Bokt.nl

bruintje123 schreef:

Sweetgirl1 schreef:

Gister een heftig ongeluk mee gemaakt. Is zelfs in hard van Nederland geweest. 23 jarige jonge man is door iemand die te hard reed en 3 auto's heeft geraakt overleden. Hij lag onder een auto en ter plekken gestorven. Veel ste jong gegaan het had niet zo hoeven te gebeuren. De dader is gevlucht en heeft 3 meiden laten zitten. Heb er vorige nacht over gedroomd dat ik die jonge man voor me zag liggen en werd er zelfs wakker door. Nu nog zit ik er ondanks t een onbekende is nog steeds mee in m'n maag en kan ik amper slapen.

De politie zoekt nog steeds getuige in deze zaak.
Misschien dat je door te kunnen helpen op die manier er ook rust voor jou komt?

Deijs schreef:

Ik woon half uurtje van Ermelo vandaan en daar zit ook GGZ recht bij het spoor. En het is net wat iemand anders ook al in dit topic zei; het zijn vaak niet eens de patiënten die springen.
Dit is nog van vroeger uit zodat familie makkelijk op bezoek kon komen.

Bij Ermelo staan ook allerlei camera's bij het spoor, tegenwoordig hoor ik eigenlijk nog maar zelden dat er iemand voor springt.

Ik heb weleens gehoord dat machinisten een hoger salaris/toeslag krijgen bij de spoorwegen waarbij de meeste kans is op springers, is dat zo? weet iemand die bij de NS werkt dat?
O.a. zouden daar Harderwijk & Ermelo onder meegerekend worden.

Sweetgirl1 schreef:

Bent u ook een dichtbij wonende van dat heftige ongeluk geweest?

Jossie schreef:

De ravage die een zelfdoding door middel van een trein achterlaat is me helaas van jongsafaan bekend, zowel in materieel opzicht als de nasleep bij betrokkenen...

Als kind heb ik de "gele pakken" regelmatig hun werk zien doen als er iemand voor de trein gekomen was, aangezien ons weiland uitkeek op de beruchte spoortunnel bij Castricum. Gelukkig werd me uitgelegd wat deze mannen daar deden, maar nog weet ik me de roze voetbal te herinneren waar ik van mijn vader niet tegen mocht schoppen. Ik was toen een kleuter en begreep toen nog niet dat die gele pakken iets te maken hadden met het zoeken naar lichaamsdelen.

Ik woon inmiddels alweer jaren bij een spoorwegovergang die bijzonder in trek is als locatie om voor de trein te stappen of als locatie om het spoor te volgen de polder in (traject Uitgeest-Alkmaar). Enkele jaren geleden was het drie keer raak in nog geen maand tijd. De harde klap die je hoort, het toeteren van de trein en het gieren van de remmen. Dan de oorverdovende stilte.

Na de eerste keer van deze drie keer waren mijn kinderen razendsnel om te voorkomen dat ze de ravage zagen, toen waren ze een jaar of 8 denk ik. Snel gordijnen dicht, tv hard aan en mama roepen... De sirenes van ambulances, politiewagens en brandweer. Urenlang zoeken naar lichaamsdelen tot in de tuin aan toe en het schoonspoelen van rails, trein en weg. De file die langzaam voor het huis ontstaat en ondertussen het gejammer van de belletjes van de spoorwegovergang. Nog steeds (8 jaar later!) is een toeterende trein garantie op reactie bij de kinderen en schrik bij mij om zo snel mogelijk ter plekke te zijn om hulp te bieden.

Jaren later in het donker was het weer raak, nadat de kinderen gerustgesteld waren ben ik naar buiten gerend (want psychiatrisch verpleegkundige en bhv geschoold) om te kijken of er hulp nodig was. De conducteur zag ik nog net uitstappen toen ik er bijna was, twee delen lagen langs het spoor.
Andere keer speurhonden in ons weiland, op zoek naar lichaamsdelen. Koeien in paniek wegens traumaheli bij een andere keer. Buurmeisje is getraumatiseerd omdat ze de klap hoorde en "iets" zag gaan. De schrik bij onbeheerde auto's en fietsen vlakbij de overgang. Het zien van wandelaars langs het spoor waarvan je niet weet wat ze willen, maar wel weet dat de machinist de doodsschrik van zo iemand krijgt. Dat is wat je dus als omwonende meekrijgt van een aanrijding met een persoon.

Maar ook het begeleiden van suïcidale mensen die of al eens langs het spoor gelopen hebben of een aanrijding overleefd hebben, want dat is mijn werk. De paniek en uitzichtloosheid die iemand ervaart om tot die daad te komen.

