Bokt.nl

**Geplaatst**: 26-08-21 15:44

Geplaatst: 26-08-21 15:44

Sizzle schreef:
Wie bepaald eigenlijk wat oppervlakkig is?
We zijn immers bijna allemaal geen Goethe.

Gelukkig niet zeg. Ik vind het heerlijk om eens een dag mijn hersenen niet te hoeven gebruiken.

**Geplaatst**: 26-08-21 15:49

Re: Twijfel kinderwens

Geplaatst: 26-08-21 15:49

Goed punt Sizzle, ik beschouw mezelf ook niet als heel diepgaand

Ik zou het dus helemaal niet erg vinden om een "eenzaam" oud vrouwtje te worden die door een gemeentewerker wordt begraven hoor. Dat beangstigt mij echt totaal niet.
Ik heb 1 nichtje waar we weleens wat mee gaan doen, de stad in of naar een dierentuin ofzo, maar ik verwacht totaal niet dat ze op visite komt. Liever niet eigenlijk, ben liever lekker alleen thuis met de katjes en mijn vriend als hij niet hoeft te werken

**Geplaatst**: 26-08-21 15:59

Geplaatst: 26-08-21 15:59

Mijn zingeving zit niet in kinderen, maar in zorgen voor een betere wereld. Ik ben bijvoorbeeld actief bezig met (bestrijden van) klimaatverandering. Op die manier iets bijdragen in de wereld maakt mijn leven voor mij niet oppervlakkig.
Daarnaast heb ik een paar hele hechte vriendschappen en een lieve partner.

Ben ik dan niet eenzaam als ik 80 ben? Dat kan, maar dat lijkt me een slechte reden om nu kinderen te nemen. Genoeg kinderen die eens in de maand een keer bij (o)ma zijn dus ook dat is geen garantie. Slimmer is het volgens mij om actief contacten te onderhouden en ook dan kan je altijd pech hebben natuurlijk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-21 16:00

Re: Twijfel kinderwens

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-21 16:00

Misschien een idee om hiervoor een ander topic te openen?

**Geplaatst**: 26-08-21 16:01

Geplaatst: 26-08-21 16:01

Het is bij mij meer dan eens op het werk voorgekomen dat een collega midden op de dag weg moest want de school belde, kind is ziek en moet -nu- opgehaald worden. Wat een ellende.

Vandaag hoefde ik niet te werken. Dus dat betekent voor mij lekker tot 9.30 in m'n nest, even met de paarden bezig, wat huishouden, afspraak bij de huisarts, moest nog even naar een andere afspraak, lekker boekje lezen met een tosti erbij. Heerlijk rommeldagje. Hoe ziet zoiets eruit met (1 of meer (jonge)) kinderen?
No thanks.

Mijn leven is een fijne combinatie van de mensen waar ik van hou, de plek waar ik woon, mijn dieren, mijn werk en mijn vrije tijd waarin ik graag (zonder al te veel inplan en organiseer werk) leuke dingen ga doen. Wat kunnen kinderen hier aan bijdragen zonder dat ze mijn andere gelukmakers inperken?

**Geplaatst**: 26-08-21 16:05

Geplaatst: 26-08-21 16:05

Dagahra schreef:
Misschien een idee om hiervoor een ander topic te openen?

Hoezo, het zijn toch allemaal argumenten voor het voor of tegen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-21 16:06

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-21 16:06

Niobe schreef:
Dagahra schreef:
Misschien een idee om hiervoor een ander topic te openen?

Hoezo, het zijn toch allemaal argumenten voor het voor of tegen?

Ik vroeg naar ervaringen van mensen die ook twijfelen.

Niet discussie over hoeveel vrijheid een kind kost. En waarom je pertinent geen kinderen wil. Daarvoor is al een andere topic zag ik.

**Geplaatst**: 26-08-21 16:12

Re: Twijfel kinderwens

Geplaatst: 26-08-21 16:12

Ik ben al weg. ;-)

**Geplaatst**: 26-08-21 16:14

Geplaatst: 26-08-21 16:14

Ook ik heb getwijfeld, althans, ik zei altijd: ik wil ze NU niet, Wie weet ooit. En op mijn 34e overleed mijn paard.. het paard dat ik al 22 jaar elke dag bij me had. Ik viel in een gat en merkte dat ik ergens voor wilde zorgen en dus NU een kind..
Dat vond ik zo stom van mijzelf dat ik besloten had om er echt een jaar over na te denken.
De wens bleef. Op mijn 35e was ik zwanger en op mijn 36e beviel ik van onze dochter.

