Shadow0 schreef:@Summerly, Daar zou ik aan toe willen voegen dat de GGZ en andere zorg soms ook echt niet de juiste hulp biedt. Er zijn enkele situaties bij de IGZ gemeld waar de psychiater van een instelling of crisisdienst de situatie bv totaal verkeerd inschatte (en soms gebeurt dat want fouten maken is menselijk, maar het is ook voorgekomen uit een te lakse houding van de betreffende instelling), en ik ken helaas enkele situaties waarin mensen in accute nood toch zijn afgewezen door bv de huisarts of crisisdienst.
Het is niet altijd zo dat als je maar om hulp vraagt, je ook werkelijk de juiste hulp krijgt... en dat kost soms letterlijk levens. In dat geval is een oordeel dat die persoon de hulp niet wilde accepteren in elk geval niet gepast.
Zeker.
Op het moment probeer ik mijn DGT-trainster ervan te overtuigen dat de DGT en de nieuwe door haar voorgestelde behandeling niet gaan helpen, maar zolang zij haar eigen mening door blijft drammen en totaal niet luistert naar wat ik nou eigenlijk zeg, kan ik lang wachten op de juiste behandeling. Ik snap best dat dit sommigen dusdanig veel energie kost en dusdanig veel frustraties oplevert dat ze op den duur behandeling staken en weigeren opnieuw in behandeling te gaan - overleven kost immers al genoeg energie en mensen willen ook door met hun leven zonder continu onzekerheden omtrent behandelingen te moeten incalculeren. Om inderdaad nog maar te zwijgen over de verkeerde inschattingen die worden gemaakt.
Urbiezira schreef:Ik denk dat ik maar voor de agree to disagree ga. Een mens is veerkrachtig, en als je niet al systematisch ergens mee zit spring je niet zomaar voor de trein. Je hebt niet voor niets een lage grens, die komt ergens vandaan. Je wordt niet geboren met een lage grens, er gaan dingen mis waardoor je die lage grens krijgt.
Dat laatste geloof ik niet. Sommige mensen zijn nou eenmaal stabieler dan anderen, ongeacht hun levensomstandigheden of levensloop. Nature versus nurture vraagstuk.