Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-04-16 14:28

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 15-04-16 14:28

De meerwaarde is voor mij vooral dat ze het leuk vinden om hun eigen dingetjes te dragen, en t voelt voor hun minder als een tuigje.

**Geplaatst**: 15-04-16 14:29

Geplaatst: 15-04-16 14:29

Ziet er veel vriendelijker uit

ik heb tante Pollewop ook wel eens aan haar arm of capuchon ergens weg moeten trekken ivm gevaar en dan is zo'n handvat boven aan een rugzak veel prettiger voor een kind.

**Geplaatst**: 15-04-16 14:31

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 15-04-16 14:31

Ja precies. De lijn die er bij komt is niet heel lang (tenminste met 1 of 2 kinderen lang genoeg) dus ik heb ook gewoon langere riemen (ja een hondenriem) die ik er aan kan klikken.

**Geplaatst**: 15-04-16 14:42

Geplaatst: 15-04-16 14:42

SusanH schreef:
verootjoo: krijgt je zwager ook slachtofferhulp? Hoop dat het lukt voor hem om het een plekje te geven.

Ja elke dag tot nu toe bellen die, dus dat is wel top geregeld!

Ik hoorde nu dat de moeder nog heeft geprobeerd het kindje aan de capuchon terug te trekken, maar het had een jasje met drukknoopjes aan en die schotn los waardoor het jasje uit ging $:\$
Echt, tegen de tijd dat mijn kind gaat lopen koop ik ook zo'n tuigje of een polsbandje. M.i. echt het veiligst en het best voor je eigen gemoedsrust.

Zo'n rugzakje is wel echt cool trouwens

**Geplaatst**: 15-04-16 14:47

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 15-04-16 14:47

Veroo, jij mag ook wel zo'n rugzakje omdoen hoor

ga ik wel met je lopen

kippenvel veroo, brrrrr

**Geplaatst**: 15-04-16 14:54

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 15-04-16 14:54

Ik heb naar aanleiding van dit vreselijke verhaal ook het tuigje van de kinderstoel, wat we daarvoor niet meer gebruiken, tevoorschijn gehaald. Die kan je ook als gewoon tuigje gebruiken. Dus daar gaan we mee oefenen.
Heb nu al moeite om haar op tijd te grijpen met mijn zwangere lijf en heb zo'n last van harde buiken bij zulke acties. Dat wordt alleen maar erger ben ik bang

.
En straks met een kleine newborn in die zware maxi cosi of op de arm wordt het er ook net handiger op. Kan ook moeilijk de wagen midden op straat laten staan om peuter te gaan vangen...
Dan ziet het er maar wat minder uit, met kind aan tuig, maarja...

**Geplaatst**: 15-04-16 15:01

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 15-04-16 15:01

Scheelt ook een krijsend kind,omdat het kind denkt dat ze los mag lopen.En niets van opmerkingen aantrekken.Anders zeg je gewoon dat ze kan blaffen en pootjes kan geven.En helemaal handig is dat je de dwarse peuter ook als een tasje mee kan dragen aan het tuigje

**Geplaatst**: 15-04-16 16:10

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 15-04-16 16:10

Bij de Ranzijn zag ik ook zulke leuke rugzakjes hangen met leidlijn. Gup krijgt er ook eentje later

Verootje. Wat een nachtmerrie voor je zwager en de familie van het kindje

**Geplaatst**: 15-04-16 17:38

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 15-04-16 17:38

Ik had al een tuigje voordat hij kon lopen. Dacht toen, beter te vroeg dan te laat.
Maar onze zoon was heel voorzichtig gelukkig. Liep op vreemde lokaties echt nauwelijks van mij vandaan..
(Nu bijna 5 en nog steeds wel voorzichtig, maar wel naar zijn leeftijd normaal)

**Geplaatst**: 15-04-16 19:35

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 15-04-16 19:35

Jeetje wat een heftig verhaal.
Afschuwelijk. Ik kan me ook prima voorstellen dat de moeder het kind opgepakt heeft. In zo'n moment reageer je immers in paniek en je eerste reactie is waarschijnlijk je kind willen vasthouden.

