Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
MightyMike schreef:Niet iedere ouder is toch een Jo Frost, we zijn ook niet allemaal Anky, ondanks inlezen en tips, daar mag een ander toch niet over oordelen, denk het dan alleen en doe het zelf beter. Er wordt wel makkelijk geoordeeld.. Kinderen vergeleken met kattenoverlast etc, ik begrijp dat het lastig is, maar het is gewoon niet hetzelfde. Het is jammer dat ze niet meer aan de omgeving denken, maar een oplossing is moeilijk. Je buren aanspreken over hoe je over hun opvoeding denkt is niet passend, geef het gewoon een keer tactisch aan, dat je haar veel hoort. Ik lees nu alleen kritiek op makkelijke ouders en lastige kids, maar ben wel benieuwd wat je nu wilt ts?
VivaLaVida schreef:Bijzonder hoe iedereen kritiek heeft op andermans manier van opvoeden en er allemaal van overtuigd zijn dat ze zelf DE manier hebben. . Het hebben van kinderen betekent niet gelijk dat jij het allemaal wel weet. ...
Ts sterkte met je buur kind
), heb ik het vast niet zo beroerd gedaan (we zijn wat jaartjes verder ook
). Bovendien heb ik veel vriendinnen/vrienden met kinderen. Ik heb zelf ook nog twee stiefkinderen (tienerleeftijd), waarvan eentje met Down syndroom. Daar word je best allround van, hoor. 


) bijbrengen, op wat voor manier dan ook...
Ik hoop dat ik niet te veel in herhaling ben gevallen, maar dit is zo het eerste wat in mij op is gekomen
Nuja, in mij op is gekomen, met de achtergronden van mijn theoretische cursussen pedegogiek en de ervaringen die ik op stage heb gehad (ben studente kleuteronderwijs, volgend jaar studeer ik af
)+ dingen die ik zie bij mijn broer en zus :p niets in vergelijking met het echte opvoeden van een kind 
LadyMadonna schreef:tabaflab schreef:Ik ben zelf nog kind mijn ouders zijn vrij los in veel dingen, maar van die strenge ouders vind ik de kinderen soms nog bijna minder luisteren en irritanter doen, en meer tegen. Dus met tekeergaan berijkt die buurvrouw niks, behalve chagrijnige kinderen.
Corrigeren hoeft toch niet door er tegen tekeer te gaan

Ik wist niet op wie het bedoelt was ... Twiggy2008 schreef:VivaLaVida schreef:Bijzonder hoe iedereen kritiek heeft op andermans manier van opvoeden en er allemaal van overtuigd zijn dat ze zelf DE manier hebben. . Het hebben van kinderen betekent niet gelijk dat jij het allemaal wel weet. ...
Ts sterkte met je buur kind
Ik denk dat ouders hier ook niet roepen dat we het allemaal wel weten. Maar we hebben vaak wel meer ervaring met verschillende methodes en karakters, over het algemeen. Uiteindelijk zit niemand op een krijsend kind te wachten, volgens mij. Maar ik weet wel wat bij mijn eigen meisje geholpen heeft, na diverse dingen geprobeerd te hebben. Dat was toch echt het compleet negeren. En aangezien ze nu nooit meer krijst (ze heeft er een hekel aan) en zich prima weet te gedragen op de meeste momenten (blijft een kind, he), heb ik het vast niet zo beroerd gedaan (we zijn wat jaartjes verder ook
). Bovendien heb ik veel vriendinnen/vrienden met kinderen. Ik heb zelf ook nog twee stiefkinderen (tienerleeftijd), waarvan eentje met Down syndroom. Daar word je best allround van, hoor.
oon
Las hier ook een moeder met drie verschillende meiden met drie verschillende aanpakmethodes. Tja, zo is het dus. Niet een kind is hetzelfde en dat geldt ook voor een gezin. Geen gezin is hetzelfde. Hoe dan ook sta je er als buren buiten, wat er echt gebeurt in zo'n gezin. Daarom lijkt het mij handig als TS aangeeft bij het gezin dat ze last heeft van het gekrijs. Meer kun je niet doen, denk ik. Hopelijk komt er dan communicatie over en weer, begrip over en weer en houdt het vanzelf een keer op. Hier op bokt blijven klagen, heeft in elk geval geen zin.![]()

