Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-12-12 14:38

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst door de TopicStarter : 23-12-12 14:38

Ik zou nooit zelfmoord kunnen plegen.

En jullie hebben gelijk, ik doe exact hetzelfde als mijn moeder. Ik kan alleen echt geen instanties gaan inschakelen, want mijn vader, moeder en X zijn tevreden met de situatie. Ze zullen samenspannen omdat ze geen hulp willen of het mij nooit vergeven. Ik hoop dat de psycholoog me verder kan helpen, maar dat zal nog weken duren.

Mijn moeder zei gisteren trouwens ook dat ze mij best een tweede kans wilde geven, net zoals ze mijn vader er een (kuch, honderden) heeft gegeven. Ik zal haar wel vragen hoe ik moet veranderen en me gedragen zoals zij dat wil, in elk geval tot na kerst. Daarna logeer ik een aantal dagen bij verschillende vriendinnen.

**Geplaatst**: 23-12-12 15:09

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 23-12-12 15:09

Maar JIJ bent toch niet tevreden? JIJ hebt toch hulp nodig?

Bovendien: stel dat een vrouw jarenlang wordt geslagen door haar man. Ze is zo ontzettend bang voor hem dat ze geen hulp durft te vragen en maar doet of het normaal is uit angst. Heeft die vrouw dan hulp nodig of niet? Ja toch?

Misschien zijn jouw moeder en X ook wel bang, of willen ze niet toegeven hoe erg het is uit schaamte. En misschien vinden zij het echt prima. Maar dan nog is het voor jou een vreselijke situatie en moet jij doen wat je nodig hebt. Dus jij kunt prima een instantie voor jezelf inschakelen die jou bijvoorbeeld kan helpen met het vinden van een veilige woonplek.

**Geplaatst**: 23-12-12 15:25

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 23-12-12 15:25

Kun/wil je aangeven in welke regio je zit? Misschien zijn er wel bokkers in je omgeving die je kunnen helpen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-12-12 15:47

Geplaatst door de TopicStarter : 23-12-12 15:47

Ik heb net met mijn moeder gepraat en ze is niet bang. Althans, niet op dit moment.

Ze zei dat ik zelf maar eens moest gaan nadenken over hoe ik moest veranderen, omdat zij het niet wist.
Iets later zei ze wel dat ik alleen maar aan mezelf dacht en maar eens moest leren om ook aan anderen te denken, en dat ze begreep dat dat moeilijk voor me was. Dat is een goed aandachtspunt en daar ga ik rekening mee proberen te houden, ik denk inderdaad veel te veel aan mezelf.

Het valt me op dat ze de gebeurtenissen heeft veranderd. Ik heb haar bijvoorbeeld opeens uitgescholden, maar als ik vraag wat ik dan heb gezegd, weet ze het niet meer en zegt ze alleen dat mijn gedrag niet normaal is.
Schelden doe ik niet vaak, en zeker nooit tegen mijn ouders, want dat is me wel afgeleerd.

Nou ja, ik ga in elk geval proberen de situatie de komende dagen leefbaar te houden en te zorgen dat mijn ouders en X kunnen genieten voor kerst, ik leg voor alle drie wat leuke cadeautjes onder de boom, en daarna kom ik even op adem. Ik ga misschien met de vriendin die er een beetje vanaf weet verder kijken voor hulp. Ik zet mijn regio liever niet openbaar omdat er Bokkers zijn die ik persoonlijk ken en ik niet wil dat zij weten dat het om mij gaat. Ik vind het heel lief dat jullie me hulp aanbieden en in de meeste profielen kan ik een woonplaats of provincie zien, en als ik geen andere manier zie om hulp te krijgen, zal ik het jullie laten weten via pb. Heel erg bedankt.

**Geplaatst**: 23-12-12 16:01

Geplaatst: 23-12-12 16:01

TS,
Om mijn reactie even te beginnen: Ik zelf ben 7 jaar mishandelt. Heb de gruwelijkste dingen meegemaakt.
Maar nooit iets ondernomen. Tot laatst.
Geloof me, dat is zoo ontzettend bedrijvend.
Ik ben naar het politiebureau gegaan met de steun van mijn vriendin. Deze hebben mij met veel tegenzin weer laten gaan. Mits ik contact op zou nemen met de crisisdienst.

Misschien is dat ook iets voor jou. Jij loopt NU gevaar. Dus je kunt NU direct weggehaald worden als je belt. (Het is wel slim om eerst naar de politie te gaan zodat het verhaal al vast ligt en de crisisdienst deze kan ophalen en dan nemen ze het ook serieuzer.)
De crisisdienst houd in dat je per direct wordt opgehaald. (Dus inpakken is slim!)
Dan ga je naar een opvang waar je max 4 weken mag blijven. Er word alles aan gedaan om jou naar school te laten gaan hoor. Daar hoef je je geen zorgen om te maken.
Maar hierdoor kun je iedereen wakker laten schrikken dat het niet goed gaat met jou en in het gezin. Oosterpoort is in dit geval de instantie die voor jou verantwoordelijk is. Deze gaan samen met jeugdzorg en jou ouders de beste oplossing zoeken.

