Bokt.nl

**Geplaatst**: 13-10-15 22:38

Geplaatst: 13-10-15 22:38

friesam schreef:
Collie2008 schreef:
Nou geld speelt bij mij zeker wel een rol. Wij zouden het financieel kunnen opvangen om minder te werken, kind erbij en een paard aan te houden, maar ik vind het dan allemaal wel heel beperkt worden met wat je verder nog kan. Ik wil ook blijven leven (en dus geld uitgeven ) Dat een wereldreis minder makkelijk gaat oké, maar een week kramperen in een lekkende tent zie ik ook niet zitten (oké da's heel zwart wit genomen)

Ik denk dat er heel veel gezinnen zijn die echt niet EN een paard kunnen houden EN voor kinderen kunnen kiezen in ie zin dat je er ook bent voor het gezin(leven) en geen financiële problemen op je af roept.

Ik ben "gewoon" vertegenwoordiger, mijn vent is gewoon chauffeur (eigen transportbedrijfje 2 wagens).
Mijn paard staat pension gestald, 3 paarden op de wei.
Zijn nu wel bezig met huis met grond en alle paarden thuis.
Hebben nu 1 kind maar 2 zou ook geen probleem zijn.
Kunnen met ons geld doen wat we willen. Rijden leuke auto's, zijn bezig met een leuk huis met grond. En hoeven niet te gaan kramperen.

Met alle respect hoor, maar je zit dus gewoon goed in de slappe was om het zo maar even te zeggen.
Als je eens opzoekt wat een modaal inkomen is en bedenkt wat je daarmee kunt...

**Geplaatst**: 13-10-15 22:38

Geplaatst: 13-10-15 22:38

Ik denk dat, in het geval je ze wel heel erg graag wil, maar niet voor kiest op zulke momenten dat dat juist een van de grootste offers is die je kunt brengen. Zeker als ik zie dat sommige rammelende eierstokken voor compleet blinde redeneringen kunnen zorgen

Ieder zo'n ding zullen we maar zeggen. Ga heen en vermenigvuldig u is zeker niet van toepassing dussem... laat iedereen het lekker zelf bepalen. Genoeg mensen op de aardbol, dus van het moet kan toch zeker geen sprake zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-10-15 22:43

Geplaatst door de TopicStarter : 13-10-15 22:43

Lante schreef:
Ah, dus omdat ik mijn kind het niet aan wil doen om met dit zeldzame, zeer erfelijke syndroom te leven en er dus voor kies mijn instinct/rammelende eierstokken te negeren, ben ik egoïstisch. Bedankt voor de info. Zo heb ik het nooit bekeken. Ik ervaar het meer als een soort offer. Wel één waar ik vrede mee heb, maar toch.

Volgens mij begrijp je me verkeerd, want zoals ik al zei is het ook iets waar ik zelf mee worstel. Uiteraard is het heel naar dat je blijkbaar wel een kinderwens hebt/had, die je opzij hebt moeten zetten en dat is een bewonderenswaardige keuze. Ik heb dit topic mede geopend om dit soort verhalen te horen, dus ik veroordeel je niet, maar vind het juist fijn dat je je verhaal doet.

**Geplaatst**: 13-10-15 23:11

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 13-10-15 23:11

Ik heb twijfelmomenten gehad, zeker toen ik stiefkinderen in huis kreeg. Maar heb toch gekozen om het niet te doen om genoemde redenen. En ik geniet zeker van mijn vrijheid, maar dat is niet de reden dat ik geen kinderen heb.
Maar, als ik om mij heen kijk, valt het voor veel mensen niet mee om een gezin te hebben. Als ik dat zie, dan is het offer wel minder groot moet ik zeggen en ben ik blij met de vrijheid.

**Geplaatst**: 13-10-15 23:22

Geplaatst: 13-10-15 23:22

Ik wil geen kinderen, ben 23 maar mensen zeggen ja je bent nog jong en die beslissing kan je nog niet maken.

