplaatst**: 11-07-16 10:39

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 11-07-16 10:39

Hier had ik niet echt een dringende kinderwens.
Wou eigenlijk altijd wachten tot 25 - 30 jaar.
Totdat ik op m'n 22e onverwachts zwanger werd.
Ik was vanaf dag 1 helemaal om, wijn en sigaretten de prullenbak ingegooid.
Naar de winkel fruit en chocola gehaald.
Zou nu echt niet anders meer willen, kan niet wachten op nr 2 haha.

**Geplaatst**: 11-07-16 11:41

Geplaatst: 11-07-16 11:41

tinker_sally schreef:
Er zal er dan ook nooit geen komen.

Dubbele ontkenning, dan komt er dus wel 1

**Geplaatst**: 11-07-16 11:57

Geplaatst: 11-07-16 11:57

Ik dacht als kind/tiener altijd wel kinderen te willen en ook voor mijn 30e. Ik ben nu 30, geen kinderen en die gaan niet komen ook. Het leven loopt anders, mijn partner heeft 2 (zo goed als) volwassen kinderen en wilt echt niet meer in de luiers. Ik ben zelf regelmatig ziek of low energie, dat vind ik niet combineren met een kind. De vrijheid en mogelijkheden van een kinderloos leven spreken mij meer aan dan de verplichtingen van een leven met kids (al krijg ik natuurlijk wel iets mee van de kinderen van mijn vriend, maar diploma's ophalen is leuker dan luiers verschonen

).
Overigens was het ook zo dat nadat we echt de beslissing "geen kinderen" gemaakt hadden er redelijk snel droom 'eigen paard" uitkwam. Momenteel moet ik er echt niet aan denken dat er iets in mijn leven komt dat paardentijd inpikt.
Mocht er toch iets gaan rinkelen dan heb ik mezelf beloofd een goede merrie te kopen en een veulen te fokken. Maar dat is tot nu toe nog niet aan de orde.

Overigens heeft mijn neefje van 10+ aangegeven bij mij te willen komen wonen als er iets met zijn ouders gebeurd. Hier heb ik wel in overleg met partner mee ingestemd.

**Geplaatst**: 11-07-16 12:14

Geplaatst: 11-07-16 12:14

Hier 25 en een sterke kinderwens. Daarbij ook het besef van eerst een stabiele relatie (geschikte kandidaat vinden

) enz te moeten hebben dus ben voorlopig nog hele dagen aan het knuffelen en wandelen met mijn neefje (7mnd) en nichtje (2 jaar)

**Geplaatst**: 11-07-16 12:22

Geplaatst: 11-07-16 12:22

Sammie schreef:
tinker_sally schreef:
Er zal er dan ook nooit geen komen.

Dubbele ontkenning, dan komt er dus wel 1

Nee hoor. Tis dat sterilisatie niet zomaar gedaan wordt anders had ik dat allang laten doen.
Nu heb ik nog geen vriend maar zo gauw er een komt ga ik toch echt goed informeren over hoe en wat kwa anticonceptie.

**Geplaatst**: 11-07-16 12:41

Geplaatst: 11-07-16 12:41

Ik heb (nog) geen kinderwens, al vind ik kinderen vaak best heel leuk, alleen niet voor 24/7. Het altijd het goede voorbeeld moeten geven/voor moeten leven (ook juist in mijn eigen huis) en niet meer spontaan dingen voor mijzelf kunnen doen/de deur uit kunnen gaan zijn dingen die mij tegen houden. Na een lange werkdag vind ik het heerlijk om even in een rustig huis bij te kunnen komen met desnoods 3 dagen achter elkaar pizza als ik dat wil :')

. Of op vrijdagavond spontaan bedenken dat ik een avond naar de sauna ga, of een overnachting ergens ga boeken. Of op zondag heerlijk luieren met een goed boek, allemaal dingen die vast nog wel kunnen met kinderen, maar waarvan ik het juist zo heerlijk vind dat ik het spontaan kan bedenken als ik er zin in heb. Verder ben ik ook geen creatief type of speeltype, knutselen en spelletjes zijn voor mij een gruwel. O en mijn 8 uur slaap is mij echt heilig. Ik heb overigens wel aangeboden af en toe op toekomstige kinderen van vriendinnen te willen passen. Geen geknutsel maar dan neem ik ze wel mee naar leuke musea ofzo.

