Bokt.nl

**Geplaatst**: 27-05-16 17:44

Geplaatst: 27-05-16 17:44

Ik begrijp diegenen die zich van het leven beroven maar al te goed.

Mijn oma heeft voor ik geboren was zich van het leven beroofd, omdat ze vaak depressies had.
Ik kon mij daar niets bij voorstellen, totdat ik zelf in een hele ernstige depressie belande en geloof me dat is de hel op aarde. Echt de hel op aarde was het, elke dag weer. En naarmate de depressie heviger wordt en intenser wordt, wordt de wanhoop en uitzichtloosheid groter en groter...En als dan je eigen psychiater zegt "ik kan nu niets voor je doen" dan is je laatste strohalm om je aan vast te klampen weg.

Dit dus:

Ayasha schreef:
Weet je, toen er twee vliegtuigen in de twintowers geplant werden. Zijn er heel veel mensen uit het raam gesprongen voor ze konden opbranden. Ik vroeg me toen ik die beelden zag af "Wat voor hel moet het daar binnen zijn als je dat besluit neemt?"
Ik denk dat mensen die kiezen voor zelfdoding diezelfde figuurlijke hel voelen in hun hoofd.... Verdriet kan dusdanig groot zijn dat het fysiek pijn gaat doen. Ik denk dat veel mensen die kiezen voor zelfdoding figuurlijk gezien in een brandende kamer zitten zonder enig vooruitzicht op verbetering. En als je het leven echt zó voelt, hoe kan je dan iemand kwalijk nemen dat die kiest voor de enige uitweg die hij of zij ziet?
Niemand vond de mensen die toen gesprongen zijn egoïstisch... Het enige verschil is dat de hel waar ze door sprongen toen zichtbaar, tastbaarder was.

Ik woonde destijds bij mijn moeder en mijn moeder had al een brief voor me geschreven, ze zag me zo enorm lijden dat ik van haar mocht gaan als dat beter voor mij zou zijn. Dat stond in die brief.

Uiteindelijk ben ik godzijdank opgenomen en ben er toen dmv de juiste medicatie en structuur weer langzaam bovenop geklommen. Daarna heb ik intensieve therapie gevolgd.

Helaas zit ik nu na 8 jaar weer in een depressie, maar deze is niet zo ernstig als die ik toen had gelukkig.
Al voel ik me somber en ontzettend kelote en alleen, ik heb geen nare gedachtes.

**Geplaatst**: 27-05-16 19:15

Geplaatst: 27-05-16 19:15

maximuss schreef:
En die disbalans is dan ook gewoon een fysieke oorzaak wat zich uit in depressie. Winterdepressie is ook weer zo'n tekort. Maaridd depressie is een heel breed begrip.

maar dat bedoel ik dus...we banketstaaf langs elkaar heen nu volgens mij...depressie is idd gewoon in sommige gevallen een fysieke aandoening net als astma bronchitus reuma etc. dat is.

het jammere is dat veel nensen dit nog niet onderkennen wat maakt dat mensen alleen komen te staan...hier in dl zijn klinieken speciaal om de stoffen in de hersens weer uit te balanceren..beetje meer van dat..minder van dat...jaaa...hii doet ut weer..zoiets. Ben overigens ook overtuigd dat voeding en bewegen veel doet.

**Geplaatst**: 27-05-16 23:49

Geplaatst: 27-05-16 23:49

Een topic waar ik mij zo vreselijk boos kan maken over de egoistsiche reacties van sommige mensen.
'ga het thuis doen' geloof mij!! (ja ik heb ervaring helaas!) Als je zover bent DENK je niet meer, dan handel je, waar je ook bent, wat je ook doet je hersens hebben andere ingevingen dan de mensen die hier zeggen doe het waar nergens er last van heeft.... ARGH wat kan ik hier woest op worden.

Nu gaat deels mijn verhaal op bokt, denk wat je ervan denken wil, oordeel wat je doen kan maar probeer je ook in mensen te plaatsen die erg ver heen zijn.. Hulp is vaak ver te zoeken wanneer je er slecht aan toe bent, mensen vinden het eng nemen afstand etc iets waardoor er voor jou alleen maar bevestigt word er is hier niets meer, het is het niet meer waart...
Jakkes tranen lopen over mijn wangen maar graag wil ik proberen mensen een andere ingeving te geven dan dat het een roep om aandacht is. Als dat het was geweest, dan doe je jezelf echt geen lol hoor in gesloten opnames.

Voorbeeld: Ik zat in een opname gesloten, in 2004 januari, tot Mei 2014 ik was van ver gekomen en krabbelde op om naar huis te gaan, helaas werd ik getriggert door de zorg, want dat is vaak het probleem het serieus genomen worden, je opname maatjes die er slecht aan toe zijn waar je veel van mee krijgt en het beleid wat er gevoerd word door bezuinigingen.. Ik was zo gek geworden in mijn hoofd dat ik helemaal ben weg geraakt me door de verpleging heb weten te krijgen, hoe ik uit de deur gekomen ben ? geen idee... Ze hadden het door ze konden het zien aan me ogen me houden en alles, het spoor zit dichtbij dat gekkenhuis.. Ik heb zonder bewustzijn een scooter gepakt die blijk ik neer gezet te hebben en ben via de vosjes waar een restaurant mij blijkbaar gezien heeft verder op gelopen, tot de plek waar ik wou gaan.. De trein heb ik niet eens gehoord zo gek was ik, ik stond erop en dat was het, hij bleek te komen maar als op alarmbellen te staan, dat er een suïcidaal persoon ontsnapt was uit het GGZ. Ik dus. Alles is me later beetje bij beetje verteld want ik weet niets meer, ik weet alleen een jongen die het restaurant bediende naar me toe was gegaan en scheen op me in te hebben gepraat om me bezig te houden 10 minuten laten arriveerde de politie met toch man en een arrestatie bus. Ik ben afgevoerd naar een isoleercel, waar ik met een psychiater moest praten zeer verward moest ik op een gesloten afdeling blijven en heb ik kalmeringsmiddel ingespoten gekregen.

