Kwanyin schreef:Tja, en wat als je partner even gek is van kinderen als jij en je wilt er minstens 2, misschien 3? Maar hé, jij hebt een job met een toploon en hij ook, maar je werkt beide 40+ in de week. Kinderen nemen, maar dan nauwelijks zien opgroeien omdat ze telkens in de opvang zitten? Dus 1 van de 2, en enorm vaak is dat de moeder, neemt de beslissing om die topjob op te geven. Gaat misschien zelfs maar parttime werken. Of als het echt zwaar word icm de job van de partner misschien wel beslist enkele jaren thuis te blijven. Niet omdat zij dat alleen beslist, maar omdat híj meebeslist, want hij vind het ook veel fijner en aangenamer als de moeder van zijn kinderen er deftig voor kan zorgen.
En dan na een jaar of 5 gaan ze uit elkaar. Man heeft nog altijd de topjob en gaat fluitend verder. Waarschijnlijk ook nog eens het meeste geïnvesteerd dus recht op de grootste hoop. En vrouw? Die zit daar, geen topbjob meer, kan gaan beginnen solliciteren met een prachtig gat in haar cv, werkgevers vinden het altijd leuk als ze thuisblijfmoeders tegenkomen. Had ze de beslissing vroeger niet gemaakt en geen kinderen gekregen, was haar bankrekening en vermogen nu wel een heel pak groter.
Dus ja, zo lang er weinig veranderd en we beide kunnen werken voor onze centen hoef ik geen steun. Maar als de dag ooit komt dat we kinderen hebben, en we beslissen sàmen dat ik degene ben die mijn carrière on hold zet of zelfs tijdelijk stop omdat het beter uitkomt voor ons gezin, dan vind ik het niet gek dat ik daar achteraf niet nog eens driedubbel voor gestraft moet worden. Andersom hetzelfde, als het mijn vriend zou zijn die zijn carrière niet kan uitbouwen omdat hij voor de kinderen gaat zorgen, vind ik het ook niet meer dan normaal om hem achteraf niet zomaar te laten vallen als een koude baksteen.
Dat dus. Je neemt samen die beslissing. Het is dan gek wanneer alleen degene die thuis is gebleven voor de kinderen daar later de consequenties van moet dragen.
Wij hebben drie kinderen en ik ben zwanger van de vierde. Ik ben gestopt met werken en had toen een juridische topbaan. Op het moment dat ik stopte met werken verdienden wij evenveel. Mijn partner heeft een eigen bedrijf dat hij enorm heeft kunnen uitbouwen, mede doordat hij nooit hoeft te kijken naar wanneer hij werkt want er is altijd iemand thuis voor de kinderen dus hij kan op de meest onmogelijke uren werken. Hij heeft de afgelopen jaren dus een flinke vermogens- en inkomensgroei gehad en ik alleen maar een lang gat in mijn cv. En dat vanwege de keuze die wij samen hebben gemaakt. Het is toch vreemd dat ik alleen de consequenties van die keuze zou moeten dragen wanneer wij uit elkaar gaan. Ik blijf nu immers thuis om voor onze kinderen te zorgen. Als wij geen kinderen gehad zouden hebben had ik gewoon gewerkt en carrière kunnen maken.
Geplaatst: 24-08-16 15:49 
ik zou dus altijd voor huwelijkse voorwaarden gaan. 
