Geplaatst: 18-03-15 13:12 Emita schreef:Vreemdgaan is een keuze, verliefd worden niet... wat je ermee doet is aan jezelf. Ik weet van mijzelf dat ik heel trouw ben. Maar ik vind vreemdgaan niet altijd onvergeeflijk. Stel ik ben 10 jaar samen met een man, en hij heeft na die 10 jaar behoefte aan een andere vrouw, afhankelijk van de manier waarop het gaat (is het een relatie? is het eenmalig? is het lust? zijn er gevoelens in het spel? is het een affaire?). Tuurlijk zou ik er stuk van zijn maar het betekent voor mij niet altijd meteen einde relatie. Maar ik denk dat je er pas over kunt oordelen als je zelf in zo'n situatie terecht komt.
Nog even een aanvulling op mijzelf: mijn hart zou meer gebroken zijn als ik weet dat mijn partner gevoelens heeft voor een ander, dan als hij een snelle wip heeft gehad. Dit laatste zou ik ook liever gewoon nooit te weten willen komen. Daar zou ik meer mee kunnen leven dan als hij verliefd wordt op een ander. Daarnaast, ik heb in een relatie gezeten waar mijn (inmiddels ex-)vriend vreemd ging, dus ik weet hoe het voelt. Het is niet leuk, en natuurlijk zou ik boos zijn als hij -ook al vergeef ik hem- een eenmalige wip zou hebben. Ook heb ik veel gezien bij andere stellen dat vreemdgaan voorkomt. Inmiddels zou ik het naïef en onrealistisch van mijzelf vinden als ik zou denken dat mijn partner nooit vreemd zou gaan. Ik ben niet jaloers aangelegd, ik vind het prima als mijn eventuele vent uit eten gaat of op stap gaat met vriendinnen (ik heb inmiddels zelf ook veel mannelijke vrienden en zou het niet chill vinden als hij daar een probleem van zou maken), ik claim mijzelf niet aan hem vast, ik word niet boos als hij niet reageert op berichtjes of als ik zie dat hij iets gelezen heeft (man, wat kunnen wijven daarin irritant zijn zeg), ik ben niet klef in het openbaar, ik vind het prima als hij met vrienden op stap of op vakantie gaat, ik zeur niet over dat hij te weinig aandacht geeft, ik loop hem niet te controleren etc. (al deze voorbeelden kunnen aanleiding zijn voor een man om een n**kertje buiten de deur te gaan zoeken) en ik vind persoonlijk dat de desbetreffende man wel van geluk mag spreken als ik met hem uit wil (
geen arrogantie ofzo) dus waarom zou ik bang zijn dat hij met een ander gaat? Hij heeft mij toch? Bang ben ik er niet voor. Ik verander pas in een psycho als ik echt door heb dat hij gevoelens heeft voor een ander, dat is voor mij vele malen kwetsender. Maar zoals ik al zei, stel het gebeurt, het is niet altijd niet-te-vergeven en het hoeft ook niet direct einde relatie te betekenen. Maar of vreemdgaan je overkomt?? Absoluut niet, je bent er altijd zelf bij en het is ALTIJD een bewuste keuze. Naar mijn mening. EDIT: oh ja, en zelf vreemd gaan? Nooit.. Je wordt met een reden verliefd op iemand en als ik eenmaal in een relatie zit dan ga ik ook voor de volle 100% voor hem. Die keuze maak je aan het begin van een relatie en het is het niet waard om dat aan de kant te zetten voor een ander. 
geen vreemdgaan 
Je tong beland niet per ongeluk in iemand anders mond en die edele delen komen al helemaal niet "per ongeluk" in elkaar.