Helaas moet ik je wel zeggen dat de kans groot is dat je weer naar huis gaat. Net zoals ik.
Maar dit hoeft niet. Ook heeft zo'n actie een groot impact op het gezin waardoor er veel kan gebeuren in positieve zin.
Geloof me, dit is de overweging waard.
Hierna kun je het heel veel makkelijker afsluiten.

En ik weet dat het niet makkelijk is om over te praten. Het kost veel moeite. Maar soms is het beter. Nee sterker nog, het beste.

Je hoeft ook niet aan je familie te denken. Die willen het beste voor je en even weg thuis, even een pauze is dus blijkbaar het beste. Dan moet dat.
Denk aan jezelf.
Er is niemand die meer met jou opgescheept zit dan jijzelf. Dus zorg goed voor jezelf, je lichaam en je geest.
Ga weg thuis!

**Geplaatst**: 23-12-12 16:20

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 23-12-12 16:20

Misschien even ter verduidelijking: het is dus niet zo dat zodra TS hulp inschakelt ze gedwongen uit huis wordt gehaald, dat blijft eigen keuze!

**Geplaatst**: 23-12-12 19:03

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 23-12-12 19:03

Lieverd je denkt niet te veel aan jezelf.
Je denkt juist zo veel aan de anderen dat je niets durft te doen.
Laat je moeder je geen dingen aanpraten dat je teveel aan jezelf denkt.
Zij cijfert zichzelf weg, banketstaaf gezegd...haar probleem.
Je bent niet egoistisch en als je naar een instantie gaat betekend het niet dat je het gezin vernield.
Je gezin is al "stuk", maar dat wil niemand inzien.

Denk juist wel aan jezelf, heeft je moeder daar een probleem mee, pech voor haar.
Jij kiest voor jezelf, jij bent de baas over je eigen leven!
Dat is niet egoistisch, dat is knap en moedig!

*knuffel*

Verder ben k het eens met bovenstaande

**Geplaatst**: 23-12-12 20:46

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 23-12-12 20:46

En ik ga helemaal mee met het antwoord vaan Eefjah!
Dat heb je mooi uitgelegt!

**Geplaatst**: 23-12-12 20:58

Geplaatst: 23-12-12 20:58

meid toch, zo gaat het echt niet meer hoor :(:)

jou moeder manipuleert je alle kanten op

ze heeft niet gelijk maar heeft haar hoofd al zolang in het zand gestoken dat ze niet meer durft het er bovenuit te halen, bang voor de bak vuilnis wat boven water komt

neem ajb je rust, ga uit huis, echt daar heb je recht op
je bent hier op aarde met een rede en misschien is dat wel je moeder en broer uit deze situatie halen
in ieder geval komt de reden nog dus je hoort hier gewoon te zijn

zoals je in mijn profiel kan zien ben ik al wat ouder en moeder van 3 tieners
wil je er graag even tussenuit, mag je hier best even een pauze komen houden
gewoon in je vakantie of in een weekend zodat je geen school mist
ben je er even helemaal tussenuit en kun je op adem komen

**Geplaatst**: 28-12-12 19:49

Geplaatst: 28-12-12 19:49

Moelijk om een beslissing te nemen als je gemanipuleerd word op deze manier door je moeder, terwijl ze diep in haar hart weet
hoe het echt gaat, niet goed dus. Maar denk aan jezelf en niet teveel aan de anderen in het gezin, hoe moeilijk ook.

Hopelijk heb je een beetje gezellige dagen gehad bij je vriendin, blijf erachter aan zitten om een uitweg te vinden, een goede
dan wel he.....
Succes gewenst en ik hoop dat je snel een psycholoog kan spreken en dat er wat gaat veranderen in positieve zin.

**Geplaatst**: 04-01-13 18:24

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 04-01-13 18:24

Hoe gaat het nu met je ts?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-01-13 19:22

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst door de TopicStarter : 04-01-13 19:22

Ik heb het vrij druk gehad, ik heb ook nieuwe pb's, zie ik. Vanavond zal ik zo veel mogelijk beantwoorden. Ik vind al het aanbod hier echt heel erg lief, als ik er tussenuit moet, zal ik aan iedereen die wat heeft aangeboden denken...

