Geplaatst: 09-06-20 16:52 Brainless schreef:Ygritte schreef:Ik moet ook zeggen dat ik dit ook wel bizar vind in de reacties.
Ik zou het zelf absoluut onaantrekkelijk vinden als mijn partner niks wil doen in de huishouden (want, laten we wel wezen, mannen kúnnen echt wel een wasmachine vullen of koken, dus met "hij kan het niet" heeft het niks te maken). Dan leef je toch niet samen met een partner, en ben je toch niet samen een team? Ik zou me dan echt vooral z'n moeder voelen, of huissloof.
Dat zou voor mij een reden zijn om niet met iemand verder te gaan, eigenlijk. En heel stevige gesprekken over te hebben.
Ik snap wel dat het gebeurt of dat het er insluipt als je simpelweg denkt "Oh nee ik doe het zelf wel want anders duurt het me lang of gaat het niet op mijn manier" Maar ik snap niet dat mensen zeggen dat het wel prima is dat een man/partner weinig tot niks in de huishouding doet, want "hij is zo druk met werk" en "hij kan het niet", en dan ook nog opmerkingen hierover die impliceren dat het maar zeuren is als je het geregel of huishouden plannen doen vervelend vind, want "iemand moet het doen" of "je moet het toch ergens over oneens zijn." Mannen zijn geen beperkten die je moet ondersteunen of zo, maar een mede-volwassene, en niet diegene willen zijn die alles plant is ook absoluut niet zeuren.
Je bent toch wel een team als je samen het wel best vindt?
Mijn man kan niet koken (ja gebakken aardappels, schnitzel en pot groente), maar meer hoeft van mij ook niet.
Hij kookt (normaal dan.. nu is het door de corona helemaal anders) 3 dagen makkelijk en ik de andere dagen uitgebreid.
Ik doe de was, hij kan het wel, maar weet niks van stoffen, graden enz.. maar ik doe het liever zelf en ben veel meer thuis.
Hij doet daarentegen weer alles met de bosmaaier en het zwaardere werk rondom huis.
Ik werk 20-30 uur, hij 60 en is normaal van 5:30 tot zeker 19:30 van huis en werkt ook regelmatig in het weekend (en vakanties).
Doordat hij een goede (drukke) baan heeft kan ik wel weer 3 paarden thuis hebben staan.
Voor ons werkt dat prima en zijn daardoor een goed team.
Ik vind het tof dat het voor jou wel werkt.
Ik denk dat het nogal een individueel verhaal is ook, waar het soms eerlijk voelt voor individuele stellen als de één meer doet dan de ander (zoals in mijn eigen relatie, waar mijn vriend veel meer doet maar ook veel meer tijd heeft hiervoor en vanuit huis werkt. Dat is natuurlijk óók geen 50/50 verdeling van taken, eerder 70/30, maar dat vinden we passend bij onze individuele situatie).
Ik zou me misschien ook wel voor kunnen stellen dat als ik een relatie had waar mijn partner heel veel werkt en van huis is, dat ik dan meer doe en dat ook fair vind. Maar, nogmaals, ik vind het vooral verbazend hier te lezen dat de man helemaal niks doet, en er het excuus wordt genoemd "hij kan niks". Met andere woorden: een jaren '50 idee waar manlief thuiskomt en dan geen poot meer uitsteekt en vraagt wat er voor eten is, en misschien af en toe een vuilnisbak buitenzet. Voor sommigen zal het wel werken, maar voor mij zou dat absoluut niet gelijkwaardig aanvoelen, en ik zou er dus ook iets aan doen.
Overigens: het is absoluut geen 'schuld' van een man, dat zei ik eerder al. Het is een gedragspatroon dat ingesleten is, vaak inderdaad door culturele verwachtingen en opvoeding. Maar dat wil niet zeggen dat je niks meer moet verwachten op dat gebied, of dat je iemand niet mag verlaten als dit écht een punt is dat je opbreekt. Het is tenslotte een dagelijks terugkerend fenomeen, en iets wat je leven danig kan beinvloeden en heel oneerlijk kan zijn in verdeling.
(Vrouwen doen overal ter wereld trouwens alsnog (veel) meer 'onbetaalde arbeid' in huis dan mannen, van schoonmaken en koken tot voor kinderen zorgen. Dus het voelt niet alleen ongelijker, vaak is dat ook zo).
En TO: ik snap dat het jou niet om het huishouden ging, maar om de plan-taken en 'mental load'.
Dat is nog weer een extra stap, eigenlijk, en ik vind het super goed dat je het bespreekt met je partner en dat hij besloten heeft er ook aan te willen werken! Ik ben benieuwd of het op lange termijn vol te houden is, ook als je zelf bijv. niet meer blijft herinneren en onthouden. Heb je er vertrouwen in na het gesprek? 
Ik doe het sneller en beter, en heb er meer tijd voor. Simpel.
Een beter voorbeeld misschien: mijn vriend doet de was en kookt, vaak gezien als 'vrouwelijke' taken, en ik ben diegene die techniek leuker vind en daar meer mee doet, zoals schermen aansluiten enzo. Tuin doen we beiden eigenlijk wel.
Of dat ik het irritant vind dat ik altijd degene ben die het bed moet verschonen (maakt hem minder uit als het er 4 weken op zou liggen 
) en dat hij dan ook nog wil zeuren als ik het 's morgens heb afgehaald en het nog even om 22 uur opdek. En hij vindt regelmatig dat hij degene is die overal aan moet denken, want de ramen die gezweemt moeten worden, schilderen van de kozijnen (2 kozijnen eens in de 3 jaar of zo), in de tuin werken (valt mee, maar in het voorjaar wil hij ineens gelijk alles snoeien terwijl daar nog niet te tijd voor is, dus ja, dan ben je altijd de eerste).
Dus in praktijk doet hij het, of doen we het samen (speel ik assistent/aangever/koffiezetter/juichend publiek). 
Hij kan echt prima voor zichzelf zorgen. Zo kunnen taken gewoon verdeeld worden. Is de wasmand vol, dan doet degene het in de was die dat op dat moment ziet. Zelfde geldt voor uithangen/opvouwen/strijken. Boodschappen doe ik, koken doet hij. Opruimen samen, maar standaard één keer per week een schoonmaakster. Grote klussen/taken geven we uit handen, daar hebben we geen tijd voor.