Het leven zonder en met kind is niet te vergelijken..
Ik was vast ook nog steeds heel gelukkig geweest zonder kind en had vast veel minder zorgen (en meer geld) etc gehad

, maar nu ik haar heb en de intense liefde voel die erbij hoort..wil ik mijn leven echt niet meer inruilen tegen de periode zonder haar!

Niemend kan jullie vertellen wat je het beste moet doen. Volg vooral je gevoel maar neem geen overhaaste beslissingen. Een kind heb je voor de rest van jouw leven..

Als ik jou zo lees geloof ik dat je ergens je keuze al gemaakt hebt en ik denk ook dat het juist heel goed bij een melkveebedrijf past. Een bepaalde regelmaat heb je al, gekke uitstappen maken kan al niet.

Oh en heel veel andere kinderen vind ik ook niet leuk hoor! Ik vind de mijne gewoon de allerleukste en allerliefste!

Laatst bijgewerkt door IMJ op 26-08-21 16:20, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 26-08-21 16:19

Geplaatst: 26-08-21 16:19

Qimm schreef:
Het is bij mij meer dan eens op het werk voorgekomen dat een collega midden op de dag weg moest want de school belde, kind is ziek en moet -nu- opgehaald worden. Wat een ellende.

Vandaag hoefde ik niet te werken. Dus dat betekent voor mij lekker tot 9.30 in m'n nest, even met de paarden bezig, wat huishouden, afspraak bij de huisarts, moest nog even naar een andere afspraak, lekker boekje lezen met een tosti erbij. Heerlijk rommeldagje. Hoe ziet zoiets eruit met (1 of meer (jonge)) kinderen?
No thanks.

Mijn leven is een fijne combinatie van de mensen waar ik van hou, de plek waar ik woon, mijn dieren, mijn werk en mijn vrije tijd waarin ik graag (zonder al te veel inplan en organiseer werk) leuke dingen ga doen. Wat kunnen kinderen hier aan bijdragen zonder dat ze mijn andere gelukmakers inperken?

Hier ziet mijn standaard vrije dag met mijn zoon (net 1 jaar) er als volgt uit:
Tussen 6.00 en 7.00 wordt mijn zoon wakker en krijgt hij de borst in bed, zodat ik nog even verder kan soezen. Mijn man gaat vervolgens met hem naar beneden en kan ik tot 8.00 blijven liggen. Om 8.00 gaat hij aan het werk (thuis). Als hij niet thuis werkt ga ik er natuurlijk eerder uit.
Beneden gaat zoonlief spelen, soms moet ik hem even op gang helpen. Maar in de ochtend red hij prima zijn gat en kan ik de eerste was aanzetten. Vaak komt hij "helpen". Dan samen even wat eten, hij fruit ik mijn ontbijt. De boel schoonmaken en gaat hij weer even lekker spelen. Ik ga de boodschappen online doen.
Rond 10.00 half 11 wilt hij de borst en gaat hij daarna naar bed. Dan heb ik tot 13.00 voor mezelf, die tijd pak ik dan ook. Ik ga dan bezig in de moestuin, spelletje achter de pc, boek lezen of beetje dom tv kijken (of huishouden als ik 's middag met hem weg wil). Na zijn slaapje wilt hij een broodje. Na zijn broodje gaan we lekker op pad, even naar het dorp of een rondje wandelen. Rond 15.00 wilt hij meestal weer de borst (dit belemmerd mij niet, want ik voed ook gewoon in het openbaar op een bankje oid). Rond 17.00 begin ik aan het eten en rond 19.00 gaat hij naar bed. Als hij in bed ligt kan een van ons buitenshuis sporten. We hebben (nog) geen oppas omdat we het zo nog kunnen regelen met elkaar.

Mijn man heeft hetzelfde alleen dan op een andere doordeweekse dag. Zijn taken zijn onder anderen stofzuigen en dwijlen.

In het weekend hebben we qua huishouden dan ook een stuk minder te doen en hebben we echt tijd voor ons 3en en voor onze hobby's.

