kohtje schreef:En die man wil ook echt iets met je? (wat je op noemt zouden voor mij genoeg reden zijn om nooit wat met deze man te beginnen)
Hij wil wel maar hij wil niet de reden zijn van mijn scheiding. Dat snap ik ook wel. Dus hij is niet helemaal eerlijk tegenover zichzelf. Hij heeft het er heel moeilijk mee dat ik getrouwd ben en dat ik wil vertrekken voor hem. Ik probeer hem duidelijk te maken dat hij niet alleen de reden is. Als ik niet getrouwd was geweest stond hij al direct aan mijn deur. Hij is gescheiden, heeft 2 kinderen, een sociaal leven en woont niet bepaald bij de deur. Dus makkelijk zou het al zeker niet worden.
Als ik voor mezelf nadenk hoe ik mij zie over 5 jaar dan zie ik mij niet met mijn man. Misschien met mijn crush, maar misschien ook met iemand anders, of alleen.
Ik zie mijn man graag omdat we al zoveel hebben meegemaakt. Goede en slecht dingen. 10 jaar is veel in een mensenleven, maar ook niet veel...

en ren je daarna gillend terug naar je eigen man
mijn vriend heeft ook bemoeierige ouders, hij woont nu gelukkig 70 km van zn ouders vandaan, maar in het begin kwamen ze dan steeds een week bij hem "bivakkeren". Pff.. Gingen ze schoonmaken enz. Heel aardig allemaal, maar we hebben daar dus gewoon afspraken over gemaakt. Paar keer beetje ruzie (niet echt ruzie) over gehad, waarin ik aangaf dat ik het niet leuk vind dat zijn moeder het nachtkastje schoonmaakt terwijl