Bokt.nl

**Geplaatst**: 20-08-11 18:41

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 20-08-11 18:41

Eh ik ging bij een particuliere therapeut. Erg duur, maar zat niet gebonden aan een limiet. En dat heb ik ook zeer zeker nodig gehad. Het is zo een moeilijk onderwerp... Je moet de therapeute echt 100% vertrouwen anders wordt het niets. Sterkte meid..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-09-11 20:11

Geplaatst door de TopicStarter : 06-09-11 20:11

Pff... oké, weer een update na lange tijd...Ik heb jullie even heel hard nodig, gaat niet zo goed hier...

Ben ondertussen aan een nieuwe opleiding begonnen, na heel lang twijfelen heb ik toch de stap genomen. Vraag me af of ik het mentaal allemaal aan ga kunnen, traumaverwerking en een nieuwe opleiding. We zullen het wel gaan zien... Ze hebben tijdens de introductie aangegeven dat ze graag op de hoogte willen zijn van event. persoonlijke problemen, problemen in de thuis-situatie etc. Dit valt daar denk ik ook wel onder. We hebben gelukkig wel een leuke (vrouwelijke!!) coatch, maar ik heb geen idee wat ik dan aan haar moet gaan vertellen en op welke manier. Iemand hier iets van tips? Wat moet ik daarmee doen? Wel of niet zeggen?

Heb ondertussen ook mijn laatste sessies bij de psychologe op. Juist nu ik haar zo hard nodig heb, is ze er niet meer. Heb vorige week de laatste sessie gehad, voelt zo raar om 'klaar' te zijn met een behandeling, terwijl het nog lang (echt nog lang) niet klaar is. Ze zijn aan het proberen 2elijns contracten aan te bieden, maar voorlopig zit dat er nog niet in. $:\$

Ze wilde me eerst doorverwijzen naar een of andere fysiotherapeut die schijnbaar met hun samenwerken. Soort therapie om te leren dat aanrakingen niet "eng' zijn. Ik weet niet precies hoe dat dat heet, maar heeft iemand daar ervaringen mee? Ik kan namelijk heel erg heftig reageren op aanrakingen, zeker als ik ze niet zie aankomen heb je vaak van die schikreacties. Heb me twee weken geleden medisch laten keuren, en dan controleren ze ook al je gewrichten. Pff, ik was zó gespannen, echt niet normaal. Iedere keer dat ze me aanraakte verkramp ik als het ware. En ook al weet ik dat er niks engs gaat gebeuren, kan ik me daar niet aan overgeven...

Toen ze hoorde dat ik ook al een afspraak bij de échte fysio heb, leek het haar beter om dat even eerst af te wachten. Ik verwacht dat fysio niet geweldig zal gaan, als ik mijn spieren niet kan ontspannen, kan ze ook niet goed behandelen. Vind het zóó beangstigend, mensen aan mijn lijf...

Ik moet eigenlijk al heel lang, maar ben het continu aan het uitstellen. Durf gewoon niet, ik heb nu een afspraak gemaakt bij een fysiotherapeute die ik ken van het sporten. Ze is echt heel aardig en lief, maar het blijft voor mij heel heftig.

Kan iemand me helpen?

Ook wat beteft de fysio, ik ben er nog nooit geweest en ik weet ook niet precies wat het inhoud. Zitten ze de hele tijd aan je lijf om dingen goed te zetten of te corrigeren? Of zijn het vooral oefeningen die je moet doen? Ben me ook aan het afvragen of ik haar van te voren iets moet laten weten. Ze zal namelijk wel 100 vragen hebben als ze klaar is met de behandeling...

**Geplaatst**: 06-09-11 20:54

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 06-09-11 20:54

Fysio behandeld de spiergroepen waar je last van hebt. Vaak is dat rug, schouders, nek. Manipuleren is voor manueel therapeut of chiro/osteo. Voorkant (borsten, buik en kruis) komen ze eigenlijk niet.