Dit is dus een verhaal hoe een persoon het mee maakt. Het is echt geen grapje, het is onmacht je kan niet helder denk je weet het niet meer alles is weg alles is leeg.........

Dan zeg je, dan snij je toch je polsen door ? Geen probleem heb ik gedaan, en goed ook... ongeveer 2 maanden terug, ik zat in een psychose herkende niets en niemand meer. Ik had hij ader en mijn pezen te pakken heb weken in het gips gezeten en op gesloten afdeling. Door de ambulance ben ik gered die riemen en alles om mijn arm heen hebben gebonden. Ik was zelf al buiten bewustzijn.

Evenals een overdosis pillen. Ik geloof dat dit mijn eerste poging ooit was... Ik had 1000 paracetamol op, daarbij had ik al mijn medicatie voor mijn borderline, reuma, add, etc op tot ik niet meer bij was. Ik werd wakker op de hartritmestoornis afdeling in het ziekenhuis waarbij in de ambulance mijn maag al te schijnt zijn leeggepompt en ik in het ziekenhuis een aantal dagen aan het tegengif en zuurstof heb gelegen...

Noem me een aandacht trekken, noem me wat je wil. Maar DIT gaat zo ver, het gaat buiten bewustzijn. JE moet echt heel ver zijn en niet meer willen wil je hiertoe in staat zijn, dit zijn geen grapjes, dit is gewoon serieuze oliebol... Waar mensen te laat ingrijpen en het serieus nemen als het bijna te laat is.................. Omstanders ja als ik nu helder ben en denk, ja ik heb het met ze te doen, ik wil niet dat ze het mee maken ik wil mensen niet kwetsen. Maar welke dood je ook kiest, je kwets je naasten zoiezo ernstig. Of je het nou thuis doet, in het bos, voor de trein, of in een hutje op de hei. Ik heb het van dichtbij meegemaakt en het is niet te beschrijven hoeveel pijn je mensen aandoet die zoveel van je houden........

**Geplaatst**: 28-05-16 01:23

Geplaatst: 28-05-16 01:23

@ ls foto's: respect voor je moed om je verhaal hier neer te schrijven :-)

...

De aandachttrekkers haal je er ook zo uit: die gaan zelden iets onomkeerbaar doen. Waar jij al je medicatie genomen had, gaan zo'n mensen tien pillen nemen en dan zelf beginnen rondbellen met de boodschap: ik heb pillen genomen... Waar jij door je pezen gesneden had en bewusteloos lag, gaan zij oppervlakkige krasjes gemaakt hebben en dan ook weer beginnen rondbellen. Dat is een heel ander verhaal dan het jouwe :-)

.

**Geplaatst**: 28-05-16 01:42

Geplaatst: 28-05-16 01:42

En dat is aandacht trekken? Lijkt mij meer een schreeuw om hulp. Want ik heb dat net zo goed gedaan, omdat ik gewoon niet meer wist hoe of wat en naar mijn idee geen kant meer op kon. Dan ging ik destructief gedrag vertonen, maar wist ik me altijd weer tegen te houden en hulp in te schakelen. Maar ach, was allemaal een schreeuw om aandacht. Ja, klopt.. Aandacht ja, aandacht dat ik hulp nodig had en serieuze problemen. Zo serieus dat ik iets 'onomkeerbaars' heb gedaan en van een brug ben gesprongen. Ik dacht echt dat ik dood zou gaan. Ik had mijn rug en nek gebroken en mijn bekken verbrijzeld en mijn lichaam is onomkeerbaar beschadigd. Ik geef anderen niet de schuld van mijn daden, maar al die 'lichte' keren ervoor waren al momenten dat ik in een roes zat en echt dood wilde, maar dat net niet door kon zetten. Je hele lichaam zegt nee. Je hele levensinstinct kickt in en zegt nee. Je vecht tegen je eigen natuur. Dat kon me altijd weer net met mijn benen op de grond zetten om rond te gaan bellen en hulp te vragen. Sommigen namen serieus, anderen vonden het ook maar aandacht. Maar dat is het niet. Wie gaat nou bewust zichzelf pijnigen alleen om aandacht. Dan is er iets niet oké. Als iemand zichzelf wat aandoet, hoe klein ook, dan is het mis en moet er hulp komen.

Langzaam aan werden mijn stappen steeds groter. Van mezelf knijpen en slaan tot mijn hoofd tegen de muur botsen, tot scheermesjes over mijn polsen, tot messen over mijn polsen, tot gebroken glas, tot paracetamol slikken tot slaapmiddelen, tot aan de spoorrand rondlopen tot er op staan, tot op een brug naar beneden kijken en weer naar huis lopen, tot daadwerkelijk springen. Dat was geen 'aandachttrekkerij'. Dat was een keihard innerlijk gevecht tegen het zal ik/zal ik niet gedachte, waar ik altijd weer redelijk heel van wist weg te lopen omdat ik niet dom was, omdat ik ook wel besefte dat dood niet de oplossing was en dat dit niet oké of normaal was... Mijn sanity vocht elke keer tegen mijn insanity op zo'n moment en ik wist het telkens weer te 'overwinnen'. Net op een belangrijk moment, net voordat je helemaal niet complete 'roes' in gaat, door hebben van dit gaat niet goed en iemand bellen. Tot dat me dat niet meer lukte en al die andere gevoelens die al zolang woekerden eindelijk vrij liet en ik me aan die roes en gevoelens overgaf... En net zoals LS_fotos niet meer precies wist wat ik deed, me niet helemaal meer in de werkelijkheid begaf en ik gewoon echt dood wilde punt.