Ik heb alle begrip voor het springen an sich, begrijp hoe ellendig je je dan moet voelen. Ik voel mee met de dramatische gevolgen voor de betrokken NS-medewerkers en hulpdiensten, want uit eerste hand weet ik hoe groot de schrik is. Maar ook de boosheid van derden begrijp ik aangezien ik na afgelopen winter (8 springers in de afgelopen anderhalve maand op dit beruchte traject) mezelf ook betrap op de gedachte "is er nou geen andere manier". Terwijl ik door mijn werk heel goed weet dat er op dat moment voor die persoon echt geen andere weg is als deze...

bruintje123 schreef:

Ook voor de familie er om heen zou dat fijner zijn.
Niemand houd nu de hand vast op het laatste moment. Zo eenzaam.
Terwijl het best anders kan.
Dan kan ook de omgeving afscheid nemen, dus niet alleen voor de depressieve persoon fijner, maar ook de nabestaanden.


Ik had ooit een collega met een broer die zijn hele leven al had geknokt om uit het zwarte gat te komen.
Meerdere pogingen gedaan. En dan begon het gevecht weer op nieuw.
Uiteindelijk heeft hij zich verdronken.
En die collega kreeg echt een gevoel van rust over zich heen.
Natuurlijk miste zij haar broer. Maar was zo opgelucht dat hij nu eindelijk zijn wel verdiende rust had.
En blij voor hunzelf dat de altijd spanning die er was of hij niet weer ergens half dood gevonden werd weg was.
Voor deze mensen moet het gemakkelijker gemaakt worden om euthanasie te plegen.
Samen afscheid nemen, samen naar die dag toe leven. Hand in hand kunnen overlijden, ipv eenzaam aan een spoor.

knollentuin schreef:

bruintje123 schreef:

Ook voor de familie er om heen zou dat fijner zijn.
Niemand houd nu de hand vast op het laatste moment. Zo eenzaam.
Terwijl het best anders kan.
Dan kan ook de omgeving afscheid nemen, dus niet alleen voor de depressieve persoon fijner, maar ook de nabestaanden.


Ik had ooit een collega met een broer die zijn hele leven al had geknokt om uit het zwarte gat te komen.
Meerdere pogingen gedaan. En dan begon het gevecht weer op nieuw.
Uiteindelijk heeft hij zich verdronken.
En die collega kreeg echt een gevoel van rust over zich heen.
Natuurlijk miste zij haar broer. Maar was zo opgelucht dat hij nu eindelijk zijn wel verdiende rust had.
En blij voor hunzelf dat de altijd spanning die er was of hij niet weer ergens half dood gevonden werd weg was.
Voor deze mensen moet het gemakkelijker gemaakt worden om euthanasie te plegen.
Samen afscheid nemen, samen naar die dag toe leven. Hand in hand kunnen overlijden, ipv eenzaam aan een spoor.

Eens, ik snap ook wel dat t moeilijk zal zijn om grenzen te stellen, voorwaarden, hoe ver moet je in de put zitten en wie bepaald dat dat diep genoeg en onoverkomelijk is?
Maar het lijkt mij wel iets dat bespreekbaar gemaakt zou moeten kunnen worden

Amber_ schreef:

Ondanks dat het zeer heftig is, heb je het mooi beschreven! Als van je af schrijven helpt in verwerkingsproces, moet je dat blijven doen.

Ik maak het niet mee zoals jij, wel vanaf de 'andere' kant... Ik kom ter plaatse om te helpen, maar ja, wat is helpen. Vaak is het te laat voor deze mensen. Elke keer blijft heftig, voel ik het in mijn buik; 'wat ga ik aantreffen'. Ik heb houvast om te denken, dat deze mensen hun rust hebben gevonden!

Verder praat ik het altijd even van mij af, met collega s en als ik thuis kom. Erbij stilstaan, plekje geven en dan weer door....

knollentuin schreef:

Jossie schreef:

Terwijl ik door mijn werk heel goed weet dat er op dat moment voor die persoon echt geen andere weg is als deze...

Ik wil reageren op je laatste stuk waarin je verteld dat je mensen helpt die geen uitweg meer zien, hoe groot is de groep die uiteindelijk toch springt? En hoe groot de groep die t toch niet doet?? Zit er naar mijn idee een gat in de regelgeving in het bieden van die mensen naar een uitweg, ondraaglijk lijden hoeft in mijn ogen niet alleen fysiek ziek te zijn.
Zou een hoop ellende kunnen schelen als mensen niet meer van die wanhoopsdaden hoeven uit te voeren.

Jans schreef:

Nadat ik het hier vanaf mijn balkon heb zien gebeuren hou ik elke keer als ik de tyfoon hoor mijn hart vast. Vanmorgen ook weer.. gelukkig niks. Maar vorige week wel dan staat alles weer vers op het netvlies. Beeld, geur, de doodse stilte..

Deijs schreef:

Jans schreef:

Nadat ik het hier vanaf mijn balkon heb zien gebeuren hou ik elke keer als ik de tyfoon hoor mijn hart vast. Vanmorgen ook weer.. gelukkig niks. Maar vorige week wel dan staat alles weer vers op het netvlies. Beeld, geur, de doodse stilte..

Geur? meen je dat? oh wow...