**Geplaatst**: 26-08-21 16:20

Geplaatst: 26-08-21 16:20

Even over kinderen krijgen zodat je op je 80 ste niet eenzaam bent? In het verpleeghuis waar mijn schoonouders zaten kwamen maar heel weinig liefhebbende kinderen op visite. Dus kinderen krijgen is absoluut geen garantie voor de toekomst.

**Geplaatst**: 26-08-21 16:21

Geplaatst: 26-08-21 16:21

Cabelona schreef:
Qimm schreef:
Het is bij mij meer dan eens op het werk voorgekomen dat een collega midden op de dag weg moest want de school belde, kind is ziek en moet -nu- opgehaald worden. Wat een ellende.

Vandaag hoefde ik niet te werken. Dus dat betekent voor mij lekker tot 9.30 in m'n nest, even met de paarden bezig, wat huishouden, afspraak bij de huisarts, moest nog even naar een andere afspraak, lekker boekje lezen met een tosti erbij. Heerlijk rommeldagje. Hoe ziet zoiets eruit met (1 of meer (jonge)) kinderen?
No thanks.

Mijn leven is een fijne combinatie van de mensen waar ik van hou, de plek waar ik woon, mijn dieren, mijn werk en mijn vrije tijd waarin ik graag (zonder al te veel inplan en organiseer werk) leuke dingen ga doen. Wat kunnen kinderen hier aan bijdragen zonder dat ze mijn andere gelukmakers inperken?

Hier ziet mijn standaard vrije dag met mijn zoon (net 1 jaar) er als volgt uit:
Tussen 6.00 en 7.00 wordt mijn zoon wakker en krijgt hij de borst in bed, zodat ik nog even verder kan soezen. Mijn man gaat vervolgens met hem naar beneden en kan ik tot 8.00 blijven liggen. Om 8.00 gaat hij aan het werk (thuis). Als hij niet thuis werkt ga ik er natuurlijk eerder uit.
Beneden gaat zoonlief spelen, soms moet ik hem even op gang helpen. Maar in de ochtend red hij prima zijn gat en kan ik de eerste was aanzetten. Vaak komt hij "helpen". Dan samen even wat eten, hij fruit ik mijn ontbijt. De boel schoonmaken en gaat hij weer even lekker spelen. Ik ga de boodschappen online doen.
Rond 10.00 half 11 wilt hij de borst en gaat hij daarna naar bed. Dan heb ik tot 13.00 voor mezelf, die tijd pak ik dan ook. Ik ga dan bezig in de moestuin, spelletje achter de pc, boek lezen of beetje dom tv kijken (of huishouden als ik 's middag met hem weg wil). Na zijn slaapje wilt hij een broodje. Na zijn broodje gaan we lekker op pad, even naar het dorp of een rondje wandelen. Rond 15.00 wilt hij meestal weer de borst (dit belemmerd mij niet, want ik voed ook gewoon in het openbaar op een bankje oid). Rond 17.00 begin ik aan het eten en rond 19.00 gaat hij naar bed. Als hij in bed ligt kan een van ons buitenshuis sporten. We hebben (nog) geen oppas omdat we het zo nog kunnen regelen met elkaar.

Mijn man heeft hetzelfde alleen dan op een andere doordeweekse dag. Zijn taken zijn onder anderen stofzuigen en dwijlen.

In het weekend hebben we qua huishouden dan ook een stuk minder te doen en hebben we echt tijd voor ons 3en en voor onze hobby's.

Dit is wel een modelkind!

Mijne sliep overdag zeer moeizaam en kort..
Oh en slapen in de nacht was ook onzin..

**Geplaatst**: 26-08-21 16:29

Geplaatst: 26-08-21 16:29

Matheno schreef:
Ik lees veel reacties die grofweg zeggen: "Ik wil mijn vrijheid niet opgeven".
Maar dat hoeft toch helemaal niet met kinderen? Reizen met een pasgeboren baby is misschien niet handig, maar is wél mogelijk.

Wat dat betreft beperken mijn dieren me meer in mijn vrijheid. Ik vind het moeilijk om de verzorging over te laten aan anderen. Kinderen neem je gewoon mee.

