Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Relaxed schreef:Ah zo had ik het niet bekeken.. Maar nee, dat staat voor mij echt los van elkaar..
Terwijl ze normaal juist enorm attent is
Morgen komt ze wel voor mijn verjaardag, dus zal eens polsen
Ze is de zus van mijn ex en die was ook een ramp met datums, dus gok dat ze het echt oprecht vergeten is

Relaxed schreef:xHaithi schreef:En eerlijk gezegd vind ik de vragen 'hoe mijn weekend was' of 'wat ik heb gedaan' soms vervelend en ongemakkelijk, vooral als die gesteld worden door oppervlakkige kennissen (buren, medestudenten, collega's, etc.) of familieleden die je niet veel spreekt. Ik kies liever zelf of ik zoiets deel met iemand en zal wel wat vertellen als ik daar zin in heb.
Maar je kunt er natuurlijk op in gaan zoals je zelf wil.. Dus ik antwoord dan gewoon met Lekker of Prima.. Ook al was dat misschien niet zoDat had ik ook altijd met de paarden, iemand die er geen verstand van had en dan ging vragen hoe je wedstrijd ging.. Ging ik ook niet uitgebreid op in.

sneeuwpop schreef:maar thuis bij mijn man moet ik het ook altijd vragen, terwijl ik gewoon alles er uit gooi, of hij het nu wil weten of niet
Same here
) maar zo werkt het bij mij gewoon niet.
(Overigens niets tegen mijn broer en zus, ik ben absoluut niet jaloers op hen) 
ik kan me bijna nergens in vinden...
mensen die beledigd zijn omdat ik vergeet te vragen naar de verjaardag van de kat van de achternicht oid ben ik echt zo klaar mee .. Ook het op visite gaan voordat iemand op vakantie gaat vond ik zoiets achterlijks.. Hoezo op visite? Ze komen toch weer terug
maar dan zijn ze zelf bang om iemand te beledigen of over te slaan.. terwijl ik ook vind als je wat te melden hebt, vertel het gewoon! Als iemand t wil horen merk je dat snel genoeg, en als ze het niet willen horen ook... als je constant het gevoel hebt dat niemand naar je verhaal wil luisteren kunnen er twee dingen zijn A. je zit tussen de verkeerde mensen B. je vertelt veel te veel oninteressante dingen...
) Cer schreef:ik kan me bijna nergens in vinden...
Ik ben inderdaad zo-iemand die nergens naar vraagt omdat ik er simpelweg niet aan denk, en ik heb een enorme grafhekel aan verplicht geinterresseerd doenmensen die beledigd zijn omdat ik vergeet te vragen naar de verjaardag van de kat van de achternicht oid ben ik echt zo klaar mee .. Ook het op visite gaan voordat iemand op vakantie gaat vond ik zoiets achterlijks.. Hoezo op visite? Ze komen toch weer terug
![]()
![]()
Met collega's heb ik het al helemaal niet.. En dat is niet omdat ik ongeinterresseerd ben, maar ik onthou t gewoon niet. Het blijft echt niet hangen... Als er dan iets is en ik vang t toevallig op dan vraag ik er ook echt naar, en als ik ergens naar vraag wil ik het ook echt weten.
Die beleefdheidsdingen zijn echt walgelijk... "hoe was je vakantie?" terwijl iemand er geen reet van meent.. vraag t gewoon nietmaar dan zijn ze zelf bang om iemand te beledigen of over te slaan.. terwijl ik ook vind als je wat te melden hebt, vertel het gewoon! Als iemand t wil horen merk je dat snel genoeg, en als ze het niet willen horen ook... als je constant het gevoel hebt dat niemand naar je verhaal wil luisteren kunnen er twee dingen zijn A. je zit tussen de verkeerde mensen B. je vertelt veel te veel oninteressante dingen...
lovelyfiefy schreef:Ik heb soms meer dat ik dan wel met iemand wil praten.
maar niet echt weet wat ik moet vragen of waar je begint..
En om dan maar gewoon dingen te vertellen die ik zelf meegemaakt heb ofzo vind ik dan vaak ook een beetje raar![]()
Terwijl ik met andere mensen juist heel makkelijk praat
en ook vaak gewoon doorvraag omdat ik oprecht een leuk en interessant gesprek heb.
(maar ja als je nergens begint kan je daar ook niet komen)
Dat is toch een klik die je wel of niet hebt en soms heb je ook geen zin om een gesprek op gang te houden. Dit zijn echter toch ook mensen die je niet kent, die interesseren mij ook weinig. pol013 schreef:Ik lees dit topic eerlijk gezegd echt met verbazing.
Ik herken mij veel meer in het verhaal van riddershow. In mijn vrienden en kennissen kring zijn we veel meer van het zelf delen met elkaar. Niet perse van het vragen. Wil ik iets kwijt vertel ik iets. Wil mijn vriendin iets kwijt vertelt zij het. Soms ga je lang in op een onderwerp, soms breek je in om in je enthousiasme over iets anders te beginnen.
Soms herinner je je iets wat je wilde vragen en vraag je er naar. Lang niet altijd.
Ik zit veel actiever in 'delen'.
Vermoed ook zomaar dat ik mensen aantrek die zijn zoals ik. Want ik wordt al een beetje moe als ik de berichten hier lees. Ik heb geen afwijking (voor zover ik weet) maar zo werkt het bij mij gewoon niet.

als je het snel leest wel 