Ja zeker wel, sinds mijn puberteit roep ik het van de daken. Geduld heb ik niet, losse handjes en schreeuw snel. Zus met borderline en Adhd , zus met adhd , broer met add en ik pdd nos. Ik wil geen kinderen, het is gewoon moeilijk vooral met stempels. Mijn ouders hebben al 7 kleinkinderen en respecteren mijn keuze, ik twijfel geen moment. Niet bang om alleen te sterven , mijn neefjes en nichtjes zijn al dol op mij. Alsof ze het aanvoelen , en als ik dan met 2 jarig neefje loop word ik wel warm. Maar als hij weer met zus en zwager meegaat word ik nog warmer

**Geplaatst**: 14-10-15 07:49

Geplaatst: 14-10-15 07:49

Donatello86 schreef:
o hier ook hoor! Altijd geroepen geen kinderen al van kleins af aan. Toen vrienden om ons heen kleintjes gingen krijgen wel een tijd over zitten denken. Is het normaal dat ik geen behoefte er aan heb... Ik hou veel van reizen ( wil nog zoveel van de wereld zien) , heb 2 paarden.. Heb een fulltime baan... past niet in ons (financiële) plaatje als we ook onze hobby willen blijven beoefenen.

Heb geen rammelde eierstokken Als ik vriendinnen moet geloven , als je die hebt dan denk je nerens ander meer aan dan aan kinderen.

Manlief denkt er hetzelfde over (gelukkig).

Wordt wel helemaal gek van mensen die keer op keer op keer zeuren bij elke verjaardag/etentje enz. wanneer komen de kinderen , ben je al zwanger... Dit jaar zeker meer dan 100 keer die vraag gehad.

Wellicht komen die rammelende eierstokken ooit. Of toch niet, heb besloten er niet meer zo hard over na te denken. Helemaal met die overvolle wereld , die helemaal verrot gemaakt wordt.

Dit! Late reactie en heb rest van topoc niet gelezen, maar bij mij t zelfde. Ben nu 30 en al 7 jaar samen, maar niet getrouwd en bewust geen kinderen. Ons leven is nu gewoon heel leuk, tweeverdieners, lekker reizen, allebei lekker hobbyen. Ik krijg ook altijd de vragen goh, wanneer gaan jullie trouwen? Wanneer krijgen jullie kinderen? Net of er iets mis met je is als je nog niet denkt aan kinderen opp je 30e...

Kinderen hebbben hoe dan ook een enorme impact op je leven. Dat moet je willen. Je moet je niet verplicht voelen omdat je vriend al wat ouder is maar het samen graag willen.

**Geplaatst**: 14-10-15 08:30

Geplaatst: 14-10-15 08:30

Lante schreef:
Ah, dus omdat ik mijn kind het niet aan wil doen om met dit zeldzame, zeer erfelijke syndroom te leven en er dus voor kies mijn instinct/rammelende eierstokken te negeren, ben ik egoïstisch. Bedankt voor de info. Zo heb ik het nooit bekeken. Ik ervaar het meer als een soort offer. Wel één waar ik vrede mee heb, maar toch.

Ik vind dit een heel dappere en weloverwogen keuze van je! Iets waar ik zelf ook zeker over na zou hebben gedacht als ik in een dergelijke positie had gezeten. Inderdaad, het meer een offer en zeer, zeer zeker niet egoïstisch.

**Geplaatst**: 14-10-15 11:24

Geplaatst: 14-10-15 11:24

Rebecca schreef:
Ik wil geen kinderen, ben 23 maar mensen zeggen ja je bent nog jong en die beslissing kan je nog niet maken.

Oh ja en dan krijg je..."jamaar, jij bent nog jong. Wacht maar, over tien jaar praat je wel anders!"

. Ook zo'n groot frustratiepunt vind ik

.

Ook vaak genoeg gehoord toen ik nog in de zeker nee fase zat. Echt ongelofelijk hoe hedendaags hier nog zo'n taboe op ligt. Ik weet nog dat er zo'n vijf jaar geleden op school werd gevraagd wie geen kinderen zou willen. Ik stak mijn hand op samen met enkele anderen. Je had die blikken van de rest moeten zien...totaal ongeloof, van "hoe is het in hemelsnaam mogelijk!?". Ook mijn vriendinnen hun bek viel altijd open als ik zei dat ik daar totaal niets voor voelde, alsof je een of andere vreemde afwijking hebt 8)7

.