Geef bij de fysio aan dat je bang bent voor aanrakingen en vraag of ze je eerst zo kan behandelen dat je haar kan zien. Dus (ook al heb je daar geen klachten) bv handen en onderarmen terwijl je zit. Vraag haar ook om als ze jouw behandeld terwijl je haar niet kan zien ze altijd fysiek contact met je houd, zodat je weet waar ze is. En ze ook verteld waar/waarmee ze bezig is.

**Geplaatst**: 06-09-11 20:56

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 06-09-11 20:56

Bedoel je haptonomie? Heb ik wel goede ervaringen over gehoord!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-09-11 19:05

Geplaatst door de TopicStarter : 08-09-11 19:05

Tamary: Ik denk dat dat wel een goed idee is, ook dat ze fysiek contact moet blijven houden. Ze zegt ook, als ze moet stoppen dat ik dat moet aangeven. Wat dus eigenlijk al een probleem is, want ik zal het niet zeggen.

Broccoli: Ja! Haptonomie is wat ik bedoel, was de naam even kwijt maar nu ik het lees weet ik het weer. Heb even op youtube gezocht maar pff.. betrap mezelf erop dat ik al helemaal gespannen word als ik het alleen maar zie!

Is er iemand die daar ervaringen mee heeft? Hoe gaat zo'n sessie in zijn werk? Is het alleen maar "hands on'? Weet niet zo goed wat ik me daarbij voor moet stellen..

**Geplaatst**: 08-09-11 20:37

Geplaatst: 08-09-11 20:37

ik herinner me een aflevering van "Huisje Boompje Beestje" (kindertelevisie) waar Haptonomie werd uitgelegd. Er zullen natuurlijk meer aspecten aan dit vakgebied zitten maar wellicht geeft dit een idee?
Link naar uitzending gemist: http://beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1102681-477-contact

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-09-11 22:04

Geplaatst door de TopicStarter : 16-09-11 22:04

Nou, weer een reactie.

mauvestraat nog bedankt voor je extra informatie! Bij de fysio ging het redelijk goed. We hebben veel gelachen en zolang het "luchtig" blijft gaat het wel! Vind het wel heel eng als ik haar niet kan zien. Was trouwens een goede tip, dat ze fysiek contact moet blijven houden! Heb het er nog met mijn psychologe over gehad, haptonomie doen we voorlopig niet. Fysio is even voldoende spanning voor nu denk ik.

Een andere vraag aan jullie, ik heb een gesprek gehad met mijn coach. Alleen aangegeven dat ik in behandeling ben bij een psychologe. Daar hebben we het eigenlijk bij gelaten. Ze reageerde heel rustig, was wel fijn. Toch denk ik dat het belangrijk voor haar gaat zijn dat ze iets meer info krijgt over wat er speelt. In onze opleiding hebben we redelijk veel lichamelijk contact met elkaar, en er komen dadelijk reacties van mij die ze anders echt niet gaat begrijpen. Ik weet zelf niet zo goed wat ik er mee moet doen. Ik vertrouw haar wel, ze is ook heel rustig met haar reacties dus daar ben ik niet zo bang voor. Ze heeft aangegeven dat ik altijd bij haar terrecht kan, ook om er gewoon over te praten of mijn verhaal kwijt te kunnen.

Wat is nu verstandig om te doen? Zou het fijn vinden als sommige hier hun mening over willen geven. Ben niet echt in staat om hier nu goed over na te denken, het voelt wel heel vertrouwd, maar ik wil geen beslissingen nemen waar ik later spijt van ga krijgen..

**Geplaatst**: 17-09-11 19:59

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 17-09-11 19:59

Als jij denkt dat het helpt om je opleiding tot een goed einde te brengen, moet je het doen.

Zeker als je denkt dat ze te vertrouwen is!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-11-11 14:56

Geplaatst door de TopicStarter : 10-11-11 14:56

oké, na lange tijd weer een update.

Om te beginnen... gaat het best wel goed!

