Geplaatst: 26-09-14 11:01 Ik heb het wel gruwelijk planmatig aangepakt. De voorbereiding begon al drie weken voor aanvang. Naar de huisarts voor ondersteunende medicatie, stopdatum geprikt op een dag dat de vuilnisman kwam, boek gelezen over stoppen. De weken na de stopdatum geen afspraken gepland met rokende vrienden en geen feestjes (mijn zwakke momenten).
De avond voor de stopdatum nog een laatste sigaret gerookt en toen alles opgeruimd wat met roken te maken had. En dat ging ver hoor! Aanstekers de deur uit, asbakken weg, alles nazoeken op vergeten pakjes sigaretten... Zelfs de asbak van de auto geleegd, om te voorkomen dat ik daar op een zwak moment naar halfopgerrookte peuken zou gaan zoeken.
's morgens opgestaan (mijn eerste rookvrije dag), Vuilnisbak aan de straat gezet en met nicotinepleister op naar mijn werk vertrokken. Na een dag of twee kwam de klap. Ik werd me toch depressief en labiel! Of het van de medicijnen kwam of van de ontwenningsverschijnselen.....geen idee. Maar ik was onredelijk, jankerig, snel aangebrand en niet te genieten. Goddank geen peuken in huis en geen rokers om me heen. Had in mijn boek gelezen dat dat lichamelijke ontwenningsverschijnselen waren en dat het met drie weken over moest zijn. En inderdaad, in de loop van de drie weken klaarde mijn humeur weer langzaam op. Daarna heb ik ook geen moeilijke momenten meer gehad.
Ik ben wel daarna zeker nog een jaar lang gelegenheden waar werd gerookt min of meer uit de weg gegaan. En zeker als er ook alcohol bij kwam kijken (voor mij een zwak moment). Met één vriendin kon ik eerder van die avondjes hebben waar we samen kletsend een fles wijn leegdronken en heel veel rookten. Die vriendschap is er echt minder hecht door geworden. Bij mij thuis moest ze buiten roken en naar haar huis ging ik niet meer omdat ik bang was dat ik de fout in zou gaan en later omdat ik niet de hele avond in de rook wilde zitten. Dat vond ik wel heel jammer. De gezellige momenten in de rookruimte op het werk waren er ook niet meer. Dus er zijn ook echt wel dingen die je kunt gaan missen..
Maar het is het me wel waard. Financieel ook trouwens. Heb net uitgerekend dat het stoppen me zo'n 17.000 euro heeft opgeleverd de afgelopen 10 jaar.
Maar het fijnste vind ik dat ik er niet meer aan vast zit. Niet meer als ik ergens heen ga "wanneer kan ik roken? Heb ik nog sigaretten?" Niet meer die vieze hoest, gele tanden, stinkende kleren, gele muren en plafond en die grauwe huid als ik in de spiegel kijk. En nee, ik heb nooit meer trek in een sigaret tegenwoordig. Als ik me om welke reden dan ook even rot voel, heb ik soms wel even zin in dat gevoel van een sigaretje roken. Maar dat waait na een seconde weer weg. Ik zou het ook echt vies vinden, een sigaret opsteken nu. Ik zou iedereen willen aanraden: stop niet lukraak, maar maak echt een goed plan voor jezelf. Daar maak je het makkelijker mee. Uit onderzoek blijkt ook dat wie een plan maakt en hulpmiddelen / hulptroepen inzet veel meer kans heeft op succes. (http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/ver ... eiten.html). En waarom zou je het jezelf niet zo makkelijk mogelijk maken en je kansen vergroten? Stoppen is niet alleen wilskracht (ik ben zelf totaal geen wilskrachtig persoon namelijk
). Het is vooral een kwestie van een slimme aanpak. Succes allemaal!
...
)
Zul je vast goed doen! 