De mensen die niet verder kwamen dan 10 paracetamol pillen en 10 kleine krasjes zijn een stuk sterker dan dat ik was. Zij wisten hulp te roepen voordat het te ver ging.

Ik vind je erg onrespectvol Maximuss en alsof je geen idee hebt waar je over praat. Mensen zoals jij zijn, naar mijn mening, dus de mensen in de hulpverlenende sector die het alleen maar moeilijker maken voor mensen met suïcide gedachten. Je gedachtegang en je manier van schrijven is denigrerend en blijkt van onwetendheid. Zou ik in aanraking zijn gekomen met iemand zoals jouw op een dag dat ik langs het treinspoor zou zijn weg gepikt en zou je me de houding hebben laten zien die je in dit topic laat zien, dan zou dat één van de extra redenen zijn geweest voor mij om me nog verder die verkeerde kant op te gaan. Het kan me niet schelen hoeveel mensen je langs het treinspoor hebt opgepikt of vanaf een gebouw hebt gepraat, of hoeveel jaren ervaring je hebt in jouw vak. Die jaren ervaring komt op mij over alsof je niet veel over depressie hebt geleerd.

@LS_foto's: Ook erg veel respect voor je verhaal. Ik juich het alleen maar toe als mensen open en eerlijk kunnen zijn op een publiek forum over hun ervaringen. Des te meer anderen kunnen leren en een kijkje kunnen nemen in de gedachtegang van mensen die het daadwerkelijk beleefd hebben. Hopelijk komt er dan wat meer 'awareness' voor deze sluipende geestelijke ziekte. Want een ziekte, dat is was het is. Een ziekte die behandeld hoort te worden, niet te worden weg geschoven als aandachttrekkerij of als een bepaalde gekte en dat die mensen maar te horen worden opgesloten.

**Geplaatst**: 28-05-16 01:54

Geplaatst: 28-05-16 01:54

Daar ben je verkeerd: dat zijn de mensen die dan letterlijk tegen hulpverleners zeggen: wat doen jullie hier, ik wou gewoon dat x of y bij mij komt. Want dat is dan meestal het probleem: de naaste die dergelijke berichten krijgt schakelt de hulpdiensten in en dat wil dat soort patiënten niet. Die willen op dat moment gewoon een ander manipuleren. Ze gaan hier dan sowieso mee naar het ziekenhuis waar ze door de psychiater van wacht doorgelicht worden en al dan niet gedwongen opgenomen worden. Die zie je op moment direct veranderen: dan hebben ze ineens heel veel afspraken en moeten ze de volgende dag gaan werken en kunnen ze daarom niet blijven. Het verschil tussen "echt" en "aandachttrekkerij" is voor het geoefende oog heel duidelijk. Voor verdere details pb maar ;-)

...

@elineS: en toch heb je het niet gedaan, waarom niet? Er zit een heel erg zelfdestructief patroon in jouw verhaal maar op het laatste moment haakte je blijkbaar altijd af. En idd je hebt gelijk: er had mss eerder opgetreden moeten worden bij jou (wrs ergens een gedwongen opname bij het begin van je zelfmutilatie). Ik weet niet hoe het in nl werkt maar hier is een gedwongen opname snel geregeld (acuut gevaar en ontwikkelend patroon is genoeg). En waarschijnlijk ging je me idd niet graag zien komen hebben maar je zou sowieso vroeger geholpen geweest zijn, al was het in volle crisis geboeid in de ambu. Da's hier vaak een dilemma: soms vermoeden wij dat de pt de pdk en psych zou kunnen misleiden en dan is het de zaak om de crisis acuut te houden zodat men op de dienst de volle ernst van de situatie kan zien. Ik heb gevaarlijke geesteszieken in lammetjes zien veranderen toen ze de arts zagen en dat wil je voorkomen. Wat wil je dat ik nog meer zeg: jouw situatie is te ver gegaan zonder hulp maar blijkbaar niet ver genoeg om het idd te doen en dat laatste restje overlevingsdrang heeft je telkens idd gered. Daarin verschil je ergens ook van de puur suïcidale patiënt (die wil dat het leven stopt en doet het stoppen, doet meestal ook eerst research en geen cry for help), patiënten met een achterliggende oorzaak (onderliggende psychische of fysieke aandoening) staan meestal zelf nog niet volledig achter het idee en dienen idd eerst in een bewustzijnsveranderende staat te zijn om er 100% voor te gaan (bv psychose en trein) en dan berust het idd veelal op toeval (bv een voorbijganger die je gaat tegenhouden aan het spoor).
Als je problemen hebt met het feit dat ik verschillende parameters in overweging neem alvorens een oordeel te vellen over het geval dat voor me ligt en hiernaar te handelen, dan is dat jouw goed recht en ik snap dat dit voor jou gevoelig ligt maar dat is nu eenmaal mijn plaats in een dergelijke context: observeren, inschatten, onderzoeken, onder controle houden en met zoveel mogelijk informatie overdragen aan de bevoegde dienst. En idd sommige mensen kunnen gewoon niet geholpen worden en doen het vroeg of laat toch en dan hoop je dat ze eindelijk rust gevonden hebben.