Zo'n lijntje is wel handig denk ik. Maar je kan ze niet altijd aan een lijntje hebben, ze moeten immers ook kunnen spelen.
Wij zijn uit de stad weggegaan toen ik zwanger was. Het idee dat je kind op straat tussen de auto's aan een drukke weg moet spelen, brrr, ik zou er niet van slapen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-04-16 19:43

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst door de TopicStarter : 15-04-16 19:43

Goh, ik kan er niet aan doen en soms zal het wel moeten voor de veiligheid maar als ik iemand zie die zijn/haar kind aan zo'n lijn heeft, is het eerste wat mij te binnen schiet dat die precies haar hond buiten laat.
Ik heb het er persoonlijk niet mee, die van mij zal dan eerder in de buggy moeten zitten voor zijn veiligheid dan dat ik zo'n "les" aan doe.
Maar in situatie's zoals Nadia is dit wel een goed alternatief om toch nog veilig buiten te kunnen gaan.

**Geplaatst**: 15-04-16 19:48

Geplaatst: 15-04-16 19:48

Nou, ik heb wel eens geprobeerd een driftige peuter in de buggy te douwen die 'zelluf lopuh, zelluf doen' aan het blèren is, dat was geen succes. Dan is zo'n tuigje/touwtje echt ideaal, kind loopt zelf en in die ene onbewaakte seconde heb je het gewoon bij je en kan het niet de weg op stieren. Het is ook niet dat het touw continu strak staat ofzo he, kind kan lopen waar het wil, gewoon een extra zekerheid voor jezelf

en ik denk dan toch ook fijner voor het kind, die allemaal in de fase van 'zelluf doen' terecht komen. Beter dan met strijd in de wagen

**Geplaatst**: 15-04-16 19:54

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 15-04-16 19:54

Ik denk dat dat touwtje handig is in drukke steden. Maar hier op het platteland, zie ik mezelf er niet zo mee lopen eerlijk gezegd...

**Geplaatst**: 15-04-16 19:56

Geplaatst: 15-04-16 19:56

Wij hebben er dan weer 1 die bij elke vorm van "bijsturen" (aan de capuchon bijv.) woest om zich heen maait en er desnoods bij gaat zitten brullen.
Lijntje dus geen goed idee :')

Dan maar krijsend en wurgend in de buggy of onder de arm, dan kom ik nog ergens tenminste.

Al is dat meestal niet nodig gelukkig.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-04-16 20:09

Geplaatst door de TopicStarter : 15-04-16 20:09

verootjoo schreef:
Nou, ik heb wel eens geprobeerd een driftige peuter in de buggy te douwen die 'zelluf lopuh, zelluf doen' aan het blèren is, dat was geen succes. Dan is zo'n tuigje/touwtje echt ideaal, kind loopt zelf en in die ene onbewaakte seconde heb je het gewoon bij je en kan het niet de weg op stieren. Het is ook niet dat het touw continu strak staat ofzo he, kind kan lopen waar het wil, gewoon een extra zekerheid voor jezelf en ik denk dan toch ook fijner voor het kind, die allemaal in de fase van 'zelluf doen' terecht komen. Beter dan met strijd in de wagen

Ja, dat snap ik helemaal maar t is gewoon het gedacht dat ik precies mijne hond aan het uitlaten ben dan.

**Geplaatst**: 15-04-16 21:36

Geplaatst: 15-04-16 21:36

Hier hoef ik ook niet meer met de buggy aan te komen meestal hoor, een enkele keer trapt ze daar nog in...
Lijntje staat stom, maar in de winkel of langs de drukke straat voor mij nu misschien best handig, aangezien ik al niet zo vlot ter been meer ben (en ik ben pas op de helft

). Ze loopt meestal gewoon lief mee hoor trouwens, maar soms heeft ze zo'n bui...
Vanmiddag gelijk ff geprobeerd. En ze vond t nog prachtig ook (terwijl handje of capuchon vast ook steevast oorlog betekend).
Voelde me wel stom met dat ding en was puur om even te zien hoe ze reageerde, dus op die plek helemaal niet zo nodig (geen verkeer of ander gevaar). Dus ook weer snel afgedaan hoor.