**Geplaatst**: 11-07-16 12:41

Geplaatst: 11-07-16 12:41

nooit geen = dubbele ontkenning... :Y)

**Geplaatst**: 11-07-16 13:14

Geplaatst: 11-07-16 13:14

Ik ben 37 jaar en wil nog steeds geen kinderen.

Heel vaak gehoord dat het wel zal komen :roll:

soms vraag ik mezelf af hoe het zou zijn als ik moeder zou worden/zijn (waarschijnlijk is dat mijn biologische klok die aan het speulen is

). En iedere keer weer kom ik tot de conclusie dat ik (nog steeds) geen moeder wil worden.
Ik zie kinderen liever gaan dan komen. Werd daar gisteren nog aan herinnert toen een passerend gezin even gezellig een kijkje op stal kwam nemen en de jongste bij iedere beweging moest gillen

Dus hier ook het missende koetsjiekoetsjiegen _O-

**Geplaatst**: 11-07-16 14:14

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 11-07-16 14:14

Ik riep altijd zoo hard dat ik echt geen kinderen wilde, maar toen ik mijn vriend leerde kennen en steeds meer kindjes in de omgeving geboren werden begon het echt wel te rammelen. Helaas was het voor ons wat moeilijker om zwanger te raken, maar met medicijnen toch gelukt en hebben we een supergaaf mannetje in ons leven waar we gek mee zijn.
Nu willen we graag een 2e, dus we zijn de medische molen weer in gegaan en nu is het dus een kwestie van afwachten en klussen.

Ik had mezelf echt nooit als moeder gezien, maar zou nu niet meer weten wat ik zonder ons ventje zou moeten. Maar ik begrijp ook heus wel dat er mensen zijn die dit niet hebben of gaan hebben. Zolang iedereen elkaar in zijn waarde laat prima.

De opmerking van joh wanneer zijn jullie nou aan de beurt was hier ook soms een beetje kwetsend, want wij wilden sowieso niet dat familie wist dat we bezig waren. Maar ja dan probeer ik altijd maar te denken van ze weten niet beter.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-07-16 14:21

Geplaatst door de TopicStarter : 11-07-16 14:21

Haha ik had vannacht gedroomd dat ik een positieve zwangerschapstest had :')

.
En ik was helemaal in de war...hoe...wat..maar ik neem toch de pil? Ben ik daar doorheen zwanger geworden, zo wil ik het ook niet...nu heb ik een pil waar ik ivm risico's een half jaar eerder mee moet stoppen als ik zwanger wil worden, dus in mijn droom was ik eigenlijk niet zo ondersteboven van het feit dat ik zwanger was, maar wel dat het potentieel gevaar liep. Zo van dom kalf, je wist toch dat je een half jaar voorzichtig moest zijn!
Om de een of andere reden vertelde ik het onmiddellijk tegen mijn moeder, en die liep naar mijn vader en zei "Kwanyin moet je iets vertellen, ze heeft heel slecht nieuws".
En toen dacht ik wel bedankt, misschien niet op gerekend maar zo slecht nieuws is het toch ook niet :')

.

Sees schreef:
Hoe staat je partner er in eigenlijk?

Mijn partner staat er quasi hetzelfde in als mij gelukkig. Ik denk zelfs dat hij stiekem nog meer overtuigd is dan mij, maar hij wil mij niks opdringen. We hebben het er laatst nog eventjes over gehad, en hij wilt graag rond nieuwjaar er echt over beginnen nadenken.

Al ben ik zelf -maar dat moet ik nog eens met hem bespreken- steeds meer geneigd om bij het einde van mijn huidig doosje, alvast te stoppen met mijn pil, tegen het najaar zal dat zijn. Niet per se om dan direct te beginnen want er zijn eerst wat andere zaken die ik op orde wil hebben. Maar zoals ik dus hierboven schreef, ik moet sowieso minstens een half jaar wachten voordat ik mag proberen. En misschien hoor ik bij de gelukkigen en zijn mijn maandstonden vrij snel regelmatig, maar misschien duurt het nog wel een jaar. En ik zou liever hebben dat als we beide het gevoel hebben van "ja, we gaan ervoor!", dat we niet nog eerst een half jaar moeten wachten want ik vrees dat dat dan tergend lang is als het verlangen er echt is. En daarnaast ook gewoon omdat ik die hormonale boel stilaan beu ben.