Laatst bijgewerkt door maximuss op 28-05-16 02:30, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 28-05-16 02:10

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 28-05-16 02:10

Sorry, ik geloof daar niet in, want ik was net zo. Ik pas in jouw complete criteria voor aandachttrekkerij. Maar dan alsnog, is het wel zoals jij het noemt, dat wat het is, dan hebben zulke mensen toch alsnog hulp nodig. Dat ze zichzelf beschadigen puur om aandacht van een naaste. Dan is er ook één en ander psychisch iets mis en ook die mensen hebben hulp nodig in plaats van door jouw een veroordelende negatieve stempel te krijgen.

**Geplaatst**: 28-05-16 02:34

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 28-05-16 02:34

@ elineS: dan is er zeker ook iets mis maar dan is het suïcidale gedrag niet het acute probleem want eigenlijk is er geen gevaar en handelt deze persoon op dat moment uit een hysterische problematiek zonder ook maar de minste doodswens (eerder een groot gevoel voor drama).

**Geplaatst**: 28-05-16 03:19

Geplaatst: 28-05-16 03:19

wij kunnen dat niet begrijpen en kunnen dat ook niet veroordelen!
Vreselijk om iemand zo te moeten verliezen, ieder een verwerkt dat anders van treinmachinist tot familie.
Wel is die persoon al door een hel gegaan als je dat besluit vormt en laat staan het moment van uitvoering vreselijk......

Zelf schrik ik vooral van de harde meningen hier.

**Geplaatst**: 28-05-16 03:52

Geplaatst: 28-05-16 03:52

Zelf ben ik behoorlijk suïcidaal geweest, al ging ik niet zo ver/heftig als sommige mensen hier.
Wel kan ik zeggen dat als ze me hadden opgenomen of als ik mijn kat(ten) niet had gehad, ik hier nu wsl niet gepost zou hebben omdat ik dan geen verantwoordelijkheden meer had om voor te vechten.
Sterker nog, ik heb doodleuk gezegd "neem me op en bij de eerste de beste keer dat ik vrijheden heb ben je me alsnog kwijt" om daarna uit te leggen waarom.
Mijn hulpverleners en woonbegeleiding hebben me geholpen waar ze konden zodat ik thuis kon blijven en zijn ten alle tijden blijven luisteren. +:)+

Dat en ondersteuning in de vorm van antidepressiva (en de antihormoonkuur waar ik mee bezig was) hebben me uiteindelijk weer op het goede spoor gezet.
Ik zal altijd gevoelig blijven voor deze state of mind en daarom ben en blijf ik ook vrij alert op hoe het met me gaat en wat er in mijn hoofd omgaat.

Ook ben ik een aantal mensen hieraan verloren en ken ik mensen die nu suïcidaal zijn of in het verleden suïcidaal zijn geweest.
Bij een enkeling blijft het bij gedachtes, maar genoeg die er ook naar handelen en achteraf heel erg balen dat het mislukt is of juist blij zijn omdat het leven toch niet zo verschrikkelijk klote blijkt.

De posts van maximuss komen vrij hard over, maar ik heb het idee dat als maximuss tegenover je zou zitten de boodschap heel anders overkomt.

Het nadeel van het geschreven woord is natuurlijk dat je de intonatie niet hoort en de lichaamshouding en gezichtsuitdrukkingen niet ziet.

**Geplaatst**: 28-05-16 10:58

Geplaatst: 28-05-16 10:58

Dat kan allemaal best maar je kan ook even nadenken voordat je je bakkes een dauw geeft.
En zeker met zo'n onderwerp punt.
Je kan niet zomaar oordelen over iets wat je niet snapt.

**Geplaatst**: 28-05-16 11:11

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 28-05-16 11:11

Niet om jouw te kwetsen ElineS dus ik hoop dat je het zo niet op vat. Maar Maximus; ElineS hééft het toch gedaan uiteindelijk. Ze is gesprongen in de hoop dat het klaar was. Dus enkel een groot gevoel voor drama was het blijkbaar niet.

**Geplaatst**: 28-05-16 11:21

Geplaatst: 28-05-16 11:21

Mijn collega is gevonden (te laat). Van een doorsnee dag waar collega's die hem al decennia lang kennen met hem in overleg waren (aandachtig, serieus, grappen makend) tot een paar dagen later dit. Het is zo ongelooflijk en zo jammer dat hij zich blijkbaar zo alleen voelde dat dit nog maar het enige antwoord voor hem was.

**Geplaatst**: 28-05-16 11:39

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 28-05-16 11:39

Dat is juist één van de problemen dat mensen hun eigen voor de buitenwereld beter voor doen dan dat ze zich voelen. Daarom is het soms ook zo moeilijk voor hulpverleners om te bepalen of iemand een gevaar is voor zichzelf of andere.
Mijn vader kan zo diep zitten en helemaal niet ok zijn, maar bij de dokter kan hij dat zo goed verbergen en doen alsof dat het allemaal ok is. In die periode staan wij als familie machteloos en moeten we hopen dat er niets gebeurd.

**Geplaatst**: 28-05-16 17:24

Geplaatst: 28-05-16 17:24

Zunzuncito schreef:
Mijn collega is gevonden (te laat). Van een doorsnee dag waar collega's die hem al decennia lang kennen met hem in overleg waren (aandachtig, serieus, grappen makend) tot een paar dagen later dit. Het is zo ongelooflijk en zo jammer dat hij zich blijkbaar zo alleen voelde dat dit nog maar het enige antwoord voor hem was.