Het is leuk om school, we hebben een leuke klas en de klik met de coach is er nog steeds, al hebben we het "hier" niet meer over gehad. Vind het niet erg, even gewoon lekker. Niks. Geen moeilijke gesprekken voorlopig

Ik ben wel begonnen met een nieuwe therapie, haptonomie. Ik heb nu 4 sessies gehad. We hebbe nu even 3 weken soort van pauze omdat mijn therapeute een aantal weken weg is. Vind de sessies wel best wel eng. Ze moet ook altijd even praten voor ze me zover krijgt om op de bank te gaan liggen. Maar ze begint nu volgens mij een beetje door te krijgen hoe ze dat moet doen. :Y)

. Ze is ook altijd heel geduldig en weet me vaak heel goed aan te voelen.

Tot nu toe hebben we (gelukkig) nog niet zo veel gedaan. We zijn het heel langzaam aan het opbouwen, maar ik vraag me stiekem wel af wat er nu precies nog meer bij komt kijken. Ik heb een filmpje gezien op youtube (haptonomy - art of toutching). Nou jongens, als dat is waar ze naar toe willen werken...*help* Ik geloof als ze dat bij mij zou proberen, ze de daaropvolgende 5 sessies mag praten om me weer zover te krijgen om op de bank te gaan liggen.

Kan het gelukkig wel goed met mijn haptotherapeute vinden. En is ze juist heel zacht in haar aanrakingen wat voor mij eigenlijk....vrij nieuw is.

Kan ook wel erg met haar lachen terwijl we wel altijd heel serieus bezig zijn. Aanraken blijft voor mij heel erg eng. Het kost me soms moeite om in het hier en nu te blijven. Met het "hands on" raak ik haar af en toe gewoon kwijt en vergeet ik dat het haar handen zijn en er dus gewoon niks gebeurt!

Van de ene kant wil ik alles heel graag weten, wat ze allemaal kunnen doen tijdens de behandelingen. Van de andere kant lijkt het me beter om het niet te weten, omdat ik me er alleen maar heel erg druk over ga maken. :Y)

Ik moet leren om haar te vertrouwen. En ja, dat wil ik ook graag. Maar hoe doe je dat nu precies? Wanneer vertrouw je iemand nu echt voor 100% en hoe test je dat?

Allemaal van die lastige vragen...

Iemand iets van tips, ervaringen of wijsheid?! Kom maar op!!

(mag uiteraard ook via pb

)

**Geplaatst**: 10-11-11 15:37

Geplaatst: 10-11-11 15:37

Goed om te lezen dat het beter met je gaat TS! Je klinkt in ieder geval positief

.

Ik heb niet echt "de" tip voor je hoe om te gaan met de vertrouwenskwesties maar ik denk wel dat je op de goede weg bent. Langzaam aan kom je er wel, little babysteps, one at the time!

**Geplaatst**: 10-11-11 16:14

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 10-11-11 16:14

Goed bezig! Erg knap van je dat je haptonomie bent gaan doen!

**Geplaatst**: 10-11-11 16:17

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 10-11-11 16:17

Ik plaats hier een stipje, Heb anoniempje een pb gestuurd over mijn reactie, maar wil wel weten hoe anoniempje verder gaat.

**Geplaatst**: 10-11-11 19:34

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 10-11-11 19:34

Respect voor jou, heb je topic helemaal gelezen en mijn gevoel zegt: jij komt er wel!
Wat 100% vertrouwen betreft, dat lijkt me onmogelijk, maar met 99,9 % lukt het ook wel en hoe kom je daar? Door het te doen, denk ik. Als de eerste keer goed gaat, heb je al meer vertrouwen in de 2e keer en na 50 x goed gaan,denk je bij je zelf, waar ben ik nu zo bang voor geweest?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-11-11 16:40

Geplaatst door de TopicStarter : 11-11-11 16:40

Nynke55: Oké 100% vertrouwen in iemand hebben is misschien wat overdreven. Maar ik denk dat jullie wel begrijpen wat ik bedoel. Het is nu belangrijk dat ik haar echt ga vertrouwen. En dat wil ik zo graag, maar in de praktijk vind ik dat dus heel erg moeilijk. Vind het heel beangstigend om me echt helemaal "over te geven" aan iemand. Ik heb ooit tegen mezelf gezegt dat ik dat nooit meer zou doen.