Mijn moeder is verschrikkelijk vervelend, zo erg dat mijn vader het net aan tafel en gisteren ook al voor mij heeft opgenomen. Tegenwoordig ben ik niet alleen een grote oorzaak van mijn moeders problemen, nee, ik ben ook een profiteur en lui. Ook verwijt ze me dat het cadeau dat ik haar voor haar verjaardag had gegeven (echt een superleuk doe-cadeau zeg maar, een middagje uit voor haar en een vriendin) niet goed genoeg was, dat ik maar op de fiets had moeten stappen en moeite had moeten doen (had het online geregeld). Net merkte mijn vader op dat ze zich nogal aanvallend gedroeg en toen zei ze letterlijk dat ze dat van de psycholoog heeft geleerd.
Ik vraag me af wat er wordt besproken bij die psycholoog, want haar woede focust zich volledig op mij en totaal niet op mijn vader of op X. Ik heb mijn moeder ook al meerdere keren gevraagd hoe ik dan moet veranderen, hoe ik wel een goede dochter kan zijn, maar ze zegt telkens dat ik naar mezelf moet kijken of dat ze het niet weet. Ik doe echt heel erg mijn best en met nieuwjaar, toen ik naar huis belde om iedereen een gelukkig nieuwjaar te wensen, zei ze dat ze me miste. Nog geen twaalf uur later viel ze alweer tegen me uit. Ze wil alleen maar schreeuwen en snauwen, er is geen speld tussen te krijgen en ze roept dan dat ik gemeen doe, terwijl ik mijn mond in die tirade nog niet eens open heb kunnen doen. Echt verschrikkelijk.

Mijn vader is alweer een stuk gespannener, dat zal binnenkort ook wel weer mis gaan. X heb ik nauwelijks gezien, die is aan het gamen of bij mijn moeder aan het slijmen.

Ik heb besloten om voorlopig thuis te blijven en een strategie bedacht om mijn examen te gaan halen. Ik moet het nog even met mijn mentor overleggen, maar ik verwacht daar geen problemen mee. Een lerares die ik vorig jaar had staat achter me, zij kwam met een gedeelte van het idee.
Als ik nu wegga, krijg ik ook op school lastige vragen en ik heb geen zin om die te beantwoorden. Eerlijk zijn tegen mensen die ik ken lukt me niet, daarvoor heb ik te veel over mijn leven gelogen. Ik leef al mijn hele leven in dit huis en die paar maandjes lukken ook nog wel.
Ik zou deze zomer eigenlijk op vakantie gaan met vriendinnen, maar ik heb besloten in plaats daarvan te gaan werken. Ik ga mijn ouders nooit om geld vragen en zodra ik mijn studie heb afgerond en mezelf financieel gezien voor de volle honderd procent kan redden, verbreek ik het contact (en emigreer ik heel misschien naar het buitenland, met dat idee speel ik al langer). Zo maak ik de stap niet in één keer, zal er niet over me geroddeld worden door de familie en weet ik zeker dat ik nooit met hangende pootjes terug hoef te komen.

**Geplaatst**: 04-01-13 21:00

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 04-01-13 21:00

Ik heb alleen je eigen berichten gelezen en voel erg met je mee, ontzettend vervelend dat je je zo klemgezet voelt....maar je hebt eigenlijk geen keus, je moet het volhouden zodat het beter kan gaan worden :(:)

Er zullen vast veel betere oplossingen te bedenken zijn, maar gewoon even heel praktisch...zou ik er in jouw geval voor kiezen om nog even door te bijten.

Het is erg vervelend maar heel misschien juist wel goed voor jou, dat je moeder nu zo vervelend doet want dat helpt jou wel om je echt van "thuis" los te maken. Het is in deze situatie eigenlijk enorm fijn dat je moeder zo'n afstand schept want dan wordt je door (je gevoel voor) haar niet tegengehouden en dat is voor nu heel erg nuttig

Richt je de komende tijd "gewoon" op het afronden van je studie, en gedraag je netjes in huis.
Laat het gewoon langs je heen glijden allemaal, laat jezelf niet meeslepen, blijf koel (genoeg afstand houden om jezelf te beschermen en je er niet weer in te laten trekken) maar vriendelijk, speel het spelletje gewoon mee zodat niemand wat tegen jou te zeuren heeft.

Doe je best om jezelf apart te zien van de andere 3 die wel gelukkig (denken te) zijn, zij zullen op hun eigen tijd en initiatief wel tot inkeer komen (of niet...) maar concentreer jij je nu even lekker op jezelf en creeer je eigen omgeving met zo min mogelijk stress.

Als jij maar in een positie komt waarin je op jezelf kunt gaan wonen en verder kunt met je leven (liefst zonder allerlei problemen en bij voorbaat al schulden) dan is iedereen daar bij gebaat.

Je kunt dan zonder echte ruzie uit huis gaan, en je eigen leven opbouwen en even (nog meer) helemaal los komen van iedereen.

Dan heb je zelf de keuze of je dat zo wilt houden, en als je toch graag weer een beter band wilt met je moeder / broertje, dan kan dat vanuit die positie ook beter omdat je dan niet meer zo op elkaars lip zit.