Maargoed, dat is ik dus weer die nu praat voor de voorlopig-nog-even-ver-van-mijn-bed-show. Wie weet in het najaar als mijn pildoos uit is ga ik naar de apotheker om een voorraad van 3 jaar in te slaan :')

. Maar toch, het kriebelt...

**Geplaatst**: 11-07-16 14:21

Geplaatst: 11-07-16 14:21

Ik wil nog niet aan kinderen denken :')

**Geplaatst**: 11-07-16 15:25

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 11-07-16 15:25

Hier is er een sterke wens naar een broer of zus voor ons zoontje maar wegens medische redenen van mij, zal dat nog niet voor direct zijn of wel misschien nooit.

Ik heb altijd een wens gehad naar kinderen, wou op mijn 30ste zeker kinderen, het is 2 jaar later geworden, dus niet zo ver van wat ik wou.

**Geplaatst**: 12-07-16 14:16

Geplaatst: 12-07-16 14:16

Kwanyin schreef:
Haha ik had vannacht gedroomd dat ik een positieve zwangerschapstest had .
En ik was helemaal in de war...hoe...wat..maar ik neem toch de pil? Ben ik daar doorheen zwanger geworden, zo wil ik het ook niet...nu heb ik een pil waar ik ivm risico's een half jaar eerder mee moet stoppen als ik zwanger wil worden, dus in mijn droom was ik eigenlijk niet zo ondersteboven van het feit dat ik zwanger was, maar wel dat het potentieel gevaar liep. Zo van dom kalf, je wist toch dat je een half jaar voorzichtig moest zijn!
Om de een of andere reden vertelde ik het onmiddellijk tegen mijn moeder, en die liep naar mijn vader en zei "Kwanyin moet je iets vertellen, ze heeft heel slecht nieuws".
En toen dacht ik wel bedankt, misschien niet op gerekend maar zo slecht nieuws is het toch ook niet .

Sees schreef:
Hoe staat je partner er in eigenlijk?

Mijn partner staat er quasi hetzelfde in als mij gelukkig. Ik denk zelfs dat hij stiekem nog meer overtuigd is dan mij, maar hij wil mij niks opdringen. We hebben het er laatst nog eventjes over gehad, en hij wilt graag rond nieuwjaar er echt over beginnen nadenken.

Al ben ik zelf -maar dat moet ik nog eens met hem bespreken- steeds meer geneigd om bij het einde van mijn huidig doosje, alvast te stoppen met mijn pil, tegen het najaar zal dat zijn. Niet per se om dan direct te beginnen want er zijn eerst wat andere zaken die ik op orde wil hebben. Maar zoals ik dus hierboven schreef, ik moet sowieso minstens een half jaar wachten voordat ik mag proberen. En misschien hoor ik bij de gelukkigen en zijn mijn maandstonden vrij snel regelmatig, maar misschien duurt het nog wel een jaar. En ik zou liever hebben dat als we beide het gevoel hebben van "ja, we gaan ervoor!", dat we niet nog eerst een half jaar moeten wachten want ik vrees dat dat dan tergend lang is als het verlangen er echt is. En daarnaast ook gewoon omdat ik die hormonale boel stilaan beu ben.

Maargoed, dat is ik dus weer die nu praat voor de voorlopig-nog-even-ver-van-mijn-bed-show. Wie weet in het najaar als mijn pildoos uit is ga ik naar de apotheker om een voorraad van 3 jaar in te slaan . Maar toch, het kriebelt...

Inmiddels ben ik tante. We zeggen al grappend dat ik vast "tante terror" ga worden. _O-

Lijkt me super grappig als ik ooit met die kleine in de winkel ben oid en ze door de winkel "tante terror!" brult. _O-

Gisteren heb ik geholpen met het maken van de geboorte-kaartjes. Ik vind het allemaal maar mini en kwetsbaar en het is op zich een mooie baby (voor zover dat kan.

Ja kijk, ik "zie" dat mooie dus niet, ik zie wel dat, vergeleken met andere baby's, het een leuke baby is) en nog belangrijker: ZE IS RUSTIG!!! _O-

Ik denk op zich wel dat ik met haar om zal kunnen mits een beetje hulp, geen gekoetsjiekoe want daar word ik wild van maar IMO heeft een kind dat ook niet nodig. (niet goed voor de taalontwikkeling enzo)

Voordeel is wel dat schoonbroer en zus niet "alleen maar papa en mama" zijn. Niet zo overdreven, natuurlijk zijn ze mama en papa maar ze zijn ook nuchter gebleven en we kunnen rustig ietwat misplaatste grapjes maken over de kleine. _O-

Kijk, dat vind ik allemaal helemaal leuk dan.

