Ik vind het een verschrikkelijk topic, en waarom:door mijn eigen ervaringen.
Ik en mijn ex zijn al 10 jaar uit elkaar, we hebben samen 4 kinderen, ik heb er 6..
Voor kinderen is het zo zo zoooooo vreselijk belangrijk dat papa overal bij kan zijn en dat zijn vaak de alledaagse dingen.. Als ik kijk naar onze jongens:bijv een inloopmiddag op school /een 'concert' nadat ze weken hebben geoefend op een instrument, sport/speeldag en geloof maar, zo zijn er talloze voorbeelden.
Ik zou er als mama alles aan doen om zelf gelukkig te worden, maar wel met de kindjes op 1,en dat betekent zo dicht mogelijk bij papa.. En de vader uit dit topic lijkt me een uitstekend bekwaamde vader, afgaande op de beschrijving.
De kinderen zijn nog zo jong, en 110 km 'even' op en neer is echt niet fijn, en al die tussendoor keertjes ook niet.
Wij zijn vorig jaar 20 km verderop gaan wonen,en verhuizen volgende week weer terug en wonen dan twee straten van ex af.
Ik snap goed dat het voor deze mama lastig is, ivm haar nieuwe partner en zijn kinderen, maar ik zou dan alles op alles zetten om een woning te zoeken in de woonplaats van papa, en dan zelf niet te gaan samenwonen. Ik heb het afgelopen jaar zoveel gehuild voor en om mijn kinderen, niet om mijn ex of dat hij eens extra op en neer moest, maar echt de kinderen.. En dan is het bij ons maar 20 km, en zelfs dat in de praktijk werkte niet altijd. Ik kan er nog veel voorbeelden van geven, maar wil het topic niet kapen

, maar wat ik ermee wil zeggen is, dat ik het ongeveer heb meegemaakt en als ik er nu op terugkijk, dan hadden we het nooit moeten doen.. In mijn ogen worden de kinderen zoveel ontnomen en onthouden, zeker als ze nog zo klein zijn, als de kindjes uit dit verhaal