Sorry dat ik zeg. Maar dat valt je vies tegen. Ik heb er twee en heb ze niet overal lekker makkelijk mee. Misschien als je makkelijke kinderen hebt, maar ik heb 1 met rugzakje en dat ging niet altijd zomaar toen die jonger was.

**Geplaatst**: 26-08-21 16:30

Geplaatst: 26-08-21 16:30

Ik heb ook lang getwijfeld, mijn vriend wilde wel graag maar ik was dus bang voor mijn vrijheid. Uiteindelijk was ik nog net 36 toen mijn dochter geboren werd. Een 2e was welkom maar kwam niet en toen de 40 in zicht kwam heb ik daar een streep onder gezet.
Met ook een baan en 2 paarden op een doe-het-samenstal was het wel pittig, zeker omdat ze ivm een heupafwijking nog een poos in het gips zat, laat liep en graag dichtbij me is.
Ondertussen is ze 5 jaar en is het eigenlijk alleen nog maar genieten. Geen peuterdriftbuien, luiers en slaapjes meer. Maar ook daarvoor grotendeels. Ja, je leven verandert, maar ik vind het geweldig om haar te zien groeien en ontwikkelen. De wetenschap dat ze een stukje van mezelf is. Maar ik ben zeker geen moeder waarbij alles aan komt waaien, en heb ook echt mijn me-time bij de paarden nodig. Nu ze naar school is gaat dat makkelijker en in het weekend houdt mijn vriend daar ook rekening mee. De uitdaging is wel om genoeg tijd te vinden om ook dingen als gezin te doen.
En uiteindelijk is elk kind anders.

**Geplaatst**: 26-08-21 17:00

Geplaatst: 26-08-21 17:00

Ik ben ook een grote twijfelaar of ik wel een kinderwens heb. Ik ben dan ook pas 24 dus nu zou ik er ook echt niet aan willen beginnen.

Als kind was de babypop niet van m'n arm te slaan maar vanaf dat ik ongesteld werd en de grootste problemen daarmee had zei ik altijd nee ik wil nooit kinderen. Zeker toen ik nog samen was met mijn ex die wel een kinderwens had. Kinderen van anderen vind ik hartstikke leuk voor een tijdje maar als ze gaan huilen dan raak ik zo snel overprikkeld (ADHD) en weet ik ook echt niet wat ik er mee moet doen. Bij veel vriendinnen gaan de eierstokken klapperen op het moment dat ze een baby zien maar ik heb juist het tegenovergestelde en denk meestal 'ah volgens mij moet ik m'n pil pakken'. Ik zei altijd liever niet maar zeg nooit nooit en dan roept iedereen altijd ah als je 30 bent dan denk je daar anders over maar ik vind dat echt een lamlendige opmerking.

Ik ben pas begonnen met twijfelen nadat ik er achter kwam dat mijn moeder jong dementie heeft. Ook mijn vriend is fantastisch en als ik met iemand ooit kinderen zou willen is dat met hem. Maar het idee dat als ik ooit kinderen zou willen en mijn moeder er dan niet bij zou zijn, of iniedergeval niet helder er bij was de grootste klap voor twijfels. Heb hier lang over gesproken met o.a. een psycholoog en merk dat het bij mij dan gaat over het onzekere van de toekomst. Ik heb een super hechte band met mijn oma en zou dat ook voor mijn kind(eren) willen als ik ze dan zou krijgen maar dat gaat nu eenmaal niet meer. En wil je dan kinderen voor jezelf of voor iemand anders?

Samen met mijn vriend zijn we het er toch over uit dat we nu en in de komende paar jaar echt geen kinderen willen en waarschijnlijk ook gewoon niet. Maar nog steeds zeg nooit nooit en we zullen het niet compleet uitsluiten.

Kinderen zullen ook altijd een bewuste keuze zijn omdat ik zonder medische hulp er ook geen kan krijgen. Ik kan fysiek niet gezond door het leven met mijn normale cyclus en moet daardoor altijd iets van een spiraaltje, implanon of de pil hebben waardoor mijn menstruatie volledig stopt. Ik heb nu voor mezelf besloten dat als ik het nog steeds niet wil als ik 30 ben dat ik dan ook gaan kijken om mijn baarmoeder er uit te laten halen zodat ik ook van de kunstmatige hormonen af ben die ook vervelende bijwerkingen geven. Mijn vriend heeft al een keer super lief aangeboden om zichzelf te laten steriliseren omdat dat voor een man makkelijker is maar dan moet ik nog steeds iets hebben wat m'n menstruatie stopt.