**Geplaatst**: 13-07-16 02:08

Geplaatst: 13-07-16 02:08

Ik wist vanaf mijn 22e wel zeker dat ik ooit kinderen wilde, uiteindelijk nu 33 jaar en 38 weken zwanger van de eerste.

Heb een lange studententijd gehad en de vrijheid om te doen en laten wat ik wilde.

Vanaf mijn 30e jaar kreeg ik wel de kriebels voor een kindje maar ik was toen nog bezig een 2e studie af te ronden en mijn vriend wilde nog niet, dus duidelijk afgesproken wanneer we ervoor zouden gaan.. Wij zijn de eerste van onze vriendenkring trouwens. Iedereen is vrij laat met de kinderwens en dat zal voornamelijk zijn omdat mensen eerst nog andere dingen willen doen (studeren, reizen etc)

**Geplaatst**: 13-07-16 03:04

Geplaatst: 13-07-16 03:04

Ergens in mij zegt iets dat ik kinderen wil, maar dan... Waar haal ik de tijd vandaan? Fulltime job, vent en 3 'kinderen' euhh paarden

Ben 23 en er nog niet echt uit, wel 4 geweldige neefjes/nichtjes als ik hun zie gaat er iets kriebelen. Maaar de komende 6 jaar verwacht ik sowiso niks haha

**Geplaatst**: 13-07-16 03:22

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 13-07-16 03:22

Precies op mijn 29e verjaardag. IK WIL HET NU. Dus implanon laten verwijderen en stilaan beginnen maar goed, daar heb ik een heel topic over geopend dus dat is geen nieuws :')

Maar om even op Ayasha in te haken, geen gekoetsjiekoets boven mijn wagen. En ook geen debiele woorden voor dingen en apparaten. Een auto is een auto en geen toettoet. Een eend is een eend en geen kwaakwaak. Ik ken een grietje met een taalachterstand maar als je op je 3e nog steeds in babytaal wordt aangesproken, dan is dat volledig normaal.

Ik heb overigens wel een smerige hekel aan gillende kinderen. Helaas heeft mijn vriend een hoop gillende neefjes en nichtjes en dus was de familiebbq de kortste bbq in de geschiedenis. Ik was er na een half uur echt klaar mee.

Volgens mij word ik best een pittig strenge moeder want ook dat geren in de tuin terwijl de volwassenen met borden liepen had van mij niet gehoeven.

**Geplaatst**: 13-07-16 05:39

Geplaatst: 13-07-16 05:39

Ik heb nooit kinderen gewild, maar nu (begin 30) twijfel ik af en toe wel eens. Het liefst adopteren, want pas geboren babietjes blijven toch een beetje eng.

Binnen mijn huidige relatie gaat het sowieso niet gebeuren en op het moment is de drang lang niet sterk genoeg om daarvoor mijn relatie op te geven. Maar ik zou me voor kunnen stellen dat ik misschien wel "omgepraat" kon worden als ik een andere partner had, terwijl dat vroeger echt 100% nee zou zijn geweest.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-07-16 16:28

Geplaatst door de TopicStarter : 14-07-16 16:28

Ayasha schreef:
Ja kijk, ik "zie" dat mooie dus niet, ik zie wel dat, vergeleken met andere baby's, het een leuke baby is) en nog belangrijker: ZE IS RUSTIG!!!

Ik denk op zich wel dat ik met haar om zal kunnen mits een beetje hulp, geen gekoetsjiekoe want daar word ik wild van maar IMO heeft een kind dat ook niet nodig. (niet goed voor de taalontwikkeling enzo)

Haha (proficiat trouwens

)
Ik heb ook nooit het waaaaauw-gevoel bij andere kinderen. En mijn eigen petekind, gisteren ben ik er op gaan passen. Toen mijn zus vroeg of zij hem nog even in bed moest leggen voordat ze vertrokken antwoord ik ook graag als het kan. Mijn moeder zou haar nog buiten de deur stampen en roepen "neeee hoor ik doe het wel allemaal hoor nou dooeeeeeei!"

