Bokt.nl

Belsje schreef:

Een van de belangrijkste dingen in de opleiding tot psycholoog die ze je "leren" in mijn ogen is "echtheid". Volgens mij heeft deze psycholoog dat alvast goed begrepen

Bizzybijtje schreef:

Belsje schreef:

Een van de belangrijkste dingen in de opleiding tot psycholoog die ze je "leren" in mijn ogen is "echtheid". Volgens mij heeft deze psycholoog dat alvast goed begrepen

Waar baseer je dat op?

JunkDeLuxe schreef:

LHS13 schreef:

Voorbeeldfunctie

Dan mogen leerkrachten geen tattoos of piercings meer... Dan mogen héél veel mensen heel veel niet meer, denk ik... Waar trek je de grens?

xEliesx schreef:

Interessante discussie!
Hier ook iemand die binnen de hulpverlening werkt. (maatschappelijk werk)

Deze post is niet bedoeld als aanval, maar puur een uiting van mijn visie over dit onderwerp.

Een van de eerste onderdelen binnen de opleiding was voor mij het maken van verbinding met de persoon die tegenover je zit (door middel van gesprekstechnieken) en het uitstellen van je oordeel over deze persoon. Vooral dit laatste is als mens erg lastig, omdat we biologisch gewend zijn onze soortgenoten in vakjes te plaatsen. (Heeeeel vroeger handig bij het inschatten van gevaar e.d.)

Toch is het erg belangrijk om niet direct je oordeel te volgen, maar nieuwsgierig te zijn naar de persoon tegenover je. Ik vind het daarom ook heel goed TS, dat je wel bereid bent om naar het intakegesprek te gaan Ik vind ook zeker dat je desbetreffende psycholoog vragen mag stellen hierover. Zelf ontvang ik ook graag feedback van mijn cliënten om mijn instrument (ik zelf) 'up to date' te houden.

Ik doe dit werk, omdat ik me betrokken voel bij mensen. Mensen die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Speerpunten in mijn werk zijn: vertrouwen, betrokkenheid, verbinden en mensen hun eigen kracht terug laten vinden.

Wat ik mijn cliënten vaak meegeef, is dat ik ook maar een mens ben, met mijn eigen krachten en valkuilen. Ik ben geen robot die mijn dagelijkse gesprekjes afdraait, maar een mens dat geraakt kan worden door een heftig verhaal, een mens dat fouten maakt, een mens dat ook heus soms onzeker is. Dat maakt dat een ander de drempel als lager ervaart en in gesprek durft te gaan.

De basis van de relatie tussen hulpverlener/cliënt is vertrouwen. Vertrouwen is niet tastbaar en ook niet af te lezen aan het uiterlijk van iemand. Aan de buitenkant is niet te zien hoe iemand bijvoorbeeld met privacygevoelige informatie omgaat. Even generaliseren: deze psycholoog met duckface en laag decolleté zou veel beter met privacy om kunnen gaan dan een psycholoog met mantelpak en berispelijk LinkedIn-account.

Ik heb een Facebook account en ben actief op Bokt. Ik let erop dat ik me houd aan de geldende regels en fatsoensnormen. Ook probeer ik geen wereldschokkende teksten of foto's te plaatsen. Dit zou ik ook doen als ik geen hulpverlener was, omdat ik mij besef dat alles wat ik plaats, nooit meer van internet verdwijnt.

Natuurlijk let ik op mijn kleding als ik voor mijn werk naar de rechtbank moet, of als ik een zwaar gesprek heb over huiselijk geweld, maar verder draag ik alles wat ik in mijn vrije tijd ook draag. In mijn werk heb ik de rol van hulpverlener, maar verder ben ik dezelfde persoon. De persoon die tegelijkertijd ook het enige instrument is waar ik mee werk. Omdat ik me niet anders voordoe dan ik ben, voelen mensen zich snel bij mij op hun gemak. Als hulpverlener fungeer je als een spiegel, waarin mensen zichzelf zien en soms geconfronteerd worden met hun handelen. Die spiegel moet zonder barsten en mooi glad en schoon zijn, zodat mensen zichzelf goed kunnen zien en het beste uit zichzelf kunnen halen. Zelf ben ik verantwoordelijk voor het onderhoud hiervan. Natuurlijk is er een grijs gebied waarin ik mij bevind, daarom reflecteer ik elke dag op mijn handelen.

Soms kom ik in de stad of op het strand cliënten tegen. Natuurlijk ga ik hier integer mee om. Het kan me echt niet schelen dat ze mij bijvoorbeeld in bikini zien. In de kroeg heeft een cliënt me ook weleens gezien met een wijntje. Ik ben ook maar mens. Mensen zijn niet perfect. Ik merk dat juist het beeld dat hulpverleners 'perfect' of 'een voorbeeld' moeten zijn, een grote afstand schept. Voor mij is het doel juist deze afstand te verkleinen.

Dit kan alleen als wij als mensen elkaar respecteren, ons oordeel over elkaar uitstellen en nieuwsgierig naar elkaar blijven.

De kunst is niet het geven van het goede antwoord, maar het stellen van de juiste vraag.