En verder...wil ik jullie nog wat vetellen...

Iemand had mij een pb'tje gestuurd met als Quote de openingspost. En nu ik zie zo lees....zie ik gelijk weer wat ik toen geschreven had. Ik heb namelijk een heel deel weggelaten toen. Het was niet "maar" 2x... het heeft helaas bijna 1 jaar geduurt voor hij uit mijn leven was.. $:\$

Waarom heb ik dat toen niet gezet? Nou...eigenlijk omdat ik het niet durfde en omdat ik het "overzicht" van mijn verleden een beetje miste. Had geen idee hoe ik dat onder woorden moest brengen, terwijl het eigenlijk zo simpel is. Gek hé? Vond het (en vind nog steeds) heel erg eng om aan die periode te denken. Maar dankzij de theapie heb ik nu wel een klein overzicht van wat er toen allemaal is gebeurt.Er hing altijd zo'n "je mag het niet vertellen" boven dat alles, wat het nog moeilijker maakt om het uit te spreken... En ik ben er schijnbaar nu pas klaar voor om het allemaal te 'erkennen".

**Geplaatst**: 11-11-11 19:03

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 11-11-11 19:03

Het is ook moeilijk om aan de periode te denken. Het is ook niet gemakkelijk.. Ik vind dat je erg goede stappen maakt. Ontzettend dapper!

**Geplaatst**: 11-11-11 19:31

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 11-11-11 19:31

Iemand ten volste vertrouwen is gewoon heel moeilijk, vooral ook omdat jouw vertrouwen al zo beschaamd is. Bovendien moet je haptonome je vertrouwen ook verdienen, je kunt niet zomaar beslissen: oke, jou ga ik vertrouwen. Stapje, voor stapje, voor stapje, dat is denk ik de enige weg. Duidelijke afspraken maken is ook belangrijk: dit wil ik wel proberen, dit absoluut niet.

**Geplaatst**: 11-11-11 22:42

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 11-11-11 22:42

Hoi Anoniempje, wat fijn om weer wat van je te lezen. Vergeleken bij eerdere posts komt deze bij mij vrij positief over.

Ik wil even aanhaken op je haptonomie verhaal. Volgens mij heb ik het een hele poos geleden al met je gehad over haptonomie. Of ik dat woord echt genoemd heb, weet ik niet meer. En het kan ook per pb zijn geweest.

In elk geval wil ik iets voor je uitleggen. Want ik vind het zelf heel positief dat je daar nu mee bezig bent. Het is in mijn ogen / ervaring een heel nuttige therapie om te doen of te ondergaan bij dit soort gebeurtenissen.

Maar: Haptnomie is niet bedoeld om de therapeut 100 % te gaan vertrouwen. ZO lijkt het misschien, maar waar het eigenlijk om gaat is jezelf weer te leren vertrouwen. De haptonoom helpt daarbij. Voor een haptonoom of haptotherapeut kan een sessie zelfs heel geslaagd zijn als jij je de hele sessie niet aan laat raken. Snap je dat? Het gaat om jouw gevoel en jouw grenzen. En in de eerste plaats om dat jij je veilig leert voelen. En als jij aangeeft je niet veilig genoeg te voelen, en je niet aan laat raken, dan kan dat ook een heel goed teken zijn. Namelijk dat je je veilig genoeg voelt om je grenzen aan te geven.

Uiteindelijk zul je je namelijk wel veilig voelen, juist omdat de grenzen die je leert aangeven, niet worden overschreden. En daardoor voel je je veiliger. En leer je weer meer op jouw gevoel en jouw lijf te vertrouwen. Leer je te vertrouwen in de wereld. En wanneer je je veilig genoeg voelt om je ook aan te laten raken tijdens de sessies, leer je je mentale gevoel weer te matchen met je fysieke gevoel. Dan komt er weer balans. En door die balans ga je ervaren dat je je langzaam 'heel' voelt worden.