En wie weet geef je wel het goede voorbeeld aan je moeder :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-01-13 23:16

Geplaatst door de TopicStarter : 04-01-13 23:16

Dankjewel voor je reactie, je hebt helemaal gelijk.

Ik ben in shock. Ik heb een paar goede vriendinnen op whatsapp over de meest recente ruzie met mijn moeder verteld en opeens gooide ik het hele verhaal (min de schokkendere dingen zoals zelfmoord en automutilatie) eruit. Het voelt zo raar, ze zijn hier wel eens geweest, en ze hadden het nooit verwacht. Ze reageren wel heel lief.

~~Even hopen dat ze niet op Bokt zitten~~

**Geplaatst**: 05-01-13 02:56

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 05-01-13 02:56

Fijn weer wat van je te horen meid!

Kan je niet een keer mee naar die psycholoog van je moeder?
Ben wel benieuwd wat daar dan uit komt...(moet trouwens gewoon mogelijk zijn, een keertje meegaan...maar of je moeder dat een goed idee vind?... $:\$

Ik hoop dat de planning met school lukt voor je en fijn dat er een docente meewerkt

Moet vast goed komen!

Ook heel fijn dat je toch (onverwachts en onbedoeld), een deel aan wat vriendinnen hebt verteld en dat ze lief reageerden

Lucht het ook een beetje op nu ze er iets van weten en nu ze zo hebben gereageerd?

Over contact verbreken etc over een paar jaar, moet je nog niet al te veel aan denken (net als emigreren).
Wie weet hoe het dan allemaal is, en emigreren is ook niet makkelijk en een pretje

In Nederland kan je ook zonder contact leven

Ik hoop dat 2013 een goed jaar voor je wordt en dat je meer gaat durven en doen!
-Zo te horen ben je al op de goede weg

-

Dikke knuffel lieverd!
:(:)

**Geplaatst**: 05-01-13 03:23

Geplaatst: 05-01-13 03:23

Wat een verhaal zeg. Ik heb niet veel van de daarop volgende reacties gelezen, alleen even de laatste paar posten wat bijgelezen.

Als eerste wil ik graag zeggen hoe knap ik het van je vindt dat je deze situatie aankaart, ook al is het maar op een forum zoals dit. Het is een eerste stap in erkennen dat je het verbeterd wil zien, dat je wensen echt zijn en je ze erkent. Ik ben geen psycholoog, maar kom zelf uit een behoorlijk zware periode. Die periode heeft mij oa. met 2 verschillende maatschappelijk werkers en 1 psycholoog laten kennismaken. Hiervan heb ik geleerd dat als de persoon waarmee je praat niet de juiste aanpak voor je heeft, je niet moet twijfelen om naar een andere te stappen. Dat is namelijk erkennen dat wat zij je bieden niet genoeg/ niet de juiste manier is.
Ook las ik ergens in het begin dat je liever niet via de huisarts naar een psycholoog zou vragen omdat je dan het gevoel hebt dat je een zwakte toont, dat je je vader laat ''winnen''. Het feit juist dat je hulp wilt is hetgene waardoor jij wint. Van je zwakte wordt je sterker, leer je meer, krijg je andere inzichten. Fijn is het haast nooit, maar op het moment dat je je zwakte te boven bent, zal je zien dat je met andere ogen naar de situatie kan kijken.

Als ik kijk naar het gedrag van je moeder, denk ik dat de psycholoog haar wel probeert te helpen, maar hoe de boodschap soms wordt opgepakt door degene die behandeld wordt, is natuurlijk ook een deel van het plaatje. Je moeder wordt waarschijnlijk geconfronteerd met haar keuzes (waarom belt ze de politie niet, waarom gaat ze niet weg met haar kinderen uit die onveilige omgeving, etc etc) door de psycholoog en kan dit nog moeilijk accepteren. Daarbij zal het dichtsbijzijnde doel (vaak degene met wie je de beste relatie hebt) worden geraakt. Juist omdat ze nog niet weet hoe ze het naar je vader kan verwoorden of hoe ze het bij zichzelf moet verwerken.

Wat je moeder ook gaat zeggen, ga nooit aan jezelf twijfelen! Je geboorterecht is gelukkig zijn en soms moet je daar voor staan. Hou je hoofd op, ik duim voor je!

**Geplaatst**: 05-01-13 11:01

Geplaatst: 05-01-13 11:01

Ik heb eigenlijk het gevoel dat het misschien maar beter is om bij de psycholoog van moeder weg te blijven...het klinkt namelijk toch een beetje alsof tussen die 2 een sfeer aangewakkerd wordt waarbij TS als de storende factor in het gezin neergezet wordt.

Je weet ook niet precies wat moeder daar vertelt en hoe de psycholoog dat oppakt.

Best kans dat het "gewoon" zo is dat iedereen om TS haar vader weet dat hij een vervelend mannetje kan zijn, en iedereen zich aanpast om hem rustig te houden, en dat ook normaal is gaan vinden.