En dan komen ze met "wacht maar tot...". Ja, misschien wel. Dat kan inderdaad gebeuren. Ikzelf ben een voorbeeld van iemand die al van nee naar grote twijfel is gegaan en misschien zelfs ooit ja. Ik ken mensen die tot hun 30ste heel hard riepen noooooit, en op hun 34ste alle moeite deden om zo snel mogelijk moeder te worden. Er is een redelijk grote groep die op jonge leeftijd pertinent tegen is, en daarna toch overstag gaat, zelfs als ze er zoveel problemen in hebben gezien soms.
Maar, er zijn er ook genoeg die gewoon nooit van die mening veranderen, die na hun 40ste nog altijd heel blij zijn met hun keuze. Dus het kan heel goed zijn dat diegene die dat tegen je roept op haar 20ste, dat altijd zo zal blijven menen. Dus waarom afkomen met "wacht maar tot..."? Laat die persoon dan toch gewoon in haar waarde als ze op dat moment er zo over denkt, en als ze over 5 jaar toch van mening verandert dan is dat even goed toch?

**Geplaatst**: 14-10-15 11:35

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 14-10-15 11:35

Omdat dat een 'feit' is?

Ikzelf heb ook zoiets van houdt je mond en wacht dan zelf gewoon af. Maar het is wel zo dat veel mensen die nee nee nee roepen later alsnog met kroost rondlopen. En anderen roepen nee nee en blijven dat roepen. :))

**Geplaatst**: 14-10-15 11:44

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 14-10-15 11:44

Tot je erachter komt dat het niet kan omdat je onvruchtbaar bent ofzo, schijnbaar wordt het verlangen daardoor juist groter.

**Geplaatst**: 14-10-15 11:48

Geplaatst: 14-10-15 11:48

Ja, maar hoe weet jij nu dat die persoon iemand gaat worden die ooit verandert? Kan je toch beter gewoon zwijgen?

. Jouw 'wacht maar over vijf jaar!' is even onzeker als de uitspraak en het enige wat je oproept is frustatie alsof de persoon niet serieus wordt genomen in haar overtuiging.

**Geplaatst**: 14-10-15 11:51

Geplaatst: 14-10-15 11:51

"Zoals ik er nu insta wil ik geen kinderen" is misschien handiger om te zeggen.

Inderdaad, ondanks dat ik zelf geen kinderen wil, twijfel ik er weleens aan als een 18 jarige dat stellig zegt.
Het is logisch dat je op je 18e daar nog niet aan denken moet. En er zijn me wat teveel mensen die het ene jaar nog brullen geen kinderen te willen en 2 jaar later met een bolle buik voorbij wandelen.

**Geplaatst**: 14-10-15 11:54

Geplaatst: 14-10-15 11:54

Interessant topic!

Mijn man en ik riepen altijd dat wij geen kinderen wouden, natuurlijk waren wij dan ook nog jong maar met andermans kinderen hadden wij gewoon niks.
Uit eindelijk kreeg ik toch rammelende eierstokken en begon er met mijn man over te praten een eigen kind zou ons toch heel anders lijken dan de koters van andere.
We wouden er voor gaan, een jaar lang zonder resultaat we begonnen al te twijfelen aan onze vruchtbaarheid tot ik afgelopen 25 augustus een positieve zwangerschapstest had.. We waren net getrouwd het leek wel een sprookje!
We waren heel erg blij, met 8 weken hadden wij het hartje zien kloppen!
6 oktober was ik 10 weken en 1 dag, we hadden een echo en daar kregen wij vreselijk nieuws. Het kindje leefde niet meer!
Vandaag was ik 11 weken en 2 dagen geweest, en ik wacht de miskraam nog af.

Door dit hele gebeuren heb ik een hele andere kijk, het kindje was hartstikke welkom maar ik zie nu ook ineens een leven zonder voor. Gewoon lekker ons eigen luxe leventje lijden, doen waar wij zin in hebben etc. Maar ergens is die kinderwens ook aanwezig en we hebben het prille geluk tevens al mee mogen maken.
Ik sta er op het moment zo dubbel in, mocht ik wel weer zwanger worden ben ik zo bang dat dit zich weer gaat herhalen.

**Geplaatst**: 14-10-15 12:07

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 14-10-15 12:07

Hoe lang moet je dat nog afwachten?
Wat naar zeg, hopelijk lukt het nog een keer om zwanger te worden.