Het angstig of zenuwachtig zijn voor de sessies of delen daarvan is dus echt niet nodig. Want alles gaat op jouw tempo, en met jouw goedvinden. Een therapeut die daar overheen wil walsen zonder een goede reden (die hij of zij met jou bespreekt) is dus meteen een heel slechte haptonoom. En waarschijnlijk heb jij gewoon een goede. De therapie is zo persoonlijk en zo persoonsgebonden dat je ook niet echt filmpjes ervan van een ander met jouw ontwikkeling kunt vergelijken.

Ik zou zeggen, ga zo door! Doe wat goed voelt en laat wat niet goed voelt. En probeer je sessies te ervaren als 'interessant', kijk wat het met je doet. Probeer ervoor open te staan, te voelen wat je nu eigenlijk voelt. En geef dat goed aan. Veel succes! En een dikke knuffel.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-11-11 23:14

Geplaatst door de TopicStarter : 12-11-11 23:14

Brocoli: Bedankt, je maakt me er verlegen mee.

Ben nog steeds niet zo gewent dat mensen zoiets zeggen. Dankjewel!

Nynke: Je hebt wel gelijk hoor. Je kan niet in een keer een knop omzetten van "wantrouwen" naar 'vertrouwen". Zoiets moet ook wel groeien en gebeurt zeker niet vanzelf. Alleen ja...ik vind het heel moeilijk. Ik heb zeker vertrouwen in haar en het voelt ook fijn om bij haar in de buurt te zijn. Alleen blokkeer ik af en toe en dan zeg ik niet meer zoveel. Beetje...gecompliceerd en getraumatiseerd denk ik.

Is voor haar ook heel lastig om mee om te gaan. Ik heb het idee dat ik haar een beetje het gevoel geef dat ik er niet 100% voor wil gaan. Terwijl dat helemaal niet mijn bedoeling is! Want dat is helemaal niet zo! Ik vind haar als persoon echt helemaal fantstisch, alleen geef ik haar dat gevoel niet zo denk ik. Vind het heel erg lastig allemaal.

Ik heb gewoon...een beetje meer tijd nodig denk ik.

Kukkie: Om te beginnen, ben ik erg blij met je 1e zin.

Heb even zitten twijfelen of ik het topic nog zou update, maar ik ben blij dat ik dat toch heb gedaan.

Ik denk...dat ik je wel begrijp. Ongeveer. Niet helemaal. Hoe kan ik nu mezelf vertrouwen, zonder eerst haar te vertrouwen? Ik bedoel...Het is gewoon...ja...ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik het moet verwoorden... Ik ga er nog even over nadenken als je dat goed vind. :Y)

**Geplaatst**: 12-11-11 23:34

Geplaatst: 12-11-11 23:34

Misschien dat je dat tegen haar kunt zeggen? Dat jij het gevoel hebt dat zij denkt dat je er niet voor 100% voor gaat? Menselijke relaties zijn zo lastig. Een woordje of een klein gebaar kunnen je al aan het twijfelen brengen. Dan kun je het beter direkt vragen, anders blijf je twijfelen, kom je nooit aan die 99,9% vertrouwen.

En dat je af en toe blokkeert en stil wordt zal zij best begrijpen. Dan heb je gewoon even tijd nodig en even diep ademhalen. Ook dat kun je haar uitleggen.
Ik heb erg veel bewondering voor je, dat je zo dapper bent en dat je af en toe even een stapje terug moet is alleen maar logisch.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-11-11 16:11

Geplaatst door de TopicStarter : 13-11-11 16:11

Nynke: Wat je zegt herken ik wel. Vaak al door kleine dingen ga ik heel erg twijfelen. Ze heeft zoiets uitgesproken, dat ze een beetje het gevoel heeft (of had?) dat ik er niet 100% voor ga. Wat misschien ook wel klopt want ik ben soms erg afwachtend omdat ik nooit precies weet wat ze in een sessie wil gaan doen. Beetje de kat uit de boom kijken eigenlijk. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik haar dat uit kan leggen, vind het best wel moeilijk.

