Resistance schreef:Ik merk vaak dat mensen pas interesse tonen wanneer je "interessant" bent... Op aangelegenheden waar wij met het gezin waren kregen mijn broer en zus altijd alle aandacht. Zij hadden allebei op jonge leeftijd al heel veel bereikt. Ik ben altijd een beetje een laatbloeier geweest, dus dan werd door veel mensen mijn broer en zus uitgebreid gevraagd hoe het ging, en aan mij werd geen of weinig aandacht besteed... Niet interessant genoeg.(Overigens niets tegen mijn broer en zus, ik ben absoluut niet jaloers op hen)
Ik denk dat dat meer zat in jouw beleving van en het mogelijk daardoor afsluiten, dan dat je daadwerkelijk zo bekeken werd hoor...
Zelf heel vaak gemerkt dat jezelf wegcijferen of jezelf opstellen als een onaangename gesprekspartner (omdat je zelf denkt dat je dat bent, je bent wat je voelt) meer desinteresse wekt dan er zijn en actief meedoen.
(Overigens niets tegen mijn broer en zus, ik ben absoluut niet jaloers op hen)
Sterker nog, niemand HOEFT ergens naar te vragen. Maar ja, het geeft mij toch een fijn gevoel als een van mijn ‘vrienden’ vraagt hoe het ging als ik school heb gemist voor een zware traumaverwerkingstherapie. Of als ik iets heb gedaan waarvan ze weten dat ik er echt reteveel zin in had. Of juist als er wat gebeurd is waardoor ik in een dikke vette dip zit. Een ‘gaat het wel goed?’ of ‘kan ik iets voor je doen?’ kan er nooit af, en dat is niet erg want het is niet verplicht, maar het geeft mij nou eenmaal wel het gevoel soms dat niemand ook maar een ruk om me geeft. En dat is geen leuk gevoel
)