**Geplaatst**: 14-10-15 12:18

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 14-10-15 12:18

Als iemand er naar vraagt zeg ik: ik wil geen kinderen, maar ik weet natuurlijk niet hoe ik er over een paar jaar over denk.
Maar toch vermoed ik sterk dat ik er dan nog hetzelfde in sta. Zelf heb ik ook een verleden met depressies, angststoornissen, etc. Mijn moeder had/heeft dat overigens ook. Ik gun dat mijn ergste vijand nog niet, dus ook mijn eventuele kinderen niet.

Dat is het ook niet alleen. Ik heb er gewoonweg niets mee, nooit gehad. Babygeluidjes, gezichtjes, zogenaamd schattige lachjes word ik alleen maar geïrriteerd van :')

Ik heb dat "Aaaaahh wat schattig"-instinct gewoon niet. Mijn eierstokken beginnen al helemaal niet te rammelen.
Als iemand me wat laat zien van hun kinderen, blijf ik wel netjes natuurlijk, ik hoef daar niet iemand anders mee op te zadelen. Zeker niet aan mensen die supertrots en blij zijn. Maargoed, die hebben dat misschien andersom met mijn beesten, bijvoorbeeld.

Ik heb weleens het idee dat veel mensen kinderen krijgen puur omdat het kan of omdat ze zich verplicht voelen, of iets dergelijks, en er verder niet teveel over nadenken. ("ongelukjes" opzij gezet natuurlijk)
Zoals mijn buurvrouw bijvoorbeeld, die had geen leuke vakantie gehad en de reden daarvoor was dat haar jonge kind mee was. Dat is toch idioot? Zeker als ik me dan bedenk dat er genoeg mensen zijn die het wel ontzettend graag willen, met alle goede bedoelingen van de wereld en waarbij het niet lukt.
Dat vind ik erg dubbelzinnig. Ook al vlakt het ene het andere natuurlijk niet uit, maar ik kan me voorstellen dat dat erg oneerlijk kan voelen voor de mensen waarbij het niet lukt.

Alleen het twijfelen over wel of geen kinderen kan ik niet helemaal begrijpen, om heel eerlijk te zijn. Als je twijfelt zou het antwoord nee moeten zijn, vind ik. Het is niet alsof je even kunt kijken hoe het bevalt (pun intended). Dat je er over nadenkt, ja natuurlijk. Maar als je al afwegingen moet gaan maken, omdat je ook nog graag grote reizen wilt maken, bijvoorbeeld, dan zou ik voorlopig nog even "nee" zeggen tegen kinderen.

**Geplaatst**: 14-10-15 12:23

Geplaatst: 14-10-15 12:23

Ja het is echt heel naar en verdrietig om het mee te maken!
Toen we een kloppend hartje zagen kregen we te horen dat er ook nog maar 3% kans was dat er iets fout zou gaan, daar hoorde wij dus bij.

Het is tegen de 9 weken aan overleden, dus het zit nu ongeveer 2,5 week dood in mijn buik. Opzich is er dan nog weinig kans dat er iets op gang gaat komen maar ik wil het toch even afwachten.. mocht er de 24e nog niks gebeurd zijn dan heb ik hier pilletjes liggen die weeën opwekken en het er hopelijk op die manier uit komt anders wordt het curettage en dat lijkt me dood eng!

**Geplaatst**: 14-10-15 12:25

Geplaatst: 14-10-15 12:25

Sammie schreef:
Omdat dat een 'feit' is? Ikzelf heb ook zoiets van houdt je mond en wacht dan zelf gewoon af. Maar het is wel zo dat veel mensen die nee nee nee roepen later alsnog met kroost rondlopen. En anderen roepen nee nee en blijven dat roepen.

niks feit aan.

accepteer het antwoord en als je dat niet van plan was om te beginnen stel de vraag dan niet.
Ik vind het sowieso een onbeschofte en weinig empatische opmerking en ik als ze zeggen 'wacht maar dat veranderd nog wel' antwoord ik standaard "ik mag helaas om medische redenen geen kinderen." en laat ze dan heerlijk lang kl*ten met hun schaamte en spijt over hun opmerking.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-10-15 12:26

Geplaatst door de TopicStarter : 14-10-15 12:26

Kwanyin schreef:
Rebecca schreef:
Ik wil geen kinderen, ben 23 maar mensen zeggen ja je bent nog jong en die beslissing kan je nog niet maken.