Kukkie; Alweer een goed stukje geschreven. Ik heb het topic even doorgespit en je hebt het inderdaad eerder gehad over een haptonoom of haptotherapeute (is er eigenlijk een verschil tussen die twee)?

Je moet elkaar toch vertrouwen en er allebei 100% voor willen gaan? Anders werkt deze (of elke andere) therapie toch niet? Of zie ik dat nu zo verkeerd? Ik begrijp dat niet zo goed.. Ik herken dat in elk geval wel een beetje met mijn psychologe. Ik vertrouwde haar wel, maar niet goed genoeg schijnbaar. Ik durfde veel dingen niet uit te spreken en daardoor werkte de therapie denk ik niet zoals het eigenlijk bedoeld is.

Ik moet het toch “toelaten’ en “accepteren” dat ze me aanraakt? En als ik zeg dat ik iets niet wil, zal ze dat echt niet doen. Maar ja…Ik weet het niet zo goed. Nu is het een beetje van ‘let’s get it over with” en dat weet ze zelf ook.Omdat ik niet te “flauw’ wil zijn om dingen niet te doen. Beetje in het diepen springen en hopen dat ik kan zwemmen (of dat zij me red

). Maar als een sessie daarna blijkt te eindigen in een goed gevoel. Moet je dan niet op die manier leren dat het aanraken misschien (heel misschien) toch niet zo erg is als ik eigenlijk had gedacht?

Het is gewoon, ik verwacht gewoon elke keer een harde aanraking. Iets wat niet fijn is en pijn doet. En ik weet dat ze dat echt nóóit zal doen. Dus dat is niet waar ik bang voor ben. Maar waarom ben ik er dan zo bang voor? Zoals je ziet… snap ik eigenlijk niks van mezelf.

**Geplaatst**: 13-11-11 16:30

Geplaatst: 13-11-11 16:30

Anoniem1991 schreef:
Hoe kan ik nu mezelf vertrouwen, zonder eerst haar te vertrouwen?

Ik denk persoonlijk dat dat juist belangrijk is. Eerst jezelf leren vertrouwen en dan pas een ander.
Als je jezelf genoeg vertrouwd en van jezelf weet dat je iets kunt/durft of simpelweg nee durft te zeggen als iemand te ver gaat, dan is het denk ik makkelijker om daarna iemand anders te leren vertrouwen.

**Geplaatst**: 13-11-11 20:34

Geplaatst: 13-11-11 20:34

De jeugd van tegenwoordig..... geen geduld he?

Maar even serieus, je moet natuurlijk niks, je "moet " het niet accepteren of toelaten. Maar je weet dat je daar mee verder komt en dat je je op den duur daardoor beter gaat voelen, beter in je vel gaat zitten. Vind ik trouwens een leuke uitdrukking, je velletje zit aan de buitenkant, jij zit daarin. Misschien iets om mee te nemen naar je haptonome, ze zit aan je velletje, niet aan jou. En ik krijg het idee dat je te snel wil, vooruit gaat denken. Probeer dat los te laten, gewoon keer voor keer te bekijken. Ik vergelijk het maar een beetje met mijn angst voor de tandarts, als ik nu al ga bedenken dat ik in januari weer moet, jaag ik mezelf de stuipen op het lijf.

**Geplaatst**: 13-11-11 20:39

Geplaatst: 13-11-11 20:39

Anoniem1991 schreef:
Ik heb het idee dat ik haar een beetje het gevoel geef dat ik er niet 100% voor wil gaan. Terwijl dat helemaal niet mijn bedoeling is! Want dat is helemaal niet zo! Ik vind haar als persoon echt helemaal fantstisch, alleen geef ik haar dat gevoel niet zo denk ik. Vind het heel erg lastig allemaal. Ik heb gewoon...een beetje meer tijd nodig denk ik.

