kruimellover schreef:Ik had de TS al een PB gestuurd over mijn ervaring met dit verhaal. Maar naar aanleiding van alle reacties hier, wil ik toch ook nog even in het topic mijn verhaal doen.
Mijn moeder is in 2014 na een ziekbed van twee jaar overleden aan ALS. En geloof me, dat is echt een van de verschrikkelijkste ziektes die er zijn. Je vrijheid verliezen, omdat je lijf niet meer doet wat je wil en je daar iedere dag heel bewust van zijn, dat is vreselijk. Ik heb het zelf niet ervaren, maar ik heb het aan mijn moeder gezien.
Mijn vader heeft tijdens mijn moeders ziekbed echt enorm goed voor haar gezorgd. Hij deed echt alles voor haar en heeft haar nooit in de steek gelaten. Hij is er in die periode ook achter gekomen hoeveel hij eigenlijk echt van haar hield.
Maar ook hij is gezwicht voor de liefde voor en van een andere vrouw. Ik begrijp dat helemaal, mijn ouders hadden toch al een beetje een "open" relatie en deze periode dat mama ziek was, is heel heftig geweest voor ons allemaal en met name voor hem. Hij moest namelijk constant voor haar zorgen. Bij die andere vrouw, kon hij zijn verhaal kwijt. Maar hoe fijn zou het voor ons en voor mijn moeder zijn geweest als dat geen andere vrouw, maar zijn beste vriend zou zijn geweest waar hij zijn verhaal kwijt kon.
Hij heeft in het begin ook niks tegen mama gezegd, maar die was ook niet achterlijk! Ze leefden al 35 jaar samen en zij zag ook heus wel dat er iets aan papa veranderde. Dat ie ondanks de zware periode toch weer wat meer levenslust kreeg. En dat zal in dit geval vast ook zo zijn. Als je elkaar zo lang kent, ken je elkaar ook door en door volgens mij, dus valt de minste of geringste verandering echt wel op.
Uiteindelijk heeft papa het mama dus ook verteld. En hoe vreselijk zij het ook vond, ze gunde hem dat beetje geluk in deze zwarte periode ook. Ze wilde hem wel liefde geven, maar kon dat door die kloteziekte gewoon niet meer zo goed.
En weet je.. Er zijn meer factoren waar je rekening mee moet houden. Wij wonen in een dorp, echt geen heel klein dorp, er wonen 20000 mensen ofzo, maar er werd toch gekletst. Papa liep met een andere vrouw met onze honden te wandelen en voor je het wist, was het een of ander raar verhaal geworden.
En toen kwam mama te overlijden.. Papa's vriendin heeft hem toen te weinig ruimte gegeven vind ik, zijn periode van rouw is daardoor heel anders verlopen. En wat haatte ik haar, en mijn broertje en oma haatten haar ook. Ik wilde er niks mee te maken hebben.
Uiteindelijk, vrij snel zelfs (na twee maanden ongeveer), heb ik besloten mijn vaders geluk niet in de weg te staan en kennis met haar te maken. Dit was een regelrechte ramp. Ze gedroeg zich echt heel raar en ik vond het vreselijk. Inmiddels, nu bijna twee jaar na het overlijden van mama, wonen ze samen. En ik kan het best wel met haar vinden, want het is een lieve vrouw en ze maakt mijn vader gelukkig. Dat is voor mij toch wel het allerbelangrijkst. Maar het is echt vreselijk moeilijk geweest, voor iedereen.
Ik denk daarom dat het beter is om toch nog even afstand te nemen en elkaar niet meer te zien, hooguit via de telefoon te spreken, want dat maakt het volgens mij voor iedereen makkelijker. En verliefd zijn is een lastig iets, zeker als het in het geheim gaat en het daardoor spannend wordt, want dat versterkt alleen maar de gevoelens.
Ik wens je dus veel succes TS, waar je ook voor kiest.
Wat een heftig verhaal en wat mooi dat je het hier wilt delen.
Mag ik je vragen of je wellicht liever had gehad dat je vader niks had gezegd tegen je moeder? Je hoeft hier geen antwoord op te geven als je dit niet wilt, maar ik ben wel benieuwd of dit de situatie anders had gemaakt.
Geplaatst: 26-04-16 12:08 