Wat vreselijk.....sterkte..

**Geplaatst**: 28-05-16 17:37

Geplaatst: 28-05-16 17:37

maximuss schreef:
@ elineS: dan is er zeker ook iets mis maar dan is het suïcidale gedrag niet het acute probleem want eigenlijk is er geen gevaar en handelt deze persoon op dat moment uit een hysterische problematiek zonder ook maar de minste doodswens (eerder een groot gevoel voor drama).

Maximuss..hieron ben ik het met je eens..was er zelf zo een...in het verleden heel wat rare acties uitgevroten en allemaal voor aandacht...valeriaan slikken en dan per ongeluk valium zeggen..polsen snijden en dan 4 rollen verband om 2 kleine sneetjes

en ga zo maar door...en dan voelde ik me weer ff de moeite waard...moederlijke types waren altijd de klos...4 jaar geleden mijn teamleider...dat is uiteindelijk de ommekeer geweest..had alles precies uitgekiend..alcohol mee..naar een meer daar in de buurt gereden..drank gezopen..hoppa..dippen in het water en dan bellen dat ik doodging en niet kon rijden...kreeg ik als antwoord: ik kan je ook niet komen halen want ik heb ook gedronken...fiets!!! ik had maar 2 slokken op dus toch naar naar huis gereden na een uur..snachts politie aan de deur: hadden mijn nr getraceerd en wilden weten of alles ok was..die zijn ook zo weer vertrokken. Enfin..uiteindelijk het beste wat me overkomen is want elke x werd mijn gemanipuleer beloond...ik voelde me altijd ook heel leeg of niemand om me gaf en moest dat altijd bevevstigd hebben...sindsdien ben ik er in een keer vanaf...mijn teamleider heeft coaching voor me geregeld waar ik geleerd heb me "volwassen"te gedragen...voor het eerst in jaren was ik niet een of ander hopeloos geval maar gewoon een normale volwassene die zich een beetje idioot gedroeg...dat kun je veranderen en sindsdien gewoon stabiel en het lege gevoel is zelfs vervangen door een gevoel van rijkdom en dankbaarheid. Mijn steeds terugkerebde depressies zijn ook weg sinds dat gedrag is aangepast..gewoon omdat ik de radertjes niet meer door laat draaien.

**Geplaatst**: 28-05-16 17:51

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 28-05-16 17:51

Wat zijn jullie eerlijk!
Daar heb ik echt bewondering voor!
En knap dat je knop hebt omgezet, IHN.

Ik heb gelukkig zelf weinig ervaring met zelfdodingen. Een ex-collega. Met wie ik nooit echt omging, dus dat was vooral medelijden met hem en zijn nabestaanden. Een buurman die bipolair was, die is op tijd gevonden, hij dacht niet bewust dat hij dood wilde maar hij wilde rust, begrijpelijk verhaal wel, valt verder niet echt veel over te zeggen, hij is inmiddels overleden aan een banaal ongeluk (waarschijnlijk wel veroorzaakt door zijn manie op dat moment.) Mijn vader, had ik sinds mijn achtste niet gezien, maar die was ongeneeslijk ziek en leefde in een land waar euthanasie verboden is. Vader van een vriendin idem. Alleen heeft die nog twee weken in coma gelegen omdat hij de spierkracht niet had om het in x goed te doen. Maar dat zijn andere verhalen, wel krankzinnig dat ernstig zieken op zichzelf aangewezen zijn door falende wetgeving.

**Geplaatst**: 29-05-16 01:14

Geplaatst: 29-05-16 01:14

Geen probleem voor het delen van mijn verhaal, het is een verhaal uit de ogen van een echt op dat moment ernstisch ziek persoon... Dat ik mezelf hierboven lees doet zeer, heel zeer hoe kan je zo diep zinken ? Maar er hoeft niet veel voor te gebeuren, ik kan enorm snel bovenaan het plafon zitten... Mensen zien het bij mij nooit aankomen ik ben altijd de leuke lieve spontane sarcastische B*TCH die ik altijd ben.

Als mensen mij vragen hoe het gaat, gaat het altijd goed. Bellen naar hulplijnen dat het slecht met me gaat of ik dit of dat gedaan heb nee zou niet in me opkomen, durf dat ook gewoon niet en WIL op dat moment niet geholpen worden wel schakel ik vaak beste vriendin in. Op zo'n moment is het bijvoorbeeld meer sprake van automutilatie, dit is in mijn vorm geen krasjes maar echt diepe halen, wat altijd gehecht moet worden vaak onder en bovenhuids... Gezien ik geen medelijden wil van van dokter hoewel deze enorm lief voor me is, schaam ik mij teveel dat ik weer een crisis heb veroorzaakt of wil niet worden 'uitgelachen' op de SEH (doen ze vaak op de spoed eisende hulp!) die denken serieus dat het aandacht is laat ik wonden vaak te laat open en enorm wijken waardoor het snel ontsteekt, tel daar mijn reuma bij op en bingo.

Het verhaal van Maximus klinkt me enorm hart in de oren, maar ik moet zeggen het IS en blijft internet, ik denk dat Maximus wellicht wel echt goed in haar vak is maar als een naar persoon overkomt door de manier van schrijven. Ik heb dat zelf ook ik kan op twee manieren schrijven dat is bij mij echt heel afhankelijk van 'wie' ik ben op dat moment. Mijn gedachte is als zei tegenover je zit je best een pittig gesprek kan voeren...