, maar voor mij hoeft het niet als iemand anders het wel. Uiteindelijk hem wel nog even vastgehad, en dat vind ik nu hij een jaar is echt véél leuker dan toen hij nog zo'n kleine uk was.
Dat doe ik ook niet graag, ik voel me zo ongemakkelijk, nu hij groter is draai ik hem al makkelijker alle kanten op. En vooral, hij kwijlt niet meer oncontroleerbaar :')

. Dat vind ik dus echt zo vies en ik weet niet of ik dat bij mijn eigen kind anders ga vinden :')

. Maar toen hij kleiner was en je hield hem vast had je zo kans dat er hele slierten kwijl over je kleren en armen heen vlogen en alleen dat was voor mij een reden om het te beperken

. Achja ze zeggen dat je het van je eigen kind beter relativeert dus ik hoop daar maar op en anders werk ik met tienduizend slabbetjes en handdoeken :')

.

Ik moet ook zeggen dat ik hem uiteindelijk nog even heb vastgehad omdat hij nogal hysterisch aan het huilen was, en dat ik merk dat ik dat nu minder erg vind dan vroeger. 5 jaar geleden een jankend kind? Aaaaargh vreselijk wat een gekrijs, neem hem asjelief ergens anders meer naar toe. Nu lijkt het alsof mijn brein er een filtertje overheen heeft gezet en moet hij al echt behoorlijk zijn best doen voordat ik zeg "ok, nu hebben we het wel gehad". Rare bedriegelijke hersens

.

lieveli schreef:
Maar om even op Ayasha in te haken, geen gekoetsjiekoets boven mijn wagen. En ook geen debiele woorden voor dingen en apparaten. Een auto is een auto en geen toettoet. Een eend is een eend en geen kwaakwaak. Ik ken een grietje met een taalachterstand maar als je op je 3e nog steeds in babytaal wordt aangesproken, dan is dat volledig normaal.

Hahaha ja zo ben ik ook wel

. Of hoop ik toch, je weet nooit wat er gebeurd als het moederschapshormoon écht door je lichaam giert. Als ik een euro moest krijgen van iedereen die toen ze niet zwanger was zei "dat ga ik zelf later nooit doen!", en het toch doet dan heb ik de kinderkamer al bijeen :')

.

Trouwens, jouw andere topic lees ik ook wel eens mee. Moet zeggen dat de laatste pagina's nog behoorlijk als anticonceptie werken al die bevallingsverhalen, denk dat mijn eicellen zich spontaan opsluiten nu :')

.

Guinevere schreef:
Ik heb nooit kinderen gewild, maar nu (begin 30) twijfel ik af en toe wel eens. Het liefst adopteren, want pas geboren babietjes blijven toch een beetje eng.

Mwa, ik denk dat een baby minder eng is dan een adoptiekind

. Klinkt misschien heel leuk en het is echt super dat er adoptieouders zijn dus alle lof, maar onderschat het asjeblieft niet. Je moet echt wel kinderen willen en echt van ze houden. Ik zou het niet kunnen want ik heb dus niets met andersmans kinderen. Van je eigen kind krijg je (als alles normaal verloopt) een moedergevoel en instinct en dat helpt je enorm. Van een kind dat je er niet zelf hebt uitgeperst moet je echt leren houden.
Daarbij, als je baby's eng vindt, wil dat zeggen dat je liever een ouder kind adopteert. Vergeet niet dat de eerste jaren voor een kind zeer belangrijk zijn voor hechting en het zeer heftig kan worden als dat niet goed gebeurd is. Maw als je het toch een beetje eng vind, zou ik toch eerder gaan voor je eigen kind en je gewoon erin smijten en leren, dan een peuter/kleuter adopteren.

**Geplaatst**: 14-07-16 16:35

Geplaatst: 14-07-16 16:35

Ik ben bijna 24 en mijn vriend is sinds een paar dagen officieel een dertiger.
Persoonlijk heb ik geen kinderwens, maar ik wil het ook niet uitsluiten.
Ik wil eerst zorgen dat ik een stabiel inkomen heb en een fijne plek om te wonen met mijn vriend en paard.

Mijn vriend staat daar (gelukkig) exact hetzelfde in.
We zijn beide van mening dat kinderen van anderen meestal vrij vervelend zijn. Maar we hebben ook beide ervaring met een kind van een ander dat we echt ontzettend lief, leuk en geweldig vonden.
Kortom: niet 100% kinderhaters, maar we vinden kinderen van anderen vaak vervelend.
Wel hebben we beiden gezegd: als we gesettled zijn, en het kriebelt bij ons beiden, we hebben er goed over nagedacht, dan kan onze visie betreft kinderen wel veranderen.

