Bokt.nl

Citaat:

staren is zeker niet erg, maar als ze bijna tegen een lantaarnpaal oplopen of als ze met je aan het praten zijn en steeds hun eigen woorden niet kunnen afmaken dan vind ik het wel vervelend.

Citaat:

Dat lijkt mij ook vooral voot hun vervelend. Bedoelde het ook nav jouw bericht. Want als je iemand ziet met littekens die duidden op automutilatie dan roept dat meestal veel op. Niet iedereen brengt littekens bewust aan. En daar bedoel ik niet mee dat je erom vraagt hoor!

Dreamybol schreef:

Mette:

Ik ben overigens ook wel van het opmerkingen maken, moet mezelf hier natuurlijk niet vroomser voordoen dan de Paus. Zo liep ik in de Efteling eens een stukje achter mijn eigen rolstoel, stoel dus leeg. Mensen kijken wat moeizaam, ik roep heel in paniek naar mijn zus die voor me liep 'naam zus!'. Zus draait zich om en vraagt wat er nou weer was. Ik keihard: 'We zijn oma vergeten!!' de blikken die mensen dan hebben zijn ook vrij onbetaalbaar.

Hhilde schreef:

Ik heb 10 weken geleden een ongeluk gehad met paard en koets en heb daarbij gelukkig alleen maar mijn bovenbeen gebroken. In het begin zat ik in een rolstoel, en nu loop ik met kruk(ken). En ik ben echt geschrokken van wat mensen durven te zeggen terwijl ze me niet kennen

Heel veel mensen vragen wat je hebt gedaan en sommigen hebben zelfs tips hoe ik het had moeten voorkomen. Er zijn ook mensen die het pas na een gesprekje vragen en dat heb ik liever dan dat directe, maar ook liever dan niks vragen maar wel kijken. Toen ik nog met twee krukken liep vond iemand dat ik mijn hond niet mocht uitlaten aan de heupriem (iets wat ik normaal ook zou doen). Toch zijn er een paar uitschieters... Een man die direct aan me vroeg 'ben je gehandicapt?' en een man die vroeg of ik altijd zo zou blijven, als eerste vraag. En de ergste.. Als ik mijn korte broek aan heb zie je twee kleine littekens van de operatie, de andere zie je niet eens. Het zit allemaal mooi dicht en ziet er gewoon gezond uit. Was er een vrouw die, toen ik naast haar ging zitten op een station, direct zei 'oh, dat is wel heel lelijk hè, dat been?'

Meer mensen met soortgelijke ervaringen? Aan de ene kant vind ik het best erg , maar aan de andere kant moet ik er wel om lachen

Dreamybol schreef:

Mette:

Ik ben overigens ook wel van het opmerkingen maken, moet mezelf hier natuurlijk niet vroomser voordoen dan de Paus. Zo liep ik in de Efteling eens een stukje achter mijn eigen rolstoel, stoel dus leeg. Mensen kijken wat moeizaam, ik roep heel in paniek naar mijn zus die voor me liep 'naam zus!'. Zus draait zich om en vraagt wat er nou weer was. Ik keihard: 'We zijn oma vergeten!!' de blikken die mensen dan hebben zijn ook vrij onbetaalbaar.

Maar ja, dat soort grapjes maken het natuurlijk ook wel lastig, waar ligt dan weer de grens van wat een ander mag doen en zeggen?

vuurneon schreef:

Wat ik vervelender vind is als vooral onbekende mensen graag hun kwalen laten zien of erover vertellen. Sta je met wc papier in de handen voor de kassa, zegt de man achter mij; 'je moet dat niet kopen, ik krijg er aambeien van en kan nu nog niet zitten door die aambeien' of bij de kassa van de kruidvat; 'ik heb vreselijke schimmel tussen de tenen en heb daarom deze zalf'. Of gister met sporten liet iemand zonder enige waarschuwing en uit het niets haar hele smerige eczeemplekken zien; waarom?
Als iemand ernaar vraagt; prima of een gesprek gaat erover, prima. Maar waarom uit jezelf, uit het niets aan een willekeurig persoon het hebben over je vooral niet smakelijke zaken en al helemaal niet met begeleidend beeldmateriaal

Dreamybol schreef:

Konstantine, dat is inderdaad ook echt heel erg! Maar probeer erboven te staan, het zegt meer over die ouders dan over jou hè!
Toen ik uiteindelijk toch maar met een rollator ging lopen kwam ik erachter dat mensen je dan ineens serieuzer nemen.. Werd ik eerder gewoon aan de kant geduwd omdat ik niet doorliep, hielden toen ineens mensen deuren voor me open.
Tijdens de vierdaagse van Nijmegen moeilijk lopend door de stad gaan is trouwens wel weer goed voor je ego, iedereen die vol medeleven vraagt hoever je gekomen bent.

Op een vol terras uit je rolstoel komen om binnen naar de wc te gaan, levert overigens ook veel blikken op (misschien ook wel een beetje terecht, je verwacht het gewoon niet). Mijn broer zag mensen hun nek verdraaien naar me en heft zijn handen naar de hemel en roept 'God zij geprezen, ze loopt!'. Op zo'n moment beseffen mensen vaak pas dat ze kijken en de meesten draaiden toen dus met een rood hoofd om.
Overigens helemaal niet aardig van mijn broer, ik moest zo lachen dat ik bijna ondersteboven ging. Zo stevig sta ik nou ook weer niet.