Is het misschien een idee, als je bang bent voor de verstandhouding met de haptonome, om haar te zeggen (of op een kaartje te schrijven) dat je misschien tegenstrijdige signalen geeft. Dat dit voorkomt uit zaken uit het verleden maar dat dit niet persoonlijk aan haar is gericht en dat je veel baat hebt bij de behandeling.
Of zoiets natuurlijk

Gewoon om even soort van open kaart te spelen zonder dat het nodig is om over het onderwerp/verleden te praten.

**Geplaatst**: 14-11-11 19:12

Geplaatst: 14-11-11 19:12

Wat vreselijk meid :(:)

Ik hoop voor je dat het werkt en je ooit de moed vind om er met je ouders over te praten.

Je mag me altijd nog een berichtje sturen om er met me over te praten :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-11-11 23:06

Geplaatst door de TopicStarter : 14-11-11 23:06

Héhé, had ik bijna alles beantwoord, druk ik perongeluk op een verkeerde sneltoets. Floep, alles weg! Grr daar kan ik zo NIET tegen!

.....Poging 2:

Anoli: Zoals je ziet... begrijp ik eigenlijk niet zoveel van echt vertrouwen. Je zegt; eerst jezelf leren vertrouwen. Maar dan vraag ik me af hoe je dat eigenlijk doet? Ik denk eigenlijk dat ik dat niet zelf kan en daar hulp bij nodig heb (haptonoom). Maar dan moet ik toch eerst haar vertrouwen, voor ze me uberhaupt kan helpen? Of zie ik dat nu echt zo verkeerd? Want, hoe doe je dat dan? Jezelf vertrouwen? Of iemand anders vertrouwen. En hoe weet je nu wie aardig is en aardig blijft, of aardig is en vanalles wil? Zeker vroeger vond ik dat heel erg moeilijk. En de oplossing daarvoor was dat je dan maar beter niemand kan vertrouwen. Ik-raak-hier-zo-van-in-de-war!

Nynke55: Geduld... Ik kan wel geduldig zijn hoor.

Mensen moeten ook altijd heel geduldig zijn met mij, willen ze iets bereiken. Het is meer dat ik alles zo graag goed wil doen. Ik heb het gevoel dat ik geen fouten meer kan en mag maken. Van mezelf. Omdat ik voor mijn gevoel al zoveel "fouten' dingen gedaan heb en heb laten gebeuren. Ik weet niet goed hoe ik dat moet uitleggen, maar ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel.

Mauvestraat: Ze weet behoorlijk veel dingen van mijn verleden. Wel vrij algemeen, dingen zoals wat er gebeurt is, hoelang het gespeelt heeft, door wie etc. Ik praat wat dat betreft heel gemakkelijk tegen haar en ik vind het ook fijn om bij haar in de buurt te zijn. Denk ook dat ik haar wel meer durf (en wil)te vertellen, maarja ze is natuurlijk geen psychologe en ik weet niet of ze daar op te wachten zit. Vind dat moeilijk, waar ligt die grens precies? Tot wanneer is goed en wanneer is het te veel? Ik denk dat het zonder dat stukje voorgeschiedenis de eerste sessie echt een ramp was geweest voor mij. We zijn namelijk echt begonnen met het aller kleinste mini stapje dat er bestaat. En ik denk dat dat ook heel erg goed is geweest.

Van de andere kant vind ik het soms heel lastig om goed met haar te communiceren. Bij bepaalde vragen sla ik dicht, ook bij haar. Vind dat zelf heel erg raar en ik weet ook niet zo goed waar dat aan ligt.

Zertab: Bedankt!

Ik ben ook erg blij met alle lieve reacties en pb'tjes. Het doet me veel goed en als ik het moeilijk heb, heb ik er veel aan om sommige dingen even terug te lezen. Jullie zullen misschien wel begrijpen dat ik in het begin héél lang heb zitten twijfelen, of ik dit topic zou starten. Maar ik ben blij dat ik dat toch gedaan heb. écht lieve mensen, ik ben jullie zo dankbaar voor alle reacties, tips, ervaringen, en ook de hele kleine berichtjes!

Ik weet dat ik er nog lang niet ben, maar ik denk dat ik nu wel in de goede richting sta.

Nomineer dit bericht ×