Is ook niet zo vreemd, je kunt niet nú een ander huis krijgen tenzij je flink wat te makken hebt, en dat is niet het geval hier.
Anyway: even my two cents:
bel de woningstichting. Vertel dat je vriend lichamelijk en geestelijk gewelddadig is, dat jij je ernstig bedreigd voelt en daar nú weg moet.
Bel de politie met hetzelfde verhaal: 0800 8844
Bel het Meldpunt Huiselijk Geweld: 0900 – 1262626
Citaat:
Er is sprake van huiselijk geweld wanneer er bijvoorbeeld in een gezin sprake is van veel ruzie, als er wordt gescholden en er klappen vallen. Ook komt het voor dat er psychische druk wordt uitgeoefend, mensen elkaar bedreigen, iemand wordt gestalkt. Of dat een partner dingen verbiedt, zoals bijvoorbeeld omgang met vrienden. Ook kan er sprake zijn van financiële afpersing of seksueel misbruik.
In al deze gevallen (en volgens mij komen zowat al deze dingen voor) kun je dus gewoon aangifte doen van huiselijk geweld, je hoeft niet te wachten tot je doodgeslagen wordt of zo. Wat iedereen ook zegt. Als de dreiging direct is bel je 112.
Dan bel je contactpersoon bij de GKB, en zeg dat je van plan bent op heel korte termijn bij hem weg te gaan, en eventueel met je hond naar een blijf-van-mijn-lijfhuis te gaan. Vraag wat er met betrekking tot de schuldsanering geregeld kan worden, daar zijn vast regelingen voor. Het maakt denk ik wel uit of je met een minnelijke schuldsanering te maken hebt of dat de sanering door de rechter is opgelegd.
Is wat ik zou doen.
En guess what, ik heb in huis gewoond bij iemand die psychische druk uitoefende, mij alle omgang met vrienden of familie verbood, en zij probeerde mij ook nog zover te krijgen dat ik fysiek dingen voor haar deed. Toen heb ik een weekendtas ingepakt en ben vertrokken. Denk niet dat ik niet bang was voor de gevolgen! Dat was ik wel, ik was doodsbang. Maar ik wist ook, dat ik me niet wilde laten kapotmaken, zij had mijn zelfzekerheid echt beschadigd, zij heeft mij gemanipuleerd tot het doen van dingen voor haar, ik heb nooit geweten dat er iemand ter wereld mij zover zou kunnen krijgen. Maar toen het verder ging dan dat, besloot ik dat het genoeg was, nu écht, en ik ben gegaan.
Ik had geen cent, en het is echt heel moeilijk geweest daarna, maar ik heb nooit spijt gehad, ik was trots op mezelf, op wat ik gedaan had, en van toen af heb ik besloten dat ik nooit meer iemand toe zou laten mij zo te behandelen.
Dat is ook nooit meer gebeurd. Mijn lief nu draagt mij op handen, hij is een schat en ik ben dol op hem, en ik heb alle vrijheid die ik wil. En die geef ik nooit meer af, voor niemand.