ElinseS, pittig wat je hebt meegemaakt, en bovenstaande hulpkreten worden idd niet serieus genomen. Wel ernstig dat het heeft moeten komen tot gebroken nek, rug en je heup verbrijzeld.... Ik zou er bijna meer over vragen maar nee dat doe ik niet straks krijg ik er idee'en van ik ben daar erg gevoelig voor.

IPS, eerlijk dat je hier vooruit komt, dit is toch een heel groot voorbeeld waardoor mensen die ECHT hulp nodig hebben vaak niet serieus genomen worden. Er is natuurlijk niet 1 IPSje, maar er zijn zoveel mensen die dat doen.

**Geplaatst**: 29-05-16 06:37

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 29-05-16 06:37

@ maximuss, ik doe ongeveer hetzelfde werk als jij denk ik, ik ben verpleegkundige op de SEH en ambulancier. Ik werk als Mug verpleegkundige (in België) , dit kan je vergelijken met een ambulance met de dokter aan boord.
Ik denk dat ik de manier waarop je hier in staat wel begrijp, mss dat ik er zelf ook ooit zo over dacht, en ik heb heel zeker een aantal collega's die er ook zo over denken.
Persoonlijk vind ik dit een harde benadering, en krijg ik ook t gevoel dat ik daar wat softer in ben, ik probeer eerder de mens achter de suicdepleger/ poger te zoeken. En uiteraard neem ik niet elke patiënt zijn verhaal mee naar huis, maar ik wil me ook niet achter een masker van hulpverlener verstoppen. Naast een hulpverlener ben ik ook maar een mens met net als iedereen zijn sterkten en zijn zwaktes.
Als wij bij een persoon in crisis komen probeer ik altijd op een basis van gelijkwaardigheid te beginnen. Uiteraard zijn er situaties waarin je eerst moet handelen en dan pas denken, om iedereens veiligheid te kunnen garanderen, maar vaak bereiken we toch al heel veel door kleine dingen, en wat begrip/ geduld.
Ik heb het ook soms moeilijk met recidivisten die telkens opnieuw je tijd en aandacht vragen en waarbij je soms het gevoel krijgt dat er nooit een oplossing voor komt, maar dan denk ik maar dat niemand voor zo een leven kiest...
En als wij al die frustraties voelen, hoe radeloos moet een patiënt die zoiets doet zich dan voelen?
Zoals je vertelde van de jonge vader, hij zal toch niet puur uit egoïsme kiezen voor de dood? Ik mag er toch van uitgaan dat deze man liever zijn kind had zien opgroeien? Waarschijnlijk heeft hij als kind/ jong man toch andere dromen en verlangens gehad dan dat hij zelf een einde aan zijn leven zou maken.
Ik denk ook dat het iets is wat de meerderheid van de mensen kan overkomen al je op het foute moment maar genoeg klappen krijgt.
Ik werk in een regio met het hoogste aantal suicidepleger van België en we zitten in een studie, worden regelmatig bijgeschoold. En ik denk ook dat dit mij voor een stuk gevormd heeft hier in.
Hiermee wil ik niks negatiefs zeggen over jouw benadering, iedereen gaat hier denk ik mee om op de manier die voor hem het beste past. En misschien ben ik wel gewoon soft. Ik zou trouwens ook echt niemand willen uitnodigen om eens in mijn schoenen te staan op dit gebied, ik heb een hele leuke job, maar dit is geen fijn onderdeel ervan.
Het voelt als iets onnatuurlijks...
Ik hoop dat ik t een beetje duidelijk heb uitgelegd.

**Geplaatst**: 29-05-16 10:41

Geplaatst: 29-05-16 10:41

LS_fotos schreef:
Geen probleem voor het delen van mijn verhaal, het is een verhaal uit de ogen van een echt op dat moment ernstisch ziek persoon... Dat ik mezelf hierboven lees doet zeer, heel zeer hoe kan je zo diep zinken ? Maar er hoeft niet veel voor te gebeuren, ik kan enorm snel bovenaan het plafon zitten... Mensen zien het bij mij nooit aankomen ik ben altijd de leuke lieve spontane sarcastische B*TCH die ik altijd ben.

Als mensen mij vragen hoe het gaat, gaat het altijd goed. Bellen naar hulplijnen dat het slecht met me gaat of ik dit of dat gedaan heb nee zou niet in me opkomen, durf dat ook gewoon niet en WIL op dat moment niet geholpen worden wel schakel ik vaak beste vriendin in. Op zo'n moment is het bijvoorbeeld meer sprake van automutilatie, dit is in mijn vorm geen krasjes maar echt diepe halen, wat altijd gehecht moet worden vaak onder en bovenhuids... Gezien ik geen medelijden wil van van dokter hoewel deze enorm lief voor me is, schaam ik mij teveel dat ik weer een crisis heb veroorzaakt of wil niet worden 'uitgelachen' op de SEH (doen ze vaak op de spoed eisende hulp!) die denken serieus dat het aandacht is laat ik wonden vaak te laat open en enorm wijken waardoor het snel ontsteekt, tel daar mijn reuma bij op en bingo.

Het verhaal van Maximus klinkt me enorm hart in de oren, maar ik moet zeggen het IS en blijft internet, ik denk dat Maximus wellicht wel echt goed in haar vak is maar als een naar persoon overkomt door de manier van schrijven. Ik heb dat zelf ook ik kan op twee manieren schrijven dat is bij mij echt heel afhankelijk van 'wie' ik ben op dat moment. Mijn gedachte is als zei tegenover je zit je best een pittig gesprek kan voeren...