Oh ja en dan krijg je..."jamaar, jij bent nog jong. Wacht maar, over tien jaar praat je wel anders!" . Ook zo'n groot frustratiepunt vind ik

Hier inderdaad ook regelmatig gehoord. Ik kan me er nu overigens iets meer bij voorstellen dat mensen dat zeggen, juist doordat ik op dit moment in deze fase zit, alhoewel het soms ook heel kwetsend kan zijn.

He bah Rudina, dat is echt heel rot! Wel interessant om te horen dat je nu toch ook ineens dat leven zonder kinderen ziet. Het lijkt me een hele moeilijke beslissing om opnieuw zwanger te worden, zeker met wat jullie nu meemaken.

Ik vind het echt heel boeiend om te lezen hoe iedereen erover denkt. Er zijn veel mensen die blijkbaar getwijfeld hebben en er toch uiteindelijk voor gekozen hebben om het niet te doen. Maar hoe zit het met de twijfelmoeders die toch kinderen hebben gekregen? Wat maakt dan dat je toch overstag bent gegaan? Is het dat je dan toch rammelende eierstokken hebt gekregen of was er bijvoorbeeld een sterke wens bij de partner?

**Geplaatst**: 14-10-15 12:30

Geplaatst: 14-10-15 12:30

Ayasha schreef:
niks feit aan. accepteer het antwoord en als je dat niet van plan was om te beginnen stel de vraag dan niet.
Ik vind het sowieso een onbeschofte en weinig empatische opmerking en ik als ze zeggen 'wacht maar dat veranderd nog wel' antwoord ik standaard "ik mag helaas om medische redenen geen kinderen." en laat ze dan heerlijk lang kl*ten met hun schaamte en spijt over hun opmerking.

Wel feit aan, omdat in de meerderheid mensen ook veranderen qua mening. De rest van je opmerking hoef ik niet op te reageren, want ik vind de opmerking zelf ook niet nodig. Maar vanwege het feit dat veel mensen wel van mening veranderen wordt het dus gezegd. Praat het niet goed, maar het is wel een verklaring.

Ik vind het sowieso niet nodig om aan andere mensen te gaan vragen wanneer komen er kinderen. Als mensen daar zelf over beginnen prima. Maar gaan vragen wanneer komen of wanneer komt er een tweede/derde etc vind ik niet nodig.

**Geplaatst**: 14-10-15 12:33

Geplaatst: 14-10-15 12:33

Pfoe Rudina dat is ook heftig...sterkte :(:)

.

Niobe schreef:
Alleen het twijfelen over wel of geen kinderen kan ik niet helemaal begrijpen, om heel eerlijk te zijn. Als je twijfelt zou het antwoord nee moeten zijn, vind ik. Het is niet alsof je even kunt kijken hoe het bevalt (pun intended). Dat je er over nadenkt, ja natuurlijk. Maar als je al afwegingen moet gaan maken, omdat je ook nog graag grote reizen wilt maken, bijvoorbeeld, dan zou ik voorlopig nog even "nee" zeggen tegen kinderen.

Maar twijfel ligt niet altijd aan het feit dat je het niet per se ziet zitten. Ik vond iemand hier daar wel iets interessant over zeggen een paar pagina's terug. Misschien zijn die twijfelmoeders juist veel beter voorbereid. Omdat zij weten wat hun te wachten staat, omdat zij hier al goed over nagedacht hadden en het een weloverwogen beslissing is geworden.

Iemand die direct ja zegt en van kinds af aan al moeder wil worden en niet twijfelt, is niet per definitie beter. Hoeveel vrouwen die met zo'n grote roze wolk de zwangerschap zijn ingegaan zeggen achteraf niet "pff, ik had mij nooit verwacht dat een kind zovéél van mijn leven zou eisen!". Er zijn zelfs meer dan genoeg moeders die zeggen "ik kan mijn kinderen nu niet meer missen, maar moest ik het ooit terug allemaal opnieuw doen, zou ik kinderloos blijven".

Nu als je in de fase van twijfel zit zou ik het ook niet aanraden om eraan te beginnen, maar iemand kan gerust twijfelen en over x aantal tijd voor zichzelf hebben beslist dat ze sterk genoeg is om die bezwaren die ze eerst had aan de kant te schuiven.