Dat verklaart ook waarom opa en oma TS de schuldige vonden omdat die hem uitlokte (met het gooi-incident) en waarom moeder nu het gevoel heeft dat het allemaal TS haar schuld is, want die is de enige die zit "te zeuren" over de situatie, en nors zit te doen terwijl vader min of meer zijn best doet.

Die mensen zitten er gewoon zo diep in dat ze niet meer zien hoe het werkelijk is, en maar willen geloven dat alles goed is als ze hem maar niet kwaad maken. En dan worden ze dus boos op degene die het spelletje niet mee speelt, want die is de dwarsligger, die zou beter moeten weten, en dat is degene die het verpest in hun beleving.

Daar kun je dus helemaal niks mee.... de terechte gevoelens van TS worden dan niet erkend, zij wordt als schuldige aangewezen terwijl zij het slachtoffer is. Dat is zeer onrechtvaardig maar is (ben ik bang) echt iets dat niet zomaar zal veranderen gezien de rest van de familie zich wel wil schikken naar vader.

De minst vervelende aanpak van zo'n situatie is i.m.o. dan ook accepteren dat iedereen zo is, accepteren dat dit niet gaat veranderen, gewoon je ding doen en min of meer het spel mee spelen met je blik gericht op de toekomst en zelf een eigen leven opbouwen waardoor je er niet meer middenin zit en je wel lekker in je vel kunt voelen.

Of je dan als je eenmaal uit huis bent, gewoon contact houdt vanuit de acceptatie dat niemand perfect is en ze nu eenmaal zo zijn (met hun goede en slechte kanten) of dat je er niks meer mee te maken wilt hebben, dat kun je dan zelf bepalen

**Geplaatst**: 05-01-13 16:23

Geplaatst: 05-01-13 16:23

Ik sluit me aan bij luffb en pmarena
Je bent op een leeftijd gekomen waarbij je er naar toe werkt om zelfstandig te worden en het huis uit te gaan. (dat er thuis geen respect voor elkaar is, versneld dit proces natuurlijk.) Ik denk dat dit heel confronterend is voor je moeder. Jij verlaat het zinkend schip en zij blijft in de uitzichtloze situatie zitten.
Je moeder gaat uit een soort machteloosheid zich afzetten tegen jou.
Je moeder moet haar eigen strijd leveren om uit de situatie te komen en jij ook. Uiteindelijk komen jullie hier beide sterker uit denk ik hoor, want de veranderingen zetten je moeder ook aan het denken, maar jij bent al verder in dit proces (knap van je).
Je lijkt me een prachtig lief en intelligent mens.
Heel goed dat je zo doordacht je pad uitzet.
Automutilatie heb ik echt even moeten googelen. Het doet me pijn te lezen dat je dit jezelf aandoet. Ik hoop dat je zoveel kracht en zelfrespect hebt en krijgt dat je een andere uitlaatklep kunt vinden om je frustratie af te reageren. Ik hoop dat je voor de rest van je leven zoveel van jezelf kunt houden dat je dit jezelf nooit meer aandoet. Zet hem op TS. Als je zo doorgaat komen na het afronden van deze periode op korte termijn, vast in de toekomst hele mooie dingen op je pad.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-01-13 03:45

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst door de TopicStarter : 07-01-13 03:45

pmarena, ik denk dat jouw analyse van de situatie de spijker op zijn kop slaat. Zo had ik het zelf nog helemaal niet bekeken. Jouw post ga ik nog vaak teruglezen als ik het gevoel krijg dat ik de schuldige ben, het was alsof er een knopje omging in mijn hoofd toen ik hem las.

YamaSaki, meegaan naar de psycholoog zal er niet inzitten. Als mijn moeder dat niet goed vindt, gebeurt het niet, en ik denk niet dat de kans groot is dat ze het goed zal vinden.

Nee, het lucht eigenlijk totaal niet op. Eentje reageerde er heel fijn op (is ook een van mijn beste vriendinnen) en toen ik haar een dag later zag, nam ze me even apart. Ze heeft wat hulp aangeboden met praktische zaken. Verder behandelt zij me nog gewoon normaal en ze zal het ook nooit doorvertellen. De andere drie vonden het heel heftig. Eentje heeft er zelfs op de social media toespelingen naar gemaakt, omdat ze me eigenlijk niet kan helpen terwijl ze dat graag zou willen, en daar voel ik me best schuldig over.
Eigenlijk ben ik vooral doodsbang dat het wordt doorverteld. Een van de vier zit op dit moment bij mij op school en dat voelt niet lekker. Daar heb ik toch al jaren 'gelogen' en als docenten dit te weten komen, worden mijn ouders gebeld, ook als ik dat niet zou willen. Ergens voel ik me ook een verrader.

Aan jou en iedereen die dit leest ook een heel fijn 2013 vol mooie dingen toegewenst.