ElinseS, pittig wat je hebt meegemaakt, en bovenstaande hulpkreten worden idd niet serieus genomen. Wel ernstig dat het heeft moeten komen tot gebroken nek, rug en je heup verbrijzeld.... Ik zou er bijna meer over vragen maar nee dat doe ik niet straks krijg ik er idee'en van ik ben daar erg gevoelig voor.

IPS, eerlijk dat je hier vooruit komt, dit is toch een heel groot voorbeeld waardoor mensen die ECHT hulp nodig hebben vaak niet serieus genomen worden. Er is natuurlijk niet 1 IPSje, maar er zijn zoveel mensen die dat doen.

ja..dat klopt...alleen het deel mensen die echt hulp nodig hebben klopt niet...ik had ook heel hard hulp nodig...maar als je als kind nooit geloofd wordt of gewoon niet gehoord ga je zoeken naar manieren waarop wel aan je behoeftes wordt voldaan...negatieve aandacht werkt dan bijna altijd...dat wordt een patroon en voor je het weet is dat nog je enige copingmechanisme waar je dus steeds op terugvalt..iedereen wist het ws ook maar niemand deed iets waardoor ik er dus tot laat volwassen mee heb geworsteld...heel vervelend want je wil geen mensen pijn doen..je doet het ondat je nooit andere manieren geleerd heb (hoewel er ook mensen zullen zijn die het uit puur narcistische motieven doen). Het gevaar is hierbij weldat je steeds gekkere fratsen gaat uithalen..omdat mensen in je omgeving steeds minder op de gewenste manier reageren (bezorgdheid word al gauw: heb je hem weer). In zon bui kan er dus weldegelijk iets goed fout gaan...maar het is dan idd een anderehulp die je nodig hebt dan de hulp die je moet bieden aan iemand die echt niet meer verder wilt..enfin...ik ben wel heel blij dat ik mensen om me heen had die me zijn blijven steunen (gedrag negeerden ze...maar ze bleven achter me staan). En dan goede coaching en eigenlijk totaal onbewust ging ik anders reageren...totdat ik merkte: hee...zelfs bij een echte crisis word ik niet meer hysterisch. Het enige waar ik nu nog last van heb is dat ik allergisch ben voor mensen die hetzekfde doen...kom uit die fiets slachtofferrol en maak wat van je leven!! Soms vinden mensen mij daarom ook hard maar ik ga mijn tijd niet besteden aan iets waarvan ik weet dat het niks brengt.

**Geplaatst**: 29-05-16 22:56

Geplaatst: 29-05-16 22:56

Weet je, veel mensen die suïcidaal zijn, die zijn dat ook niet continu natuurlijk. Op het moment van de poging zelf zullen ze ongetwijfeld vaak echt wel een einde aan het leven willen maken, en niet allemaal doen ze dat dan op een voor ons, mensen zonder die ziekte of gedachten, rationele manier. En het is daardoor ook vast lastig om het kaf van het koren te scheiden, ook voor hulpverleners.

Het is alleen wel net wat Eline als zegt, ook iemand die een poging doet alleen om aandacht te krijgen heeft wel degelijk hulp nodig natuurlijk. Als ik kijk naar mijn eigen ervaringen, hebben we bij de eerste keer dat mijn moeder een poging deed ook wel een beetje er aan getwijfeld of het een schreeuw om aandacht was of echt. Zij vertelde al jaren aan iedereen die het maar wel of niet wilde horen dat ze dood wilde en dat werd erger toen mijn vader overleed. Zelfs de kinderen in de buurt wisten er van omdat ze daar ook rustig zulke dingen tegen zei. Of mijn dochter vertelde dat ze al eens bij het spoor was geweest maar niet samen met de hond over het hek kon komen....

Maar op het moment dat ze echt iets deed is ze ook totaal niet rationeel en goed voorbereid ermee bezig geweest, de eerste keer niet en de tweede keer ook eigenlijk niet. Nu is ze zover dat ze zegt dat ze niet zou weten hoe ze het nu nog aan zou moeten pakken en dat ze dus geen pogingen meer gaat ondernemen maar ja, dat heeft ze de dag voor ze sprong ook tegen de psychiater gezegd en heeft zelfs mijn zus ook nog beloofd niet meer zoiets te doen.

Ik vind het dus ook nogal hard overkomen dat er wordt gezegd dat het vaak aandacht vragen is, want niemand die dat met zekerheid zal kunnen zeggen en ook al is dat zo dan is dat alsnog erg triest.

Hulpverleners kunnen ook niet alles voorkomen en dat lijkt me enorm frustrerend soms, maar een patiënt is natuurlijk niet voor niets een patiënt.....

**Geplaatst**: 29-05-16 23:13

Geplaatst: 29-05-16 23:13

Om op de hoofdvraag van het topic te reageren, zelfmoord IS egoïstisch. Iedereen is egoïstisch, alles wat mensen doen doen ze om zelf een beter gevoel te krijgen. Maar dat is niet erg.. Ik vind het vreselijk dat mensen zo ver weg zijn dat ze dood willen, kan me er gelukkig geen voorstelling van maken.

Ook mensen die dit soort dingen doen om aandacht te vragen hebben dringend Hulp nodig, dan is er echt iets niet goed. Een 'normaal' (ik weet dat dit er heel rottig uit komt, zo bedoel ik het niet, maar weet het even niet anders te verwoorden) persoon doet geen zelfmoord pogingen met een grote kans op mislukking, om aandacht te vragen. Als iemand 'nep' pogingen doet voor aandacht, is er ook wel het een en ander mis gegaan in de omgeving van die persoon, want blijkbaar zijn nep pogingen nodig om serieus genomen te worden....