**Geplaatst**: 14-10-15 12:35

Geplaatst: 14-10-15 12:35

Rudina schreef:
Interessant topic!

Mijn man en ik riepen altijd dat wij geen kinderen wouden, natuurlijk waren wij dan ook nog jong maar met andermans kinderen hadden wij gewoon niks.
Uit eindelijk kreeg ik toch rammelende eierstokken en begon er met mijn man over te praten een eigen kind zou ons toch heel anders lijken dan de koters van andere.
We wouden er voor gaan, een jaar lang zonder resultaat we begonnen al te twijfelen aan onze vruchtbaarheid tot ik afgelopen 25 augustus een positieve zwangerschapstest had.. We waren net getrouwd het leek wel een sprookje!
We waren heel erg blij, met 8 weken hadden wij het hartje zien kloppen!
6 oktober was ik 10 weken en 1 dag, we hadden een echo en daar kregen wij vreselijk nieuws. Het kindje leefde niet meer!
Vandaag was ik 11 weken en 2 dagen geweest, en ik wacht de miskraam nog af.

Door dit hele gebeuren heb ik een hele andere kijk, het kindje was hartstikke welkom maar ik zie nu ook ineens een leven zonder voor. Gewoon lekker ons eigen luxe leventje lijden, doen waar wij zin in hebben etc. Maar ergens is die kinderwens ook aanwezig en we hebben het prille geluk tevens al mee mogen maken.
Ik sta er op het moment zo dubbel in, mocht ik wel weer zwanger worden ben ik zo bang dat dit zich weer gaat herhalen.

Dat is wel heel erg verdrietig... het wachten tot de 'geboorte' van je overleden kleintje lijkt me nog eens een dubbele lading verdriet. Ik wens jullie allebei heel veel sterkte toe!

**Geplaatst**: 14-10-15 12:36

Geplaatst: 14-10-15 12:36

Ik heb heel het topic doorgelezen, wat een herkenbare uitspraken komen er voorbij.

Ik ben zo iemand die altijd een hekel heeft gehad aan kinderen, en ondanks dat mijn moeder allerlei pogingen heeft gedaan, moest ik ook niks van poppen en babyborn etc. weten.
Ik wilde altijd alleen maar met de barbie paarden spelen :')

Ik heb altijd geroepen dat ik geen kinderen wilde.
Ik heb 2 oudere zussen en 1 broertje, mijn broertje is autistisch en heeft een verstandelijke handicap.
Mijn vader was hele dagen weg voor werk, mijn moeder werkte parttime en dus kwam er ook een deel van de last op de schouders van mijn zussen en mij.
Mijn broertje kon niks zelf, had overal hulp bij nodig en kon niet alleen thuis zijn.
in principe was het al een 'grote baby' om voor te zorgen.

Nadat die verantwoordelijkheden van mijn schouders vielen was ik er nog heiliger van overtuigd: Ik wil dit niet voor mezelf. Mijn ouders, vooral mijn moeder, hebben het zo zwaar gehad die jaren.

En toen werd mijn nichtje geboren. Het eerste kindje dat ik vast wilde houden, en toen ik haar eenmaal in me handen had, stroomden de tranen over mijn wangen.
wat een geweldige meid ! Wat was ik trots !
Door omstandigheden heb ik ook nog een tijdje bij mijn zus ingewoond en heb ik veel tijd doorgebracht met mijn nichtje.
En het verbaasd me soms hoeveel ze op me lijkt, hoeveel ze van mij over heeft genomen, iedereen zegt het.
We zijn enorm gek op elkaar, als ik wegga dan is ze verdrietig en huilt ze dat ik niet weg mag gaan en dat ik voor aaaaaaaaaltijd bij haar moet blijven

Vanaf dat moment toch twijfel..
Zeker als ik ook kijk naar de band die mijn moeder en ik hebben..
We zijn niet alleen moeder - dcohter, wij zijn beste vriendinnetjes.
We hebben met zijn 2en zoveel meegemaakt en onze band is hierdoor ongelofelijk sterk geworden.
Dan denk ik, wat is er nou mooier dan zo'n band met iemand hebben?