Wat dan wel heel erg kriebelt is een veulen. Helaas heb ik een ruin maar een stalgenootje heeft dit jaar een veulen gekregen en ik zou niets liever willen dan zelf ooit een veulentje fokken. Ik was er bij toen hij geboren werd en krijg nu alles mee van de opvoeding. Mijn vriend is niet zo van de merries qua gedrag onder het zadel maar ik ga er alles aan doen om ervoor te zorgen dat een volgend paard toch echt een merrie word. :Y)

**Geplaatst**: 26-08-21 17:05

Geplaatst: 26-08-21 17:05

wemkelover schreef:
Matheno schreef:
Ik lees veel reacties die grofweg zeggen: "Ik wil mijn vrijheid niet opgeven".
Maar dat hoeft toch helemaal niet met kinderen? Reizen met een pasgeboren baby is misschien niet handig, maar is wél mogelijk.

Wat dat betreft beperken mijn dieren me meer in mijn vrijheid. Ik vind het moeilijk om de verzorging over te laten aan anderen. Kinderen neem je gewoon mee.

Sorry dat ik zeg. Maar dat valt je vies tegen. Ik heb er twee en heb ze niet overal lekker makkelijk mee. Misschien als je makkelijke kinderen hebt, maar ik heb 1 met rugzakje en dat ging niet altijd zomaar toen die jonger was.

Wij hebben makkelijke kinderen maar dan nog is het heel anders. Ik neem ze gerust mee naar een vriendin oid hoor, maar kletst toch anders dan alleen. Ze gaan ook mee naar stal maar dan rijd ik niet. Daarnaast moet ik ook rekening houden met slaaptijden, tot een bepaalde leeftijd sliepen ze wel onderweg, maar na 1 jaar ofzo niet meer.

Bij mij was de keuze gewoon een gevoel, ik wilde altijd wel kinderen maar zo ineens moest het en wel zo snel mogelijk. Bij mij was het ook niet te rationaliseren, tuurlijk twijfelde ik over in wat voor wereld ze terecht zouden komen etc etc, maar het gevoel was zoveel sterker.

Ik vind kinderen van een ander trouwens ook niet leuk. Behalve neefjes en nichtjes en de leuke vriendjes van mijn kinderen. Voor de rest.. Nee echt niet. Maar die van ons zijn de allerleukste

**Geplaatst**: 26-08-21 17:10

Geplaatst: 26-08-21 17:10

Matheno schreef:
Maar ben je dan nooit een soort van bang dat je leven erg oppervlakkig wordt?
Dat alles draait om werken, netflixen, barhangen? Nooit kans om oma te worden, potentieel die eenzame tante worden waar je neefjes en nichtjes een verplicht bezoekje moeten afleggen?

En dat is oppervlakkiger dan als kinderen je leven nut/diepgang moeten geven omdat?

**Geplaatst**: 26-08-21 17:58

Re: Twijfel kinderwens

Geplaatst: 26-08-21 17:58

Over vrijheid beperking; dat vind ik wel het heftigst aan kinderen hebben

En niet dat ik het erg vind dat ze me in mijn vrijheid beperken, want ik cijfer me met liefde weg en vind de zorg voor hun fantastisch.
Maar je kan niet slapen wanneer je wil, je moet altijd dingen regelen als je weg wil, altijd plannen, de zorgen voor de kinderen houden nooit op. Mijn hoofd draait overuren

Het lijkt me loodzwaar als je kind wat overkomt, of bv gepest wordt op school. En hoewel je ze vooral hun eigen fouten moet laten maken en ze moeten leren met tegenslagen om te gaan, veeg ik het liefst hun hele paadje schoon om ze vooral niet te laten vallen

Nooit geweten dat dat zo moeilijk is.

**Geplaatst**: 26-08-21 18:12

Geplaatst: 26-08-21 18:12

Ik heb ook getwijfeld TS. Ben inmiddels 35 en de knoop is nu wat mij betreft doorgehakt.