Eline; toen ik jouw verhaal hier in dit topic tegen kwam dacht ik meteen aan jouw topic met het paard, de link die ik legde klopte dus.. Heb het gevolgd en weer kwijtgeraakt. Heftig hoor, knap dat je er nu weer vrij positief in staat en zo open ben geweest.

**Geplaatst**: 29-05-16 23:54

Geplaatst: 29-05-16 23:54

Mijn vader heeft helaas ook zelfmoord gepleegd. Ik was 8 jaar oud. Ondertussen ben ik 20.

Hoe ik er over denk... Tja een beetje dubbel om eerlijk te zijn. Aan de ene kant bewonder ik het heel erg. Je moet ondanks dat je het leven niet meer ziet zitten toch enorm stevig in je schoenen staan om het ook daadwerkelijk door te zetten. Om je familie vrienden en eventueel kinderen achter te laten. Iets wat ik denk ik nooit zou kunnen doen. Ik denk echt dat dat niet iets is om te onderschatten!

Ook vind ik dat iedereen het recht heeft om te beslissen over zijn/haar eigen leven. En ja, het is egoïstisch maar wie is dat niet?! En er is niks mis mee om egoïstisch te zijn vind ik. Je leeft je eigen leven en niet dat van iemand anders. Jouw keus, dus ook jouw probleem.

Maar aan de andere kant kan ik mij er ook ontzettend "kwaad" om maken. Ik voel mij in de steek gelaten. Ik was nog maar 8 jaar, ik heb mijn vader nooit kunnen leren kennen. Ik weet niet hoe hij zou reageren op de dingen die ik gedaan heb. Misschien had ik die dingen allemaal niet gedaan. Ontzettend kwaad dat ik al die jaren zonder hem heb moeten doen. Elke feestdag zonder hem. Elke vaderdag op school een cadeautje moeten maken maar niemand aan wie ik het kon geven. Iedere blik vol medelijden die ik nog steeds krijg als ik zeg dat mijn vader dood is. Ik kan me zijn stem niet meer herinneren. Ik kan me zijn knuffels niet herinneren. enz enz enz...

Bij elk nieuw ding in mijn leven denk ik nog altijd aan mijn vader. Was hij maar hier. Ieder leuk ding word toch ook een beetje verpest omdat ik hem er graag bij wil hebben. Na mijn eerste echte relatie die stuk is gelopen wilde ik niks anders dan eindelijk mijn vader. De vader die bij elk ander meisje die jongen een flink pak rammel had gegeven nadat hij mij zo bedrogen heeft. Gewoon het gemis eigenlijk. Het gemis van iets wat ik nooit heb gehad..

Komt er eigenlijk op neer dat ik hier ook heel erg egoïstisch spreek. Als mijn vader die keus niet had gemaakt had ik misschien nog een rottiger leven gehad dan dat ik nu al heb gehad. Ook dan had ik mijn vader niet leren kennen omdat hij psychisch zo ziek was en van de wereld door de alcohol..

Ik denk dat als je echt in staat bent om jezelf van het leven te "beroven" je ziek bent. Net zoals elke andere ziekte maar dan in je hoofd? Ik kan niet goed uitleggen hoe ik het bedoel, hoop dat iemand het hier snapt.

Maar ondanks dat ik ontzettend "kwaad" en verdrietig erom ben, vind ik het ergens toch ook wel knap. Ondanks dat hij zo "ziek" was heeft hij zijn sterke karakter en wilskracht toch niet helemaal verloren. Ik denk dat hij een ontzettende moeilijke keuze heeft moeten maken. Vooral omdat hij mij had. Ik was zijn alles, verder had hij niks meer. En hij heeft nog lang gevochten om er toch voor mij te zijn. En om dan toch de keus te kunnen maken om je dochter achter te laten en voor je eigen "geluk" te gaan .. Misschien zouden meer mensen dat moeten durven. En dan niet perse op deze manier, maar ook op andere manieren.

Ik zou willen dat ik nog maar half zo sterk in mijn schoenen stond zoals mijn pa dat deed. Ik bewonder hem ondanks dat ik lekker egoïstisch ben en hem toch nog iedere dag hier wil hebben..

Sorry als het en beetje een warboeltje is om te lezen. Wilde dit even kwijt en dit onderwerp is na al die jaren nog altijd niet zo gemakkelijk voor mij.

**Geplaatst**: 30-05-16 12:39

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 30-05-16 12:39

Ik ben het eigenlijk met maximuss eens.
Misschien komt het hard over, maar in dit hele topic wordt een suïcidaal mens gegeneraliseerd.
Iemand met een hele lange lijdensweg. Het kan nooit in een opwelling e.d.
Mijn vader heeft vroeger als tiener een jongetje van 9 van het touw afgehaald (was helaas al telaat) deze jongen ging heel slecht op school en had een slecht rapport die dag meegekregen en was bang voor zijn vader.
Niet iedereen kan evenveel aan. Sommige die ik ken hebben een verleden waar je u tegen zegt,maar "dealen" ermee en hebben zoiets van gebeurd is gebeurd. Andere zijn een jaar werkeloos en breken dan al compleet.
Dus ieder suïcide mens een lange lijdensweg ? Nee denk het absoluut niet.

**Geplaatst**: 30-05-16 12:51

Geplaatst: 30-05-16 12:51

sterkte voor allen die dit meegemaakt hebben.
het is vreselijk dat iemand zo in de put zit en hier voor kiest dat die de gevolgen daar niet meer van ziet .. sterkte voor diegene die hem ervoor ziet springen en sterkte voor diegene die alle stukjes op moeten ruimen... en sterkte voor de familie

Nomineer dit bericht ×