Ik heb nu ook bijna 2 jaar een vaste relatie, vriendlief is er al van overtuigd dat hij kinderen wilt.
Nu heeft hij een huismoeder, hij is ouder dan ik, maar hoeft in het huishouden e.d. helemaal niks te doen. Ik heb het er dus regelmatig met hem over of hij wel weet wat een verantwoordelijkheden een kind met zich meebrengt, hij zit echt op de roze wolk.
Hij denkt niet na over werken + een heel huishouden + gehuil midden in de nacht, poepluiers, kots e.d.

Ik heb in het begin van onze relatie altijd gezegd dat ik geen kinderen wilde,
daar had hij zich bij neergelegd.
Maar hoe beter het tussen ons ging, hoe vaker ik het had over 'als we dalijk nou een kindje hebben '

Dus op een gegeven moment wilde hij weten waar hij nou aan toe was.

Heb dit heel eerlijk met hem uitgesproken, dat ik op dit moment nog twijfel ( komop, ben 21 )
maar dat ik het wel zou zien gebeuren in de toekomst ( twijfel neigt nu iets meer naar ja )

Het zou me vreselijk lijken als je veel van elkaar houd, maar om die reden uit elkaar gaat, en er dan een aantal jaren later achter komt dat je TOCH wel heel graag een baby zou willen..
en daar ging dan de liefde van je leven :wave:

Niet dat als ik over een paar jaar echt overtuigd zou zijn dat ik geen kinderen wil, ik het voor hem zou doen terwijl het mij tegen staat. Dat zou ik ons beiden niet aan doen.
Maar uiteraard neem ik zijn wensen ook in overweging, in mijn ogen neem je alle beslissingen samen, niet alleen.

**Geplaatst**: 14-10-15 12:38

Geplaatst: 14-10-15 12:38

Niobe schreef:
Alleen het twijfelen over wel of geen kinderen kan ik niet helemaal begrijpen, om heel eerlijk te zijn. Als je twijfelt zou het antwoord nee moeten zijn, vind ik. Het is niet alsof je even kunt kijken hoe het bevalt (pun intended). Dat je er over nadenkt, ja natuurlijk. Maar als je al afwegingen moet gaan maken, omdat je ook nog graag grote reizen wilt maken, bijvoorbeeld, dan zou ik voorlopig nog even "nee" zeggen tegen kinderen.

Het punt is, of in ieder geval mijn punt, is dat je niet oneindig ''voorlopig nee'' kunt blijven zeggen. En wat als je op een gegeven moment, zeg op je 30e definitief nee hebt gezegd en je daar vanaf je 40e heel veel spijt van krijgt maar dat het dan niet meer kan? Dat is iets wat je de rest van je leven dan mee je mee moet dragen.

**Geplaatst**: 14-10-15 12:40

Geplaatst: 14-10-15 12:40

dorientjuh schreef:
Niobe schreef:
Alleen het twijfelen over wel of geen kinderen kan ik niet helemaal begrijpen, om heel eerlijk te zijn. Als je twijfelt zou het antwoord nee moeten zijn, vind ik. Het is niet alsof je even kunt kijken hoe het bevalt (pun intended). Dat je er over nadenkt, ja natuurlijk. Maar als je al afwegingen moet gaan maken, omdat je ook nog graag grote reizen wilt maken, bijvoorbeeld, dan zou ik voorlopig nog even "nee" zeggen tegen kinderen.

Het punt is, of in ieder geval mijn punt, is dat je niet oneindig ''voorlopig nee'' kunt blijven zeggen. En wat als je op een gegeven moment, zeg op je 30e definitief nee hebt gezegd en je daar vanaf je 40e heel veel spijt van krijgt maar dat het dan niet meer kan? Dat is iets wat je de rest van je leven dan mee je mee moet dragen.

als je ze maakt en je hebt er spijt van moet je er nog voor betalen ook op elk gebied.

**Geplaatst**: 14-10-15 12:41

Geplaatst: 14-10-15 12:41

Nah dan heb je pech lijkt mij? Dat zijn dingen die je meeneemt in je beslissing, maar of het nu een reden zou moeten zijn om wel aan kinderen te beginnen, want stel dat je spijt krijgt.. Je kan dan ook spijt krijgen dat je er wel aan begonnen was en dan heb je nog meer pech.. want terug stoppen dat wordt lastig zeg maar

Dan heb je ze de rest van je leven.

Nomineer dit bericht ×