Wilde vroeger nooit kinderen. Ik was nooit van de poppen en het zorgen, had niks met kleinere kindjes en naarmate ik ouder werd moest ik er nog steeds niks van hebben. Babies vind ik maar lelijk en een beetje vies, het doet me allemaal niks. Vaak zat de vraag gekregen of "het nog niet ging kriebelen" als ik ergens op kraamvisite was, maar nee. Kriebelen ging het nooit.

Tot ik een keer met vrienden en hun dochtertje van destijds 1 jaar oud op vakantie ging. Ik heb de hele vakantie met die kleine lopen leuren en ik vond het fantastisch. Na de vakantie miste ik dat zelfs. Misschien dan toch ooit? Maar nu nog niet, "later als ik ouder ben".

Op den duur was het pad dan ook redelijk uitgestippeld: ik was behoorlijk carrière aan het maken en zodra er ruimte was na het afronden van een opleiding zou ik kijken of het mij en mijn partner gegund was samen een kind te krijgen. De keuze vond ik enorm spannend, want wist ik het wel echt zeker? Ik wilde eigenlijk het liefst dat het ineens zo zou zijn (ongepland zwanger) of dat ik zeker wist dat het nooit zo kon zijn (onvruchtbaarheid). Gewoon omdat ik die keuze zoooo moeilijk vond. Echter werd ik op dat moment ongelofelijk door mijn partner bedrogen en dat trok de stekker uit alle toekomstplannen. Het hele kinderplan ging weer de kast in en ik heb me ook echt wel even verdrietig gevoeld hier om.

Daarna heb ik een relatie gehad met een man die drie kinderen had in verschillende leeftijden. In het begin vond ik het fantastisch om er mee bezig te zijn, voor ze te zorgen en weet ik al wat meer. Maar ik begon te merken wat de prijs was: altijd alles moeten plannen, regelen, geen last minute dingetjes meer, altijd vroeg m'n bed uit (niet tof met een onregelmatige baan), altijd kinderen over de vloer en hun vriendjes, rekening houden met eten want deze lust dit niet en die lust dat niet... Door andere redenen is die relatie uiteindelijk gestrand. Iedereen roept "maar bij je eigen kinderen voelt dat anders". Ja, misschien, maar dat weet ik niet. Ik weet dat ik echt gek was op de kinderen van mijn ex, maar dat ik mijn vrijheid toch wel ENORM miste. Dat die zorgen wegvielen heb ik toch wel als een gigantische opluchting ervaren: dat nooit meer.

Inmiddels heb ik voor mezelf besloten dat kinderen niet voor mij zijn. Prima als mijn nichtje een week komt logeren, maar niet prima als ik daar de komende twintig jaar iedere dag rekening mee moet houden. Ik vind het heerlijk dat ik me op mijn werk kan storten, dat ik chips kan eten zonder ze te hoeven delen, met mijn vriend in bed kan blijven liggen als we vrij zijn en dat we de motor kunnen pakken en weg kunnen gaan wanneer we daar zin in hebben en niet hoeven te werken. Dat we lekker op de bank kunnen hangen als ons hoofd daar naar staat en alleen onze eigen troep hoeven op te ruimen. Dat we onszelf altijd op 1 kunnen zetten.

Het even "hebben van kinderen" heeft mij dus geholpen met mijn kinderwens: die heb ik absoluut niet meer, en gezien mijn leeftijd geeft me dat ook wel een enorme opluchting. En ja, als je 40 bent kan dat ook nog allemaal etc etc. Maar hier is de keuze definitief. Ik wil ze echt niet.

**Geplaatst**: 26-08-21 18:25

Geplaatst: 26-08-21 18:25

Matheno schreef:
Maar ben je dan nooit een soort van bang dat je leven erg oppervlakkig wordt?
Dat alles draait om werken, netflixen, barhangen? Nooit kans om oma te worden, potentieel die eenzame tante worden waar je neefjes en nichtjes een verplicht bezoekje moeten afleggen?