LuffB, ze heeft altijd de beste relatie met X gehad en die draagt ze nog steeds op handen. Hij lijdt totaal niet onder haar houding. Vandaag waren we op bezoek bij familie en ik zat naast mijn moeder op de bank (zij tegen de leuning, ik in het midden, naast mij was nog plek). X zat op een stoel die naast de bank stond. Ze vroeg gewoon vrolijk aan X of hij naast haar kwam zitten, waardoor ik kon opschuiven, dus ik denk niet dat ze iets tegen hem heeft. Hij krijgt ook nooit verwijten. Ik denk dat ze mij kiest omdat ik inderdaad de enige ben die geen vrede heeft met de situatie.
Je eerste alinea brengt me tot nieuwe inzichten. Wat fijn dat je zelf uit je zware periode bent gekomen!

vosjevos, automutilatie is niet zozeer iets wat ik doe uit frustratie... het is meer iets wat ik doe omdat ik ergens vind dat ik pijn verdien en omdat het een opluchting is je te kunnen focussen op lichamelijke pijn in plaats van geestelijke. Ik word er zelf ook heel helder van, als mijn gedachten rondtollen in mijn hoofd, helpt de pijn om ze tot stilstand te brengen en de boel op een rijtje te zetten.
Maar daarover zal ik niet te veel op bokt zetten, ik wil mensen absoluut niet stimuleren om zichzelf te verminken (daarom gebruik ik liever het andere woord, dat klinkt wat afstandelijker). Zelfverminking lost een probleem nooit op en er zijn genoeg manieren om een probleem wél op te lossen. Ik hoop er zelf volledig mee te kunnen stoppen als ik een eigen woonruimte heb.
Ik hoop echt dat mijn moeder ook verandering wil, ooit, en dat ik haar zal zien opbloeien.

Overigens ben ik wel bang voor wat er gebeurt als ik het huis uit ben. Misschien heb ik wel stoornissen ontwikkeld die nu nog niet tot uiting komen of word ik een kloon van een van mijn ouders of een combinatie van mijn vader en mijn moeder.

Heel erg bedankt voor jullie berichten, dat kan ik niet vaak genoeg zeggen.

**Geplaatst**: 07-01-13 04:01

Geplaatst: 07-01-13 04:01

Hey lieverd,

Ja ik kan begrijpen dat je enigszinds bang bent dat het door wordt verteld.
Helaas is het enige wat je daaraan kan doen, heel duidelijk maken dat je niet wilt dat iemand het weet

En dan hopen dat ze het voor zichzelf houden en er met elkaar over praten.
"No Lie Lives Forever"

Wat Pmarena zegt klopt helemaal en dat is een hele goede manier om de situatie te bekijken

Ik denk/hoop dat je jezelf dan ook beter gaat voelen op die manier!

Ik hoop dat de automutilatie eerder stopt voor je, want het lijkt me geen pretje.
Ik snap dat je even een uitweg zoekt voor de tollende gedachten, maar hoop dat je een andere manier weet te vinden. Wellicht met de hulp van een psychologe (schaam je ook niet om het te vermelden

).

Je moet je nu zeker geen zorgen gaan maken over "wat als ik het huis uit ben" en "misschien heb ik...".
Daar ben ik zelf ook bang voor geweest, maar hoe mijn ouders zijn, nee zo ben ik niet.
En hoe jouw ouders zijn, zo ben jij niet.
Hoe weet ik dat? Puur uit hetgene dat je hier al iets aan wilt doen en hoe je inziet dat het niet zo hoort!
Je leert al van de fouten van je ouders en dat scheelt een hoop!
Natuurlijk zal je bepaalde dingen hebben, ik heb bijvoorbeeld de vage opmerkingen en wat koppigheid van mn ouders. Maar dit soort dingen, en wat voor situatie mijn ouders hebben gecreërd vroeger...en jouw ouders nu? Nee meid, maak je geen zorgen, die fout zou jij nooit maken!
Stoornissen, ach joh, niemand is "normaal" en hoe meer zorgen je jezelf gaat maken, hoe gekker je jezelf maakt met het idee van...misschien heb ik wel dit of dat... Dan ga je het misschien nog geloven ook, terwijl er niets aan de hand is!

Niet doen en lekker focussen op het moment

Mocht er later iets naar boven komen, ach dat zie je dan wel weer

"Geen zorgen over morgen, als vandaag nog niet voorbij is"

Jezelf niet gek laten maken, door niets of niemand niet!
Lekker gaan slapen en morgen weer naar school en er lekker tegenaan gaan!
(neem aan dat je morgen weer naar school moet).