LadyMadonna schreef:ilayda schreef:Nou ik heb drie meiden en die kunnen ook krijsen. Als de oudste gaat krijsen dan helpt het om met haar een gesprekje te voeren en dan is het snel weer over. De jongste die haal ik voor straf naar binnen en dan is het krijsen ook gelijk klaar. De middelste die moet ik negeren, iets anders helpt niet bij haar. Dus ja je kan zeggen niet goed opgevoed enz enz. Of de kids van de buren doen dat niet. Maar vergeet niet dat elke kind verschillend is.
Ff hoor.... Dat elk kind verschillend is, prima. Dat je bepaald gedrag moet negeren, prima.... Maar je gaat toch niet van anderen verwachten dat ze (ff zwartwit) accepteren dat jouw kind de buurt bij elkaar krijst? Je gaat van jouw probleem toch niet een ander zijn probleem maken?
Mijn katten lopen los buiten. Zodra ik van een van de buren merk dat ze overlast veroorzaken (in hun tuin schijten oid) zal ik daar wat aan moeten doen, en niet m'n schouders ophalen en zeggen: tja, t zijn katten hè, die doen dat...
LadyMadonna schreef:Ik heb een buurmeisje van 4 jaar. Opzich een best kind, ze zwaait altijd naar me
Ze is eigenlijk bijna altijd buiten aan het spelen (wat ik heel goed vind!), maar zodra het even niet naar haar zin gaat zet ze me een keel op!
Niet eens huilen, maar gewoon hysterisch krijsen.
Dit gebeurt eigenlijk dagelijks, soms een paar x per dag. Meestal kijk ik even uit het raam om te zien of de auto er staat zodat ik weet dat de ouders thuis zijn. Want soms denk je echt dat het kind op zijn minst met een gebroken been ligt.
Kind wordt door de ouders niet gecorrigeerd (niet zo krijsen, doe eens rustig, weet ik veel). Die laten haar gewoon krijsen.
Ik ben heel luchtig een keer een gesprek aan gegaan, dat ik er soms best van schrik... Hierop krijg ik dan; ja, t is een spinnenkop...
Zeker nu het mooi weer is valt me op dat ik me er steeds meer aan ga irriteren.... Het viel van de week gewoon op dat ze een paar dagen weg waren.
Wat moet je hier nou mee?
VivaLaVida schreef:Twiggy2008 schreef:
Ik denk dat ouders hier ook niet roepen dat we het allemaal wel weten. Maar we hebben vaak wel meer ervaring met verschillende methodes en karakters, over het algemeen. Uiteindelijk zit niemand op een krijsend kind te wachten, volgens mij. Maar ik weet wel wat bij mijn eigen meisje geholpen heeft, na diverse dingen geprobeerd te hebben. Dat was toch echt het compleet negeren. En aangezien ze nu nooit meer krijst (ze heeft er een hekel aan) en zich prima weet te gedragen op de meeste momenten (blijft een kind, he), heb ik het vast niet zo beroerd gedaan (we zijn wat jaartjes verder ook
). Bovendien heb ik veel vriendinnen/vrienden met kinderen. Ik heb zelf ook nog twee stiefkinderen (tienerleeftijd), waarvan eentje met Down syndroom. Daar word je best allround van, hoor.
oon
Las hier ook een moeder met drie verschillende meiden met drie verschillende aanpakmethodes. Tja, zo is het dus. Niet een kind is hetzelfde en dat geldt ook voor een gezin. Geen gezin is hetzelfde. Hoe dan ook sta je er als buren buiten, wat er echt gebeurt in zo'n gezin. Daarom lijkt het mij handig als TS aangeeft bij het gezin dat ze last heeft van het gekrijs. Meer kun je niet doen, denk ik. Hopelijk komt er dan communicatie over en weer, begrip over en weer en houdt het vanzelf een keer op. Hier op bokt blijven klagen, heeft in elk geval geen zin.![]()
En een ander heeft een tik gehad en dat werkte voor haar blijkbaar weer goed
Niemand zegtjij het beroerd gedaan hebt maar dat jouw aanpak bij jouw dochter werkt wil inderdaad nog niet zeggen dat het ook bij elk kind werkt.
. Maar slaan, tja, ik vind dat je dan als ouder geen goed voorbeeld geeft. Daarnaast vind ik het ook geen structurele oplossing.