Buitenaf vind ik het verkeer juist vaak veel enger trouwens hoor. Rijden veel harder en letten minder op omdat er toch niks is. Of dat veiliger is weet ik zo net nog niet...
Hoewel wij ook wel willen verhuizen naar een plek die erg autoluw is (wel binnen de bebouwde kom). Niet dé reden om daar te willen wonen, maar toch fijne bijkomstigheid.

**Geplaatst**: 16-04-16 07:08

Geplaatst: 16-04-16 07:08

Nou als je ziet hoe hard ze hier soms door het woonerf knallen

je moet hier stapvoets rijden. Maar op zaterdag als er voetbal is (we wonen bijna aan de voetbalvelden) en haast met parkeren is het raak, dan wordt er door de wijk gescheurd en zetten ze auto's kriskras door elkaar. Gelukkig is het doordeweeks wel lekker rustig hier en is er slechts een enkeling die te hard rijdt. Maar ja net die enkeling zal maar een spelend kind voor de auto krijgen. Want het zicht is hier niet overal optimaal doordat niks recht is, er bomen staan, geparkeerde auto's waar je minder zicht door hebt. We hebben wel eens aan de gemeente gevraagd of we niet een paaltje in de straat mogen zodat het geen doorgaande route meer is. Dat zou al zoveel schelen. Maar dat was helaas geen optie.

**Geplaatst**: 16-04-16 08:07

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 16-04-16 08:07

Ik vind het ook super stom staan... maarja je kan / wil een kind ook niet altijd zo dom in de buggy laten zitten toch, ze zullen toch ook een beetje moeten oefenen met (ergens) lopen

Als ik zie hoe die uk van ons met een half jaar oud al kon wurmen in zijn autostoeltje...daar kreeg je dan ècht de gordeltjes niet omheen vast hoor! Als het niet zo irritant was zou het reuze grappig zijn, dat zo'n komiek van nog geen 70 cm mooi de vloer met je aanveegt

Gelukkig maar een hele enkele keer dat dat gebeurde maar je kan hem wel wurgen dan met dat vervelende geklier, gemuts, gemiep & gemeut

Of wat denk je als ze gaan liggen wokkelen terwijl je een schoon luiertje er omheen probeert te draaien _-:(

Als ik zo'n bui projecteer op een plek waar dreumes in de problemen kan komen door ineens weg te rennen... en wil hem wel zelf laten lopen, dan toch maar zo'n lüllig lijntje er aan.

Het zal je gebeuren dat verhaal van Verootje, dan kan je jezelf de rest van je leven in de spiegel aankijken dat je het stom vond staan met zo'n riempje er aan -O-

**Geplaatst**: 16-04-16 08:09

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 16-04-16 08:09

Zelf dus nooit gebruikt, maar ik vind het heel verantwoordelijk van de ouders wanneer ik dat zie.
Sommige kinderen zijn zeer avontuurlijk.

**Geplaatst**: 16-04-16 08:55

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 16-04-16 08:55

Haha.... Erg leuk om te lezen dat he alsnog mama bent en er zo van geniet, Tita!! Ik herinner me de ant kind topics nog wel.... Mijn dochter is inmiddels 11. En dat is al een hele andere fase. Ik ben zeker veranderd door het moederschap, ben gewoon enorm gegroeid als mens. Maar ben ook nog steeds wel wie ik al was, hoor. Je weet nu wat echte onvoorwaardelijke liefde is, wat het is om echt verantwoording voor een ander te hebben en je weet ook hoe kwetsbaar je bent met kinderen. Het is heel anders in het leven met kinderen. Niet te vergelijken met je paarden (veel kinderloze mensen roepen dat hun dieren hun kinderen zijn) - hoe zielsveel ik ook van ze hou (ik ben stapelgek op al mijn dierenen doe alles voor ze). Of zelfs de liefde voor je partner. Want dat kan veranderen helaas... Het allerbelangrijkste in mijn leven is zorgen dat mijn dochter opgroeit tot een prachtige, fijne, stabiele en zelfstandige volwassene. Tot nu toe gaat dat heel goed en geniet ik van elke dag. Had het voor geen goud willen missen. Ze brengt zoveel moois in ons leven. En wat is het te gek samen de paarden te verzorgen en trainen bijvoorbeeld. Overigens ben ik ooit eens naar Griekenland gevlogen, toen ze ruim een jaar was. Dat was op de heenreis ook 2,5 uur huilen. Tja, hoe vervelend ook, dat kan gebeuren en als ik nog denk aan de 50ers die toen voor ons zaten... Alsof het fijn was voor haar vader en mij!! Er was niets aan te doen, we deden wat we konden om haar rustig te krijgen... Mensen zijn zulke azijnpissers. Nu kan ik me er ook niet druk over maken - als ik ergens een kind hoor huilen. Dat hoort er soms bij - hoe naar dat geluid verder ook is... Onze tijd op dat eiland was geweldig. Daar denk ik liever aan, de mooie herinneringen. En ik had een pittige peuter en kleuter, zit een koppie op. Nu pubert ze al wat, maar het is een heerlijke, oprechte meid met een groot hart en een wijsheid, waar menig volwassene nog wat van kan leren. Ben trots en blij als haar mama. Zelfs in deze harde, rare en soms enge wereld. Je moet er wat positiefs van maken...