Het komt goed lieverd, en we zijn hier allemaal om naar je te luisteren en om tegen je te praten ^_^

Weltrusten en succes!
* Dikke Knuffel*

**Geplaatst**: 07-01-13 09:58

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 07-01-13 09:58

We doen het allemaal, ons veel te veel (onnodige) zorgen maken over iets toekomstigs. Meestal valt die toekomst/ verandering heel erg mee. Aanpassen gaat gemakkelijker dan je denkt en je ontdekt allerlei nieuwe mogelijkheden. En waarom zou je allen 'slechte' kanten van jezelf ontdekken, zijn juist ook 'goede' kanten die je nog niet weet van jezelf.

Ik zat zelf absoluut niet in een vergelijkbare situatie als jij, maar ik had wel altijd mot met mijn vader. We botsten altijd en ik werd er vaak wanhopig van. Vanaf dag 1 dat ik uit huis was is die verstandhouding verbeterd. Hij was meteen weer helemaal goed. Ik was veel ontspannener en hij had minder behoefte om mij te controleren en in een bepaalde richting te dwingen. Dat kon ook niet, ik zat 200 km van huis en had niet eens telefoon (in die tijd

.

Best kans dat de verstandhouding bij jou ook beter wordt, al is het alleen maar omdat je er rustiger naar kunt kijken.

Sterkte meid!

**Geplaatst**: 07-01-13 13:24

Geplaatst: 07-01-13 13:24

Wat heb jij ontzettend veel zelfinzicht dame. Iets wat je ontwikkeld hebt door je leefomstandigheden en zelfverwijten maar dat maakt het geen minder goede eigenschap. Hier kan je héél veel positiviteit uit halen, probeer dat alsjeblieft. Zelfinzicht is de ultieme beschermfactor in dit soort situaties. Als je je grenzen maar bewaakt en je niets laat aanpraten wat betreft schuldgevoelens. Je bent goed bezig hoor, echt! Heel knap hoe je voor jezelf probeert op te komen en zo je verhaal kunt vertellen.

Dikke knuffel en heel veel sterkte :(:)

Ik kom uit een soortgelijke situatie, mocht je advies willen mag je altijd pben.

**Geplaatst**: 08-01-13 22:15

Geplaatst: 08-01-13 22:15

Je bent goed bezig en nu door zetten hoor. Zet m op

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-01-13 01:04

Geplaatst door de TopicStarter : 09-01-13 01:04

We hebben thuis een aantal regels, bijvoorbeeld over het douchen. Omdat mijn ouders vroeg naar bed gaan, willen ze dat ik altijd voor een bepaalde tijd heb gedoucht. Vandaag was ik te laat, maar heel veel maakte dat niet uit, want mijn vader lag nog niet in bed. Ik moest wachten met douchen tot hij naar bed ging, want anders hield ik de badkamer een kwartier bezet terwijl mijn vader daar misschien wel in wilde.
Enfin, mijn vader ging naar de badkamer, dus ik vroeg of hij even wilde roepen als hij daar klaar was, zodat ik kon douchen.
Vervolgens kreeg ik een hele preek dat ik me nooit aan mijn afspraken hield en andere dingen. Ik ben blijven staan, heb gewacht tot hij was uitgepraat en ben even naar de wc (is los van de badkamer) gegaan. Toen ik eruit kwam, stond hij nog steeds voor de badkamer, dus ik besloot maar even in mijn kamer te wachten tot hij klaar was. Hij pakte iets uit een kast op de overloop en begon hij weer dat hij het geen stijl vond, en dat ik me nooit aan afspraken hield, en ik zat fout door te zeggen dat hij nooit de moeite had gedaan om me op te voeden, dus dat hij dat nu ook wel kon laten. Dat had ik niet moeten zeggen, het was hondsbrutaal en ik kan mezelf daar achteraf ook wel wat om aandoen. Hij sloeg de deur van de kast die openstond keihard dicht en begon vervolgens tegen mijn kamerdeur te trappen. Daarna stormde hij mijn kamer binnen en ik was erop voorbereid, dus ik stond klaar met naast mij (onopvallend) een stomp voorwerp dat ik al sinds mijn tiende heb en waarmee ik mezelf in uiterste nood kan verdedigen (dat ding heb ik omdat ik vaak genoeg nachtmerries heb van mijn vader die mij in mijn slaap wil doden). Het enige wat ik tegen hem zei was: 'Je raakt me niet aan.'
En dat heeft hij ook niet gedaan. Hij trok de deur keihard achter zich dicht en hield hem vast, zodat ik er niet uit kon, dus ik vroeg en schreeuwde daarna of hij me eruit wilde laten. Het duurde maar een paar minuten, maar het leek echt uren te duren. Toen begon hij te schelden op mij en heb ik vlug oortjes ingedaan, muziek opgezet en de deur gebarricadeerd (gaat naar binnen open). Na een tijdje durfde ik de muziek af te zetten, heb ik gegluurd of de kust veilig was en ben ik alsnog gaan douchen.