Werken is voor mij slechts een middel om mijn interesses, hobby's en passies te financieren: reizen, tekenen/schilderen, fotograferen, de paarden, lezen, leren, simpelweg ervaringen opdoen om mezelf te verrijken. Enne, deze "eenzame tante" is degene die op een trampoline staat met het kleine grut van familieleden of ze leert knikkeren of ermee gaat karten als ze wat ouder zijn, en zolang er eentje een driftbui kreeg omdat een bezoekje aan mijn ouders niet doorging en ze mij dus niet zou zien, denk ik dat ik me weinig zorgen hoef te maken. :')

En ja, soms wordt er ook een dagje genetflixt in pyjama, maar om nou meteen uit mijn voorbeeld te concluderen dat dat is waar mijn leven om draait, is wel een erg rare conclusie nietwaar?

**Geplaatst**: 26-08-21 18:38

Geplaatst: 26-08-21 18:38

Verootje, dat weerhoudt mij van een tweede (ben nu sowieso te oud).
Met slechts 1 kind herken ik amper iets van wat je schrijft eerlijk gezegd. Uiteraard wel extra zorgen voor een extra mens, maar zeker niet die planning en drukte. Wij hebben een relaxed leven als ik eerlijk ben.
Moet ook zeggen dat ik niet overbeschermend ben. Moest met voltige wel eens slikken als ze als 5 jarige op haar knieen op een paard van 1,70 zat te wiebelen maar ik heb er geen echte „zorgen“ over. Idem met skieen. Alleen fietsen vind ik naar.

Ik heb wel veel nagedacht over een tweede, maar waar we bij de eerste ondanks twijfel toch ingehaald hebben, hebben we dat niet herhaald. Ik vond het risico te groot dat ik spijt zou krijgen. Het leven is zo super zo, dat wilde ik niet verpesten.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-21 18:54

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-21 18:54

Sizzle schreef:
Verootje, dat weerhoudt mij van een tweede (ben nu sowieso te oud).
Met slechts 1 kind herken ik amper iets van wat je schrijft eerlijk gezegd. Uiteraard wel extra zorgen voor een extra mens, maar zeker niet die planning en drukte. Wij hebben een relaxed leven als ik eerlijk ben.

Ik denk dat er ook aan ligt hoe je er zelf in staat als ouder zijnde. Als je zelf al een enorme stresskip bent, dan helpt dat natuurlijk niet mee.

'Vrijheidsbeperking' maak ik mij niet meer druk om, sinds ik een boerderij run. Dan is de vrijheid ook wel grotendeels weg :')

**Geplaatst**: 26-08-21 19:19

Geplaatst: 26-08-21 19:19

Wat ik wel merk, is de verantwoording, het niet meer onbezorgd zijn, ergens ook wel het opvoeden. Maar toch ook vooral de angst dat haar wat overkomt. Ik wil zeker geen curlingouder zijn en ze mag leren fouten maken, en dat alles niet vanzelf gaat of vanzelfsprekend is. Maar ik ben dus wel beschermend. In mijn omgeving iemand met een kindje met kanker, dat is gewoon je ergste nachtmerrie.

**Geplaatst**: 26-08-21 19:45

Geplaatst: 26-08-21 19:45

De een is wat meer de „wat als“ mens dan de ander.
Ik ben meer het „we zien wel waar het schip stand“ mens. Het soort dat ook rustig de baan zou opzeggen zonder goed vervolgplan

Je hoort soms ook dat mensen veel angstiger worden.
Ik ben heel blij dat mij dit laatste niet overkomen is. Lijkt me echt ruk als je ineens je jonge paard niet meer durft te rijden of zo door die domme hormonen.
Maar ik denk dat daar anders wel therapieen voor bestaan als het in de weg zit. Anderzijds heb ik soms ook het idee dat mensen het als excuus gebruiken.

**Geplaatst**: 26-08-21 20:05

Re: Twijfel kinderwens

Geplaatst: 26-08-21 20:05

Ja hier! Ik zei altijd nooit, het is niet voor mij etc. Tot vorig jaar, ik was toen net 35 en dacht nou misschien wel. Gestopt met de pil met het idee dat het heel lang kon duren en dat als het niet zou lukken we geen ivf ofzo zouden doen. . Binnen 8 weken was ik zwanger. Inmiddels is mijn zoontje 12 weken. Het zetten ons leven op z’n kop. Maar alle clichés zijn waar je eigen kind is fantastisch. Maar ik moet nog wel elke keer wennen aan hoe anders het leven is. Ik heb trouwens bijna geen vriendinnen met kinderen.

Nomineer dit bericht ×