Het lijkt me echt een soort kroon op je relatie wat gewoon een 'product' is van jullie. Een samensmelting letterlijk van twee mensen die van elkaar houden. Alleen vergt het natuurlijk wel heel veel tijd, liefde, aandacht, geld en kostbare slaap.
Momenteel zit mijn vriend nog even met zijn gezondheid te kwakkelen waardoor hij vaak moe is en niet echt lekker uitgerust wakker wordt. Hiervoor gaat hij binnenkort zijn onderzoekstraject vervolgen.
Natuurlijk wel handig als je weet waardoor je partner zo moe wordt, want het isgeen goede combinatie van een baby met een vermoeide partner. Dat kan niet goed gaan

Dus nee, nog geen tikkende klokken en/of wensen. maar we zien wel!

**Geplaatst**: 14-07-16 21:38

Geplaatst: 14-07-16 21:38

Ik word over een tijde 28, en door een paar baby's in mijn omgeving staan mijn eierstokken opeens op knappen. Maar misschien dat dat nog wel verbetert

F_Orumster schreef:
Na een korte breuk van 6 weken zijn we nu weer bij elkaar, om te kijken welke muziek er nog in onze relatie zit, of hij daadwerkelijk niet meer die manipulatieve trekjes vertoont en of ik na enkele maanden goede relatie anders over kinderwens denk. Deze 'testfase' ging niet helemaal zonder vallen of opstaan, na 3 weken begon hij weer wat trekjes te vertonen (denk aan: geen weekend weg willen want ik wil toch de volgende stap niet, boos worden om een geboortebericht van een kennis, mij thuis sommeren als ik een dag met een vriendin op pad ben en het hem te lang duurt) . Flink boos geworden, het gaat nu even beter. Maar toch vind ik het heel erg lastig om alle rottigheid te vergeven, en er hoeft maar iets te gebeuren en het rukt de wonden weer open. Het gaat nu weer even ene paar weken goed, al wilde hij vorige week niet naar de luchtmachtdagen omdat dat een 'familie uitje' is, naar zijn zeggen .

Praten over zijn gevoelens is heel erg moeilijk. Op een of andere manier draait hij het altijd een beetje om en voel ik me de kwaaie pier, of de zeikerd die weer moeite heeft met een opmerking die, volgens hem, nooit zo bedoelt is. Toen ik laatst aangaf dat hij niet zonder consequenties een bom neer kan gooien en met de vingers in de oren weg kan rennen en doen alsof er niks gebeurt is, grinnikte hij alleen. Ik snap dat hij dan weet dat ie fout zit en niet weet wat ie moet zeggen, maar ik kan er dan toch ook niks mee...

Ik hoop dat het te volgen is...

Ik vind eerlijk gezegd dat je alles wat fout zit in jullie relatie wel heel erg bij je vriend neerlegt. Bijvoorbeeld die luchtmachtdagen: kun je je niet voorstellen dat het heel pijnlijk kan zijn om daar te zijn op wat voor jouw gevoel een familie-uitje is, met allemaal families om je heen, met een partner die eigenlijk geen kinderen wil? Dat direct als manipulatief bestempelen vind ik wel ver gaan. Je omschrijft je eigen aandeel nu als 'ik heb hem manipulatief laten worden', maar dit klinkt toch wel als een heel klein aandeel in de totale malaise. Ik ken de situatie niet dus je kán natuurlijk gelijk hebben, maar in de meeste niet-werkende relaties die ik ken ligt dat aan (de verschillen tussen, de verwachtingen van) beide partners. Dat neemt overigens niet weg dat het me onverstandig lijkt voor kinderen te gaan als én je wens niet sterk is én je relatie zo instabiel.

**Geplaatst**: 14-07-16 21:41

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 14-07-16 21:41

Ik denk dat je daar wel gelijk in hebt. Ik was ten tijde van dat bericht ook wel een beetje geemotioneerd. Hij heeft zijn goed recht die wens te hebben en daar ook heel moeilijk mee te hebben. Er is alleen wel een maar, en dat is dat ik het van beginne af aan duidelijk heb gemeld. Dus dan moet je nirt doen alsof het oke is, en later toch morrelen.

Jij had wel/geen kinderwens..

Nomineer dit bericht ×