Mijn moeder en X waren allebei aanwezig. Ik heb mijn moeder nog gevraagd of ze het normaal vond dat mijn vader zulk geweld gebruikte. Mijn vader kwam ertussen en snauwde dat ik haar erbuiten moest laten, dus ik heb geen antwoord van haar gehad. Ook heb ik gevraagd of geweld bij wijze van opvoeding echt nodig was en dat leverde alleen bijna een nieuwe woedeaanval op. X heeft één keer geroepen dat we op moesten houden.

Ik ben aan de ene kant blij dat hij me niet heeft aangeraakt en dat ik die woorden kon zeggen, aan de andere kant is de drempel naar bijvoorbeeld de politie een stuk lager als ik in elkaar getimmerd ben. Nu overheerst er een gevoel van haat, haat naar mijn vader, naar mijn moeder, naar X, en vooral naar mezelf. Binnen een maand nadat hij beterschap had beloofd, zijn de eerste barsten alweer zichtbaar. Ik hoorde mijn ouders overigens net mijn naam noemen in de slaapkamer, ik ben benieuwd hoe vaak ik morgen hoor dat ik een moeilijk kind ben, ziek ben, niet spoor, onbetrouwbaar ben en me nooit aan afspraken houd.

Dat van die afspraken niet nakomen slaat denk ik op een nacht in de kerstvakantie. Ik was weggeweest en er is bij ons thuis de afspraak dat het niet uitmaakt hoe laat ik thuis ben, zolang ik niet alleen fiets en niemand wakker maak. Een vriendin zou die nacht blijven slapen, dus zijn we samen naar mijn huis gefietst, en mijn ouders waren de dagen daarna heel boos omdat ik me niet aan de afspraak had gehouden, want ze had een kort rokje aan en lokte verkrachters uit.
Ik probeer me aan te passen, maar het is soms zo moeilijk...
Ooit heb ik gelezen dat je zelf bepaalt hoeveel macht iemand over je heeft. Ik denk dat dat in dit gezin opgaat, want als mijn moeder bijvoorbeeld voor me op zou komen, zou ze al laten zien dat ze dit gedrag niet tolereerde. Mijn vader is er nu van overtuigd dat geweld en bangmakerij dé manieren zijn om zijn regels verwezenlijkt te zien. Als ik de volgende keer weer een misstap bega, zal hij heftiger reageren, omdat hij weet dat hij het kan maken. Mijn positie in het gezin is ook dusdanig verslechterd dat ik bang ben dat de eventuele remmingen die hij had ook zijn weggevallen.

Sorry voor het lange bericht. Ik ben jullie allemaal zo dankbaar dat ik hier mijn verhaal kwijt kan en ook dat jullie zo lief reageren. Dit topic openen is een van de beste dingen die ik in mijn leven heb gedaan.

**Geplaatst**: 09-01-13 01:54

Re: Mijn thuissituatie is niet goed

Geplaatst: 09-01-13 01:54

Pfoe meid die reactie van je vader is echt niet normaal maar zo herkenbaar!
Tegelijkertijd is het ook kinderachtig van hem om de deur zo dicht te houden en er maar tegen aan te trappen enz...
Heel goed dat je durfde te zeggen "Je raakt me niet aan".
Ik snap dat je er aan de ene kant blij om bent en aan de andere kant niet...man wat een rot situatie!

Je moet alleen niet vergeten, dat je niet alleen fysiek geweld hebt!
Wat je vader doet is mentaal, dat mag ook niet

De dingen die hij doet vallen ook onder huishoudelijk geweld, (wat echt niet alleen geldt van man-vrouw of andersom). Dat je moeder er niets tegen doet vind ik belachelijk, maar ik begrijp het helaas wel.
Je moeder is denk ik ook bang voor wat er zal gebeuren. Ze weet best dat dit niet normaal is, en X aan zijn reactie te lezen ook.
Ik ben benieuwd hoe ze zou reageren als je wel door je vader in elkaar wordt geslagen.

Die afspraken tja...dan alsnog hoeft er niet zo heftig gereageerd te worden!
En nog dagen boos zijn om dat in de kerstvakantie? Dat is ook een beetje overdreven...
En begrijp ik nou goed dat je ouders boos waren omdat je vriendin een kort rokje droeg?
Wat kan jij daar aan doen dan?

Je bepaalt idd zelf hoeveel macht iemand over je heeft, en helaas heeft je vader erg veel macht bij jullie.
Die hij totaal niet verdient en verkeerd gebruikt.
(Heeft hij zelf wel een normale opvoeding gehad of was dat ook zo een puinhoop?).

Jij bent echt geen probleemkind hoor lieverd!
Jij bent juist een hele dappere meid met een goed hart!
Laat niemand je iets anders wijs maken, al helemaal je ouders niet!

Heb je inmiddels al met iemand gesproken? (Huisarts, via internet etc?).

Ik hoop dat je een beetje kan slapen vannacht meid.

Sterkte en succes!

ikke Knuffel*
:(:)

Nomineer dit bericht ×