
Ik heb op een geven moment ook de zorg van mijn broertje er bij genomen
. Die vond het nog erger dan ik om ergens we(e)k(en) te moeten logeren omdat onze ouders weer op reis moesten. Was op dat soort momenten wel aan poten, maar ik heb er wel onwijs veel van geleerd en ik ben er heel zelfstandig van geworden.Op jezelf wonen is niet de enige manier om zelfstandig te worden.
Als je op jezelf woont maar je hebt nog steeds hulp nodig met je financiën, of je hebt moeite met voor je zelf te zorgen etc etc etc. Hoe zelfstandig ben je dan?
Nee ik woon niet op mijzelf. Maar ik weet hoe het is om een huishouden te moeten draaien, ik weet hoe het is om de wekelijkse boodschappen te moeten doen, rond te komen met huishoudgeld, de was te doen, te koken, voor een kind te moeten zorgen (en dus ook te moeten zorgen dat hij op tijd op school komt, zijn huiswerk doet en zijn klusjes doet en zijn bord leeg eet) en het meeste daarvan deed ik al toen ik 12 was (wel met de toezicht van mijn buurvrouw, dat wel... maar dat was je het begin).
Hoe kan er dan gezegt worden dat ik niet zelfstandig ben, omdat ik nog steeds thuis woon?
. Ik ben het daar helemaal niet mee eens. Niet iedereen die nog thuis woont doet dat om op één of andere manier van de ouder(s) te profiteren. Ik heb lange tijd mijn moeder verzorgd toen die amper nog van de ene stoel naar de andere geraakte en toen combineerde ik het werk met heel het huishouden én de zorg voor haar (en paardlief natuurlijk). Er zijn vast wel meerdere mensen, zoals MDH hierboven, die in eenzelfde soort situatie zitten of zaten. Om ze daarom maar niet zelfstandig te noemen omdat ze nog thuis wonen? Nee, verre van...

Niemand start in een landhuis met weiland en stallen, en velen eindigen er ook niet