**Geplaatst**: 16-04-16 20:49

Geplaatst: 16-04-16 20:49

tja een tuigje, ik kan het wel begrijpen. Bij ons kindje nog niet nodig gehad en ik moet ook bekennen het staat me tegen dan liever zo een pols bandje met een riempje er tussen ( is wel het zelfde idee maar voelt anders aan voor mij).
En twiggy wat mooi verwoord

**Geplaatst**: 16-04-16 21:05

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 16-04-16 21:05

Hier houden we en tuigje in gedachten of iets wat er op lijkt. Tot nu toe niet nodig. Ze blijft goed bij ons en bij auto's moet ze een handje geven wat heel even nee is. Maar dan pak ik haar hand en dan is het goed.
Gisteren was ik haar in de supermarkt ff kwijt maar toen stond ze strak acher mij.

Wij hebben erg geluk met haar. Ze is net 2 en begint nu wat meer nee te zeggen en te menen. Maar nog geen echte driftbuien gehad.

Ben wel benieuwd hoe het straks gaat als haar zusje geboren is.

**Geplaatst**: 17-04-16 00:03

Geplaatst: 17-04-16 00:03

O jee.

**Geplaatst**: 17-04-16 00:14

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 17-04-16 00:14

Een tuigje is uiteindelijk ook maar gevoelsveiligheid of schijnveiligheid. Je kan immers niet 12 jaar lang je kind aan een lijntje houden.
Ongelukken gebeuren juist op momenten die je niet verwacht had.

Ik las pas een verhaal van iemand waarvan de zoon overleden was omdat hij een voetbal van het dak wilde halen.
Waarschijnlijk heeft ze wel 1000 keer verteld dat zulke dingen niet mogen, echt vreselijk verdrietig zoiets.

**Geplaatst**: 17-04-16 04:51

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 17-04-16 04:51

Houden van is ook.... los laten. Persoonlijk vind ik dat veel ouders te panisch doen. Een tuigje? Mijn dochter wilde al vanaf jongsaf aan de wereld ontdekken. Ze kroop of liep altijd weg... lachend achterom kijkend en zwaaiend, als we haar natuurlijk terug riepen. Kwestie van opletten en er desnoods achteraan rennen. Maar geen tuigje, alsjeblieft.... Inderdaad,ongelukken kunnen altijd gebeuren :-(. Ik voed mijn dochter liever op in vertrouwen en zelfstandigheid,dan in angst. En dat werkt. Ze is behoorlijk zelfstandig. Ik ben wel eens bang als ze alleen naar school (wij wonen afgelegen) of haar vriendjes in het dorp fietst (ze heeft wel een mobiel bv). Maar los laten moet... om te leren, maar ook om fouten te maken waar je als kind van kunt leren. Ik denk dat dat belangrijk is. Bijzonder om van jezelf als ouder te leren hoe je met dit soort dingen omgaat. De balans tussen vast houden en los laten.... Het gaat me makkelijker af, dan ik dacht. Maar het zal ook wel helpen, als je een assertief, verantwoordelijk en zelfstandig kind hebt. Heb je een brokkenpiloot of een dromer, is het anders... ;-